του Ηλία Φραγκούλη

Σχεδόν υβριδικό για το είδος των ταινιών τρόμου, στην πραγματικότητα το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Κρις Στάκμαν «Η Κατάρα του Σέλμπι Όουκς» αποτελεί ένα «mash-up» από δοκιμασμένες φόρμουλες και μοτίβα πλοκής του παρελθόντος, που επανασυστήνονται μ’ έναν τρόπο πιο έξυπνο από το απλό homage, επιτρέποντας στο όλο εγχείρημα να ξεφεύγει αρκετά από τα τετριμμένα.

Η εισαγωγή του φιλμ βασίζεται στους κανόνες του mockumentary, με μια δόση από «found footage» υλικό, με προφανή κύρια έμπνευση από το «The Blair Witch Project» (1999), υιοθετώντας απόλυτα το συγκεκριμένο format αισθητικά και ξεγελώντας τον θεατή πως όλη αυτή η ιστορία της εξαφάνισης μπορεί να συνέβη στην πραγματικότητα. Με την αλλαγή του aspect ratio σε scope, ο Στάκμαν μας εγγυάται την fictional κινηματογραφικότητα του έργου και ξανανοίγεται στον σχεδιασμό των χαρακτήρων και της ιστορίας του, που κρύβει κάμποσες ανατροπές και δεσμούς με το παρελθόν των δύο ηρωίδων.

Χωρίς να έχει ως αυτοσκοπό τη δημιουργία εντυπώσεων μέσω των τυπικών (και ύπουλων) jumpscare, χτίζει ένα ασφυκτικό κλίμα τρόμου με clue μια κάποια δαιμονική δύναμη (αφήνοντας ακόμη κι ένα αίσθημα αμφιβολιών να πλανάται στην ατμόσφαιρα) και καταφέρνει να στήσει ουκ ολίγες στιγμές σκιαχτικής ανατριχίλας που το κοινό θα θυμάται για καιρό. Η αποκωδικοποίηση φιλμικών στοιχείων από το horror genre που «ανασκευάζει» ο Στάκμαν κάνει τη θέαση του «Σέλμπι Όουκς» άκρως ψυχαγωγική, ενώ το σενάριο πηδάει από τη μία διαπίστωση στην επόμενη λες και η Μία (το casting και η καθοδήγηση της πρωταγωνίστριας Καμίλ Σάλιβαν προκαλεί αναλαμπές στη μνήμη, φέρνοντας στον νου από την Λι Ρέμικ της «Προφητείας» έως και την Ντι Γουάλας του «Ουρλιαχτού»!) αλλάζει πίστες σ’ ένα video game.

Το «Σέλμπι Όουκς» ανήκει στις περιπτώσεις ταινιών που… ευνουχίζουν την κριτική, καθώς οποιαδήποτε ανάπτυξη σχολιασμού της ιστορίας θα περιλάμβανε άγρια spoilers. Οποία ειρωνεία, δηλαδή, διότι ο σκηνοθέτης εδώ διατηρεί από τις αρχές των zeroes ένα δημοφιλέστατο YouTube channel κριτικής κινηματογράφου! Το οποίο λειτουργεί και κάπως αυτοσαρκαστικά στο φιλμ. Θα προσθέσω μονάχα πως στο τελευταίο της μέρος η ταινία επιλέγει μια στροφή προς το γκροτέσκο και την ακρότητα στην αφήγηση, που είτε θα ενοχλήσει μερίδα (μη μυημένων) θεατών, είτε θα προκαλέσει… τρελή γαλαρία (ειδικά) στα multiplex. Και επειδή ζούμε σε εποχές λογικής franchise, το φινάλε ουρλιάζει… sequel. Το οποίο μου προκαλεί ένα παραπάνω ενδιαφέρον για το που μπορεί να οδηγηθεί ο χαρακτήρας της Μία.