του Ηλία Φραγκούλη

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ταινιών στη φιλμογραφία του Τζέισον Στέιθαμ: η «ένοχη απόλαυση» και το «τίμιο fun». Τούτο το «Καταφύγιο» συγκαταλέγεται με ευκολία στη δεύτερη κατηγορία. Και δεν αξίζει μονάχα να το δεις μια φορά, αλλά ακόμη και να ελπίζεις για ένα καινούργιο franchise δράσης για τον αγαπητό (στο είδος αυτό) πρωταγωνιστή!

Το ξεκίνημα δεν προϊδεάζει για τα όσα θ’ ακολουθήσουν κατόπιν της αποκάλυψης της ταυτότητας του ήρωα, σε βαθμό να προβληματίζεται ο θεατής… γιατί βλέπει τον Στέιθαμ να «μονάζει» παρέα μ’ έναν σκύλο σε «βραχονησίδα» ξεχασμένη απ’ τον Θεό; Ο Μέισον έχει τα χαρακτηριστικά του «ανθρωποδιώκτη» και δεν έρχεται σε επαφή ούτε καν με το ανήλικο κορίτσι που του αφήνει τις προμήθειες της εβδομάδας έξω από την πόρτα του. Θα αναγκαστεί, όμως, όταν η τράτα του θείου της ανατρέπεται σε καταιγίδα και η Τζέσι κινδυνεύει να πνιγεί. Η διάσωση της μικρής θα φανερώσει ένα κρυμμένο ίχνος ανθρωπισμού του ήρωα, ο οποίος βλέπει πως το πόδι της μικρής χρήζει φαρμακευτικής αγωγής, αναγκάζοντάς τον να στραφεί για βοήθεια προς το πλησιέστερο παραθαλάσσιο χωριό. Από ένα βιντεάκι στα social, το πρόσωπό του θα εντοπιστεί σε ερευνητικό κέντρο της… MI6 (!) και τότε η περιπέτεια ξεκινά.

Μαζί, το φιλμ αλλάζει εντελώς χαρακτήρα και μετατρέπεται σε… πρακτορικό θρίλερ καταδίωξης, στα χνάρια της σειράς ταινιών με ήρωα τον Τζέισον Μπορν, δίχως ίχνος «δευτεράντζας» σε επίπεδο παραγωγής και πλοκή! Η Τζέσι ξυπνά το πατρικό ένστικτο του Μέισον, ο οποίος κάνει τα πάντα για να της εξασφαλίσει έναν βέβαιο τρόπο διαφυγής από τους διώκτες τους, θυμίζοντας το στερεοτυπικό κινηματογραφικό μοτίβο αφήγησης (που τελευταία είχαμε θαυμάσει στο απίστευτα παραγνωρισμένο «Ο Τιμωρός» του Νικ Ρόουλαντ). Κάθε επόμενη αποστολή ομάδας των Μυστικών Υπηρεσιών εναντίον τους υπόσχεται τρελό γλέντι πάλης σώμα με σώμα ή ανταλλαγής πυρών, ενώ στρατολογούνται και τα πλέον σαδιστικά τομάρια εκτελεστών που δύσκολα το βάζουν κάτω. Οι δύσμοιροι…

Ο Ρικ Ρόμαν Γουό έχει πείρα στο συγκεκριμένο φιλμικό είδος κι εδώ υπογράφει την καλύτερη δουλειά του, σεβόμενος τις απαιτήσεις του κοινού που αγαπά αυτά τα έργα, χαρίζοντάς μας κι ένα από τα πιο εντυπωσιακά (για να μην πω και ρεαλιστικά!) κυνηγητά αυτοκινήτων που είδαμε στο σινεμά τα τελευταία χρόνια και… θα ζήλευε ακόμη και ο Τζέιμς Μποντ! Ο Στέιθαμ δουλεύει τον ρόλο του (και τη φυσικότητα στις σεκάνς μπουνιδίου…) «αβάδιστα», ενώ η ανήλικη Τζέσι (Μπόντι Ρέι Μπρέθνακ) είναι η μεγάλη κόρη της οικογένειας του Σαίξπηρ από το «Άμνετ» σε εμφάνιση εξαιρετικού timing που δίνει bonus πόντους στο πάρα πολύ προσεγμένο casting.

Το φινάλε σαφώς και αφήνει περιθώρια για ύπαρξη συνέχειας, την οποία θα καλωσόριζα με μεγάλη χαρά στο σινεμά, έστω κι αν ήταν εφάμιλλη τούτης της ταινίας. Το ενδεχόμενο να προκύψει κάτι ακόμα καλύτερο (ειδικά αν σκίσει στο international box-office το «Καταφύγιο») φαντάζει συναρπαστικό. Ίδωμεν…