του Ηλία Φραγκούλη

Ένας υπέροχος σαματατζής της μεγάλης οθόνης, ο οποίος κατάφερε στην καριέρα του να συνδυάσει αποτελεσματικά τις b-movies με το πανάκριβο χολιγουντιανό υπερθέαμα, ο Σαμ Ρέιμι επιστρέφει με R rated ταινία, κάτι που είχε να κάνει από την εποχή του θρίλερ «Το Χάρισμα» (2000)! Αυτό είναι το καλύτερο νέο που σχετίζεται με το «Βοήθεια!», ένα φιλμ όντως ψυχαγωγικό και ενίοτε «in your face» σιχασιάρικο, στο κλασικό στυλ του σκηνοθέτη. Που «σκοντάφτει» ως έργο; Στην ταυτότητα είδους στην οποία οφείλουμε να το εντάξουμε. Βασανίστηκα αρκετά για να καταλήξω σε αυτό που έγραψα άνωθεν…

Είναι άξιον απορίας το γιατί ο Ρέιμι δεν κατάφερε να συμμαζέψει τους δύο γραφιάδες του (με σχετικά… άκυρο βιογραφικό, το οποίο περιλαμβάνει από «Freddy vs. Jason» και το remake του «Παρασκευή και 13», έως την κινηματογραφική version του «Baywatch»!) και έμπλεξε την πλοκή του φιλμ με τόσο ανελέητα λαίμαργη διάθεση ροπής προς τα plot twists, σε βαθμό να νομίζεις πως κάθε λίγο και λιγάκι παρακολουθείς… άλλη ταινία! Ακόμη κι αν αυτό δεν θεωρηθεί πρόβλημα για μεγάλη μερίδα των θεατών, συνυπολογίζοντας τον πλέον ουσιαστικό παράγοντα του χτισίματος των χαρακτήρων (που είναι κυρίως δύο…), το «Βοήθεια!» καταλήγει να αποτελεί ένα παράδειγμα σεναριακής κοπτοραπτικής… προς αποφυγή.

Όχι ότι δεν περνάς καλά. Αλλά, μα την αλήθεια, αντί να απολαμβάνω ανέμελος την ταινία, σκάλωνα σε κάθε «ανατροπή» ενός… επαναλαμβανόμενου μοτίβου σχέσης των δύο χαρακτήρων, που κάπου κουράζει στο πλαίσιο εμπιστοσύνης (ή μη) μεταξύ τους. Παράλληλα, το σενάριο μοιάζει με ένα… φρανκενσταϊνικό τέρας φιλμικών «αναφορών», που ξεκινά από «Εργαζόμενο Κορίτσι» (1988), συνεχίζει ανάμεσα σε ρομαντισμό ναυαγών τύπου «Γαλάζια Λίμνη» (1980) και σύγκρουση φύλων και ταξικής προέλευσης αλά «Η Κυρία και ο Ναύτης» (1974), κάπου το παίζει «Misery» (1990) και κάπου «Ο Πόλεμος των Ρόουζ» (1989), για να εξελιχθεί σε… «Revenge» (2018) meets «Το Τρίγωνο της Θλίψης» (2022)! Και όλο αυτό στις ΗΠΑ η κριτική και το industry το υποδέχτηκαν σαν «original concept»! Δηλαδή, εντάξει, κάπου κλάταρα.

Η Ρέιτσελ ΜακΆνταμς είναι το βασικό κεφάλαιο του «Βοήθεια!» ερμηνευτικά (δίπλα σε έναν «άχρωμα» αντιπαθή Ντίλαν Ο’Μπράιεν), αν και η ηρωίδα που υποδύεται περνά από αλλοπρόσαλλες «μεταλλάξεις» που κάπου εμποδίζουν την ταύτιση με τον θεατή, ο οποίος καταλήγει να βρίσκεται αντιμέτωπος απέναντι σε δύο αρνητικά πρότυπα χαρακτήρων, για τους οποίους δεν θα είναι ποτέ σίγουρος για το αν όντως αξίζει να (επι)ζήσουν σ’ αυτό το νησί ή να εντοπιστούν και να επιστρέψουν σώοι στον πολιτισμό. Ο άκρατος κυνισμός του έργου δεν παλαντζάρει με συνέπεια προς κάποια κατεύθυνση, υιοθετώντας μία λανθάνουσα διάθεση αφηγηματικής συνθήκης «rollercoaster» που… εκτροχιάζεται ουκ ολίγες φορές. Ακόμη και για ταινία του Ρέιμι!