του Ηλία Φραγκούλη

Το original «Silent Night, Deadly Night» του 1984 είναι μία από τις πλέον αγαπημένες μου χριστουγεννιάτικες ταινίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα slasher b-μουβιάς της συγκεκριμένης δεκαετίας, γεμάτο υπερβολή, απολαυστικά φονικά, σεξισμό και μια δόση trashy χιούμορ στο καταστασιακό του (όσο και στην ψυχαναλυτική προσέγγιση του ήρωα), γνώρισε κάμποσα sequel (τέσσερα και σαφώς… χειρότερα) κι ένα (περίπου) remake (το 2012), για ν’ αναστηθεί ξανά φέτος σε μία πιο re-imagined φόρμα, η οποία κρατά τα βασικά στοιχεία της πλοκής. Εάν, λοιπόν, στο παρελθόν παρακολουθούσαμε τα φιλμ τούτου του franchise (σχεδόν) αποκλειστικά για χαβαλέ, ο Μάικ Π. Νέλσον έρχεται τώρα να ανατρέψει αυτή την προδιάθεση και να… σοβαρέψει τα πράγματα!

Το σημερινό «Άγια Νύχτα Άγρια Νύχτα» ξαναμοιράζει την «τράπουλα» της αρχικής ιδέας με τρόπο πραγματικά εμπνευσμένο, σε βαθμό… απίστευτου ξαφνιάσματος! Το συμβάν της δολοφονίας των γονιών του παρουσιάζεται μοιρασμένο σε flashback τα οποία «διακόπτουν» την αφήγηση στο παρόν, όπου ο ενήλικας πλέον Μπίλι (χωρίς το φιλμικό τμήμα της ανατροφής του σε ορφανοτροφείο από καλόγριες, που βλέπαμε στα ‘80s) έχει μετατραπεί σε μία φονική μηχανή που περιπλανάται στις Πολιτείες της Αμερικής τιμωρώντας οτιδήποτε «naughty» πέσει στην αντίληψή του. Ο Νέλσον πρωτοτυπεί εισάγοντας το εύρημα μιας εσωτερικής φωνής που… κάνει διάλογο με τον ήρωα, τον καθοδηγεί, τον προειδοποιεί ή (και) τον αποτρέπει ενίοτε, συγκρατώντας τα εγκληματικά του ένστικτα για το καλό του(ς)! Ως στοιχείο παραπέμπει ελαφρά στο «Shocker» (1989) του Γουές Κρέιβεν και προσθέτει μια κάποια… μεταφυσική εκκεντρικότητα που θα λάβει τρελές διαστάσεις στο φινάλε τούτου του remake.

Ο Μπίλι θα πιάσει δουλειά σ’ ένα κατάστημα / αποθήκη εποχιακών ειδών και το μάτι του θα «γυαλίσει» για την κόρη του ιδιοκτήτη, με την οποία θα επιδιώξει να συνάψει ρομαντική σχέση, ενώ παράλληλα η «φωνή» θα του δίνει σήματα για να δράσει, πάντοτε με το τσεκούρι του και ντυμένος με τη στολή του Άι Βασίλη. Έχει σημασία το ότι εδώ ο ήρωας δεν παρουσιάζεται (απαραίτητα) ως ψυχικά «άρρωστος», αλλά υπακούει στα καλέσματα μιας ξεχωριστής, αυτόνομης προσωπικότητας που «κρύβει» μέσα του, με τις πράξεις του να μην αποτελούν στυγερά και αναίτια εγκλήματα, αλλά… «εκκαθαρίσεις» πολιτικής ορθότητας! Υπό αυτό το πρίσμα, σε τούτη την «Άγια Νύχτα Άγρια Νύχτα» υπάρχει μία πρωτοφανής σεκάνς ομαδικών φόνων σε αχυρώνα που θ’ αφήσει εποχή, όχι μονάχα επειδή… θα την ζήλευε ακόμη και ο Κουέντιν Ταραντίνο (!), αλλά επειδή κανιβαλίζει με επικό τρόπο τα πολιτικά ιδεώδη της βαθιάς Αμερικής.

Μεγάλο ενδιαφέρον έχει και η φρέσκια ένθεση του ερωτικού ενδιαφέροντος του Μπίλι, με τη νεαρή Πάμελα να φέρει μία αρκετά αινιγματική και ελαφρώς «διαταραγμένη» ψυχοσύνθεση, που έρχεται «γάντι» στο ταίριασμα με τον κεντρικό ήρωα. Στο παρελθόν, ο ανδρισμός του Μπίλι βρισκόταν υπό αμφισβήτηση ή θιγόταν προσβλητικά, εδώ δεν απασχολεί με παρόμοιο τρόπο και ευνοεί ακόμη εντονότερα τη… φυσιολογικότητα στις πράξεις του ήρωα, ο οποίος σκοτώνει με… δίκαιες αιτίες, «θεραπεύοντας» (ταυτόχρονα και) το τραύμα του παιδικού του βιώματος! Ειλικρινά, το έργο κρατά μία πλέον τολμηρή στάση απέναντι στα εγκλήματα που διαπράττει ο Μπίλι, μετατρέποντάς τον στο υποσυνείδητο του θεατή σε έναν συμπαθή και θετικής ενέργειας αντι-ήρωα!

Το μοναδικό «ελάττωμα» της ταινίας του Νέλσον είναι οι λιγότερο εμπνευσμένες (κι από το original, φευ!) σκηνές φόνων, που ήταν και το βασικό «όπλο» υπεροχής του φιλμ του 1984. Δεν το τσιγκουνεύεται το αίμα ο σκηνοθέτης, όμως, δεν αναδεικνύει με τόσο ενδιαφέρον αυτό το στοιχείο του έργου. Τουλάχιστον, με το άκρως ανατρεπτικό του φινάλε καταλήγει να προτείνει ένα upgrade με… μεγάλα αρχίδια, αφήνοντας την υπόσχεση για ένα sequel που… θα σκότωνα για να δω τώρα!