του Νίκου Παλάτου

Συνηθίζουμε να λέμε ότι η παιδική φαντασία οργιάζει, βαφτίζοντας ως ψυχεδελικό το κάθε τι σχετικό, το οποίο καταφέρνει ν’ αποκτήσει αποδοχή και από το ενήλικο κοινό. Το γαλλοβελγικό «Ο Σιρόκο και το Βασίλειο των Ανέμων» μοιάζει σαν ο Χαγιάο Μιγιαζάκι να καταπιάστηκε με το έργο του Λιούις Κάρολ, στέλνοντας όχι την… Αλίκη, αλλά τις μικρές Ζουλιέτ και Καρμέν σε μία φανταστική χώρα «θαυμάτων».

Το εν λόγω σύμπαν, βέβαια, δεν αποτελεί ακριβώς δημιούργημα της παιδικής εφευρετικότητας, αλλά είναι πλασμένο από το μυαλό της ενήλικης Ανιές. Της συγγραφέως παιδικών βιβλίων, δηλαδή, που κάνει babysitting στα δύο μικρά κορίτσια και που έχει πλάσει στο χαρτί έναν κόσμο φαντασίας ως φάρμακο για τη θλίψη που γέννησε ο πρόωρος θάνατος της αγαπημένης της αδελφής. Το δικό της υποσυνείδητο αντικατοπτρίζεται στις σελίδες του «Σιρόκο» και με αυτό πρέπει να τα βγάλουν πέρα οι άτακτες αδελφούλες, θέτοντας εαυτούς στο επίκεντρο ενός ενδιαφέροντος δίπολου αδελφικής αγάπης. Οι δυο τους θα πρέπει να παραμείνουν ενωμένες για να αντιπαρέλθουν τις επικίνδυνες (αλλά ουδέποτε βίαιες) παγίδες του «Σιρόκο», ενώ παράλληλα, μέσω των πράξεων τους, προσπαθούν να φέρουν σε επαφή τις δύο από καιρό χωρισμένες (λόγω θανάτου) αδελφές.

Εκ τούτου, προκύπτει μια αντίφαση: οι σελίδες του «Ο Σιρόκο και το Βασίλειο των Ανέμων» αποτελούν προϊόν της λυτρωτικής φαντασίας της Ανιές, όμως, εκείνη απουσιάζει από την περιπετειώδη εξερεύνησή τους. Καλείται έτσι το φιλμ να περπατήσει σε μια λεπτή γραμμή, πραγματευόμενο ενήλικες καταστάσεις μεν, εξετάζοντάς τις, δε, μέσα από τα μάτια των παιδιών. Ο παράλογος κόσμος του «Βασιλείου», οι κάτοικοι του οποίου ουδόλως δύνανται να τον αντιληφθούν ως τέτοιο, κρύβει στη χαρωπή καλειδοσκοπική καρδιά του μια λυπητερή ιστορία ανεκπλήρωτης αγάπης, όπου ο μυστηριώδης Σιρόκο οφείλει να ελέγχει αδιαλείπτως μια σκοτεινή καταιγίδα (#diplhs) συναισθημάτων.

Όλα τα ανωτέρω παρουσιάζονται ωσάν ένα ελκυστικό, εικονογραφημένο παιδικό βιβλίο όπου φαντασία και χρώματα οργιάζουν. Μεταμορφωμένες σε αιλουροειδή, άπαξ του «ταξιδιού» στον κόσμο του «Σιρόκο», οι Ζουλιέτ και Καρμέν μπλέκουν με αυστηρούς βασιλιάδες που αναζητούν νύφες, με περίεργα βατραχοειδή πλάσματα που τους αρέσουν τα… ζαχαρωτά, καθώς και με ένα φιλικό ξύλινο παιχνίδι, το οποίο μιλά συνεχώς και ακατάληπτα. Η κομψή diva του τραγουδιού που έρχεται ως βοηθός στο διάβα τους, αποτελώντας τον λανθάνοντα συνδετικό κρίκο ανάμεσα σε λογοτεχνία και πραγματικότητα, δημιουργεί σταδιακά μια έντονη συναισθηματική φόρτιση που ένα παιδάκι (ίσως) να μην μπορεί ν’ αντιληφθεί στο πλήρες της φάσμα. Για κάθε δάκρυ της Σελμά, εν τούτοις, υπάρχει μία σεκάνς σουρεαλιστικής πολυχρωμίας με ιπτάμενα πλάσματα και καταδιώξεις. Όσο οι γονείς θα συλλογίζονται το πρώτο, τα παιδάκια θα χάνονται στο θέαμα των υπολοίπων.