του Ηλία Φραγκούλη

Ο ορισμός του «άμα σε χαλάει, τι το ‘πίνεις’;». Όποιες σκηνοθετικές ελπίδες κι αν άφηνε η «Νορβηγία» (2014) για το μέλλον του Γιάννη Βεσλεμέ, με το «Αγαπούσε τα Λουλούδια Περισσότερο» σβήνουν μέσα σε μια «ψυχεδελική» παραίσθηση εντύπωσης κινηματογραφικής αφήγησης που οδηγεί με φρενήρη ρυθμό προς την πιο οργιώδη ασυναρτησία «παραξενιάς» που είδαμε στο ελληνικό σινεμά εσχάτως.

Αντικειμενικά (και πρωτίστως), το έργο αποτελεί το πιο μαστουρ(γ)ιάρικο homage στη φιλμογραφία του Νίκου Νικολαΐδη ever (δηλαδή σοβαρά, «Άκου τώρα, ψάρι, να μαθαίνεις»;), τοποθετημένο κυρίως εντός ενός σκηνογραφικού χώρου που φωνάζει «Γλυκιά Συμμορία» (1983), με ολίγη από τον κήπο του «Singapore Sling» (1990), μέσα σε παροξυσμικά flashy χρώματα και φωτισμούς. Όλα αυτά τονίζονται ιδιαίτερα από δύο βασικούς συντελεστές του φιλμ, οι οποίοι απογειώνουν το οπτικό του μέρος και αξίζουν συγχαρητηρίων: του Χρήστου Καραμάνη στη φωτογραφία (καμία έκπληξη εδώ) και της Έλενας Βαρδαβά στο production design (μου είχε κάνει θετικότατη εντύπωση στο «Kala Azar» το 2020). Δυστυχώς, αυτές οι τόσο καλές δουλειές πάνε στράφι αφού τις συνηθίσεις μετά το πρώτο ημίωρο της ταινίας, όταν το σενάριο «σνιφάρει» τα αέρια ενός λουλουδιού σε σχήμα αιδοίου, το οποίο μιλά στον κεντρικό χαρακτήρα με τη φωνή της εκλιπούσας μητέρας του.

Από πλοκή… χάνει η κότα το παιδί και το παιδί τη μάνα! Ντουλάπα που παίζει τον ρόλο χρονομηχανής παρουσιάζει «ελαττωματική» επαφή με κάποια άλλη διάσταση, στην οποία ο Σκαντζόχοιρος (αξιοπρόσεκτα μελαγχολικός ο Πάνος Παπαδόπουλος) εναγωνίως προσπαθεί να επικοινωνήσει με τη μάνα που μαζί με τ’ αδέλφια του έχουν θάψει στον κήπο, ελπίζοντας να την οδηγήσει ξανά προς τη ζωή. Στο όλο παρεάκι προστίθεται η σεξουαλικά έτοιμη για όλα (και όλους) Σαμάνθα και ο πατέρας των νεαρών (έκπληξη – που χαραμίζεται – η cult-όφατσα του Ντομινίκ Πινόν).

Το τελευταίο ημίωρο της ταινίας αποτελεί μία θλιβερά αυτοκαταστροφική ήττα σεναριακού «χασίματος» και (μαζί) απώλειας της υπομονής του θεατή, ο οποίος πλέον ευκολότερα θα μπορεί να ταυτιστεί με το… μισό κοτόπουλο (το υπόλοιπο μεταφέρθηκε στην «άλλη» διάσταση!) που κυκλοφορεί στο σπίτι ή στο εργαστήριο των τριών αδελφών (ένα δωμάτιο που δίνει την εντύπωση πως αδειάσανε όλα τα vintage-άδικα της Αθήνας για να «στολιστεί» με gadgets παρελθούσης τεχνολογίας). Εννοείται πως η «χωροχρονική περιδίνηση» κολλάει βελόνα σε hipster-ικά vibes σεβεντίλας, με επαναλαμβανόμενα ηχοχρώματα Ντέμη Ρούσσου (αποθεώνεται η disco groove φάση του «I Dig You») και Σταύρου Λογαρίδη (να και κάτι χρήσιμο που πράττει το φιλμ για τις νεότερες ηλικίες κοινού).

Κάπου «θαμμένο» (δυστυχώς) μέσα στο καταστασιακό χάος βρίσκεται κι ένα promising στοιχείο «ανάγνωσης» του έργου, σχετικό με τη μητρική νοσταλγία και την εξερεύνηση του πένθους, όμως, ο Βεσλεμές δεν δύναται να το κάνει… «dig», αφήνοντάς μας ν’ αναρωτιόμαστε για τα επόμενα βήματά του πίσω από τις κάμερες: δεν θέλει (να μάθει… τι εστί ιστορία για ταινία μεγάλου μήκους, αν μη τι άλλο) ή δεν είναι ικανός (σε τούτη τη «διάσταση»);