του Ηλία Φραγκούλη

Η τρίτη κινηματογραφική ταινία του Σον (του πρόβατου), μετά το «Φαρμαγεδών» του 2019, διατηρεί τα υψηλά standards της (stop-motion animation) παραγωγής στα οποία μας έχει συνηθίσει η Aardman, ειδικά από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 κι έπειτα, επιστρέφοντας σ’ έναν κοσμαγάπητο ήρωα που μετατράπηκε (και) σε ολόκληρο franchise. Το «Τέρας της Φάρμας» τηρεί τους γνωστούς κανόνες τούτου του «προϊόντος», επιτυγχάνοντας με το περιεχόμενό του την ταύτιση με θεατές κάθε ηλικίας (βοηθά ιδιαίτερα και το γεγονός της μη ύπαρξης ανθρώπινων διαλόγων, οπότε απουσιάζει και η συχνά ενοχλητική για τους ενήλικες μεταγλώττιση), ενίοτε λίγο περισσότερο με τους μεγαλύτερους, καθώς εκείνοι μονάχα θα μπορούν να «πιάνουν» τις πλούσιες αναφορές στην pop κουλτούρα (όπως, για παράδειγμα, το εισαγωγικό αγουροξύπνημα στη φάρμα που παραπέμπει στο music video του «Thriller» του Μάικλ Τζάκσον ή την αλά «Ψυχώ» σκηνή στο μπάνιο).

Ο Σον και η υπόλοιπη αγέλη του βρίσκονται ξανά αντιμέτωποι με μια… κτηνώδη απειλή που μοιάζει να στοιχειώνει το Μόσι Μπότομ, με τον θεατή να έχει εξαρχής πλήρη γνώση του καταστασιακού και του «μυστικού» που τρομοκρατεί ολόκληρη την περιοχή. Με αφορμή ένα ατύχημα που προκαλεί την καταστροφή της σοδειάς κολοκύθας που τα πρόβατα έκρυβαν επιμελώς από τον άχρηστο αγρότη – ιδιοκτήτη τους, ώστε να γιορτάσουν πανηγυρικά και με κατάλληλο στολισμό το επερχόμενο Halloween, ο Σον αποφασίζει να το παίξει επιστήμονας και να «αναγεννήσει» τις κολοκύθες τους δημιουργώντας ένα μαγικό φίλτρο, το οποίο κατά λάθος θα αναμειχθεί με ένα «θεραπευτικό» υγρό καταπολέμησης της φαλάκρας! Φυσικά, τα πάντα θα πάνε στραβά, με τον περίφημο αγρότη να μετατρέπεται σε τριχωτό «τέρας» που κανείς δεν αναγνωρίζει την πραγματική του ταυτότητα.

Με πλέον προφανή τρόπο, η πλοκή του και συγκεκριμένες σεκάνς αποτελούν ένα απολαυστικό homage στο «Frankenstein» (1931) του Τζέιμς Γουέιλ, στοιχείο που κάνει το φιλμ να ξεφεύγει εντελώς από τον χαζοχαρούμενο χαρακτήρα που έχουν συνήθως οι animated παραγωγές, είναι αστείο χωρίς να εκλιπαρεί να προκαλέσει το γέλιο και οπτικά / τεχνικά σε κάνει να χαζεύεις μέχρι την τελευταία μικρή κίνηση των ηρώων στα κάδρα του. Βέβαια, μετά από τόσα χρόνια παρουσίας του Σον στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη, ο παράγοντας της έκπληξης είναι σαφώς μετριασμένος, κυρίως διότι το franchise του Σον πρέπει να απευθύνεται με τον πλέον αθώο τρόπο (και) σε παιδάκια, σε αντίθεση με τις πιο άναρχα σουρεαλιστικές περιπέτειες των Γουάλας και Γκρόμιτ, της άλλης διάσημης σειράς ταινιών της Aardman. Μόνο από εκεί χάνει πόντους τούτο το συμπαθέστατο «Τέρας της Φάρμας».