ΑΜΑΡΤΩΛΗ ΠΟΛΗ: Η ΚΥΡΙΑ ΘΕΛΕΙ ΦΟΝΟ (2014)
(SIN CITY: A DAME TO KILL FOR)
- ΕΙΔΟΣ: Περιπέτεια Νουάρ
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Φρανκ Μίλερ, Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ
- ΚΑΣΤ: Μίκι Ρουρκ, Τζέσικα Άλμπα, Τζος Μπρόλιν, Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ, Ροζάριο Ντόσον, Εύα Γκριν, Πάουερς Μπουθ, Μπρους Γουίλις
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 102’
- ΔΙΑΝΟΜΗ: ΣΠΕΝΤΖΟΣ / SEVEN FILMS
Μοιραίο μα παντρεμένο θηλυκό χρησιμοποιεί τους πάντες για να καταλήξει με μια περιουσία στα χέρια, ενώ στη γειτονική Αμαρτωλή Πόλη νεαρός χαρτόμουτρο ξετινάζει Γερουσιαστή με δεσμό αίματος κρυφό.
Το πρώτο «Sin City» (2005) απέχει, πλέον, έτη φωτός από τούτη τη συνέχεια, η οποία δεν προδίδει τις αρχικές της καταβολές, όμως εμφανώς βυθίζεται στη στασιμότητα ενός αισθητικού παραδείγματος που – καλώς – μας είχε εντυπωσιάσει τότε. Σήμερα; Been there, done that. Και μόνο.
Προσπαθώντας να μείνει πιστό στη «γραφή» τού πρώτου φιλμ αλλά και της δημοφιλούς, neo-noir σειράς comics του Φρανκ Μίλερ, το «Η Κυρία Θέλει Φόνο» (κάπως άκομψη αλλά… μαγκιόρικη απόδοση του πρωτότυπου τίτλου) κοπιάζει στην αναμέτρηση με τον ίδιο του τον εαυτό και, δυστυχώς, δεν πηγαίνει την εμπειρία τού «Sin City» ακόμη πιο μπροστά, σε κανένα επίπεδο, όλως περιέργως. Ούτε καν η σημερινή και πιο προηγμένη τεχνολογία δε βοηθάει το εγχείρημα, που σε κάμποσες στιγμές δείχνει κατώτερο ή λιγότερο προσεγμένο από το original, ξεκινώντας από τα graphics δράσης του και καταλήγοντας ακόμη και μέχρι το κομπαρσιλίκι φατσών (που ποτέ δεν ταυτίζεται με τον παρελθοντικό, pulp χαρακτήρα τού πράγματος).
Πέρα από το déjà vu, τούτο το sequel βρίσκει τον χειρότερο εχθρό του στο σενάριο, που αδυνατεί να κρύψει τα «ράμματα» της ενοποίησης τεσσάρων storylines από τα comics ή και γραμμένων απευθείας για το φιλμ. Χαρακτήρες που θα μπορούσαν να λείπουν εντελώς, περαστικοί stars της μιας σκηνής, η φαιδρότητα του opening με το Μίκι Ρουρκ να αναρωτιέται ποιος είναι, από πού ήρθε και πού πηγαίνει, ιστορίες που δεν τέμνονται αλλά απλώς συνυπάρχουν στο γεωγραφικό πλάτος αυτής της Αμαρτωλής Πόλης, μαζί με απομεινάρια συνδέσμων με την πρώτη ταινία (βλέπε Τζέσικα Άλμπα), σέρνουν τη δράση σε κάτι που μοιάζει… κουραστικά μεγαλύτερο δίχως καν να ξεπερνά τη βολική και συνήθη διάρκεια των 100 λεπτών.
Υπάρχουν στιγμιότυπα εντυπωσιασμού και… αποχρωματισμένης, μακάβριας βίας, ο στερεοτυπικός σεξισμός (με λίγο περισσότερο γυμνό – και από τα δύο φύλα – αυτή τη φορά), κάποιοι από τους πρωταγωνιστές τιμούν το κάστινγκ τους (εύσημα στον Τζος Μπρόλιν και τον Πάουερς Μπουθ), ενώ η Εύα Γκριν παίζει τη μοβόρα femme fatale με μια καρτουνίστικη υπερβολή που την κάνει… ακόμη πιο απολαυστική! Απλά, σε σύγκριση με την ταινία του 2005, εδώ βαράνε με άσφαιρα και σου πουλάνε γενοκτονία θυμάτων. Κρίμα, γιατί ήμασταν φτιαγμένοι για κάτι σαφώς πιο τολμηρό και προχώ…
