του Ηλία Φραγκούλη

Για την προηγούμενη ταινία του Όλιβερ Λαξ, το «Θα Έρθει η Φωτιά» (2019), είχα γράψει πως ανήκει σε αυτό που εγώ αποκαλώ «φεστιβαλικά μπουρδο-νατουραλιστικό σινεμά». Το «Sirât» σίγουρα αντέχεται περισσότερο από εκείνο, όμως, πέραν του θαυμασμού προς τις άγριας ομορφιάς εικόνες του, το ουσιαστικό του περιεχόμενο είναι ολοκληρωτικά… pointless.

Η πρόταση της Ισπανίας για το φετινό ξενόγλωσσο Όσκαρ (που κατάφερε να φτάσει και μέχρι την τελική πεντάδα των υποψηφιοτήτων), με την υποστήριξη των αδελφών Αλμοδόβαρ στην παραγωγή, ξεκίνησε την πορεία του με το βραβείο της Επιτροπής των Καννών πέρσι, για να «φορτώσει» ανεξήγητα στη συνέχεια, ενισχυμένο από διθυραμβικές κριτικές σε ολόκληρο τον κόσμο. Ως τίτλος παίζει σχεδόν όπου υπάρχουν βραβεία φέτος! Η εισαγωγή της δράσης του ξενίζει, μα δείχνει και υποσχόμενη, κυρίως εξαιτίας του οπτικού μέρους του έργου σε ερημικά τοπία της Αφρικής. Σταδιακά, όμως, τα ερωτήματα βαραίνουν την «ασάφεια» του story του. Πως είναι δυνατόν να έφτασε ως εκεί από την Ισπανία (!) αυτός ο πατέρας; Έχει ήδη «χάσει» την κόρη του. Γιατί ρισκάρει να χάσει και τον μικρότερο γιο του, σε μία περιπέτεια με πορεία προς… το άγνωστο, του (κάθε) επόμενου rave party στην έρημο;

Προφανώς, η θεματική του Λαξ προσανατολίζεται προς κάτι το υπαρξιακό και, τουλάχιστον στην αρχή, αυτό (και λόγω της απορίας του θεατή για το που θα οδηγηθεί όλη αυτή η φάση με τους περιπλανώμενους ravers) γίνεται (κάπως) αποδεκτό. Επί μία ολόκληρη ώρα, όμως, δεν συμβαίνει σχεδόν τίποτα! Πέραν ενός (ίσως αδιέξοδου) road trip σε επίπεδες επιφάνειες αχανούς έκτασης, βουνά και ποτάμια, όπου ο κίνδυνος δεν είναι ακριβώς ορατός, όσο κι αν ο Λαξ δείχνει να φλερτάρει «υπογείως» με το «Μεροκάματο του Τρόμου» (1953) του Ανρί-Ζορζ Κλουζό.

Ακριβώς πάνω στη μία ώρα, το «Sirât» με πέταξε εντελώς εκτός, χρησιμοποιώντας μία έντονα δραματική ανατροπή με όρους «shock value». Ακολουθεί η… κάτω βόλτα και για το υπόλοιπο φιλμ, το οποίο δίχως λόγο και κάποιο νόημα αποδεκατίζει το καστ του με μία μηδενιστική διάθεση… «από άλλο έργο», για να καταλήξει σε μία ακόμα πιο ουρανοκατέβατη σκηνή… πολιτικής «αλληγορίας» η οποία (μάλλον) θέλει να θίξει το ζήτημα της δια της βίας προσφυγιάς που αντιμετωπίζουν πολίτες πολλών εθνών εσχάτως σε τούτο τον «πολιτισμένο» πλανήτη. Κατά κάποιο τρόπο, μου θύμισε το εντελώς άκυρο (και «ξεπέτα») φινάλε του τελευταίου πλάνου από την «Ώρα του Λύκου» (2003) του Μίκαελ Χάνεκε. Δεν ξέρω τι άλλο μπορώ να πω για δαύτο. Sorry, αλλά δεν ένιωσα. Με τίποτα!