του Ηλία Φραγκούλη

Η μεγαλύτερη επιτυχία του franchise του «Scream» είναι το αδιαμφησβήτητο γεγονός ότι εδώ και τρεις δεκαετίες καταφέρνει να «συνομιλεί» με το (εκάστοτε) σήμερα (και το κοινό του)! Ενίοτε το σχολιάζει με πιο… αιχμηρό τρόπο, ενίοτε επανεφευρίσκει τον εαυτό του στο πλαίσιο του σύγχρονου παρόντος, άλλες φορές το σαρκάζει με βάση τα φιλμικά στερεότυπα του horror genre, στα οποία έθεσε νέους όρους παιχνιδιάρικης διάθεσης και αυτοαναφορικότητας. Για τις ανάγκες του «Scream 7», ο σεναριογράφος Κέβιν Γουίλιαμσον είπε να κάτσει (και) στην καρέκλα του σκηνοθέτη, κάτι που δεν είχε αποτολμήσει να κάνει ξανά από το… 1999 (με το «Σκεφτήκατε Ποτέ να Σκοτώσετε τον Καθηγητή σας;»)! Το τελικό αποτέλεσμα είναι ελαφρώς κατώτερο των δύο προηγούμενων ταινιών (από το 2022 και το 2023), όμως, το δέσιμο με το παρελθόν παραμένει ισχυρό και (για τους fans του είδους ειδικά) εμπεριέχει και δόσεις συγκίνησης που αψηφούν… το γήρας! Μάλιστα. Το «Scream» δεν έχει γεράσει σε βαθμό απογοήτευσης ή κούρασης.

Πατώντας πιο καίρια στη διάθεση της μοδάτης vintage nostalgia, το φιλμ ξεκινά με μια πανέξυπνη σεκάνς – πρόλογο, όπου ένα ερωτευμένο ζευγάρι κάνει χρήση της original οικίας του Στου ως Airbnb, στην οποία οι εσωτερικοί χώροι έχουν μετατραπεί σε μουσειακά installation που «υμνούν» κάθε διαπραχθέν έγκλημα του παρελθόντος! Φυσικά, ένας μασκοφόρος δολοφόνος θα τους σφάξει για τα καλά, φροντίζοντας κατόπιν να κάψει ολοσχερώς το σπίτι, εκφράζοντας ένα εκδικητικό μένος που μπορεί να σχετίζεται με πρόσωπα από τα παλιά.

Η Σίντνεϊ Πρέσκοτ είναι η ηγετική μορφή και η βασική επιζήσασα από εκείνα τα χρόνια, πλέον ζει με την οικογένειά της σε μια μικρή και φιλήσυχη πόλη χρησιμοποιώντας το επώνυμο του (σερίφη) συζύγου της και εσχάτως αντιμετωπίζει τα ερωτικά σκιρτήματα της έφηβης κόρης της που βρίσκεται σε παρόμοια ηλικία με τη δική της… όταν έχασε την παρθενιά της (μέγα taboo στο σινεμά τρόμου!). Η έντρομη μάνα συνδυάζει το σεξ με την προστασία της κόρης της και πετά έξω από την κρεβατοκάμαρα της Τέιτουμ το αγόρι της, φοβούμενη πως μπορεί να είναι (και) ένας επίδοξος δολοφόνος (που να ξεχάσει τα δικά της τα χουνέρια…)! Ο οποίος καταφθάνει στην πόλη με την κλασική αμφίεση και τη μάσκα του Ghostface, κάνοντας απειλητικές video κλήσεις στην Σίντνεϊ ως… Στου. Ναι, ο γνωστός Στου που κάποτε πιστέψαμε πως πέθανε και τον «θάψαμε» διά παντός!

Το υπόλοιπο μοτίβο είναι πάνω-κάτω γνωστό, τα πτώματα συρρέουν (σκηνές ανθολογίας το «ιπτάμενο» ξαντέριασμα και το «κεφαλίσιο» σερβίρισμα μπύρας!), οι πάντες μπορούν να είναι ύποπτοι… μέχρι να πεθάνουν και η (απόλυτη και κάργα επίκαιρη) σύνδεση με το σήμερα γίνεται μέσω της εφαρμογής της τεχνητής νοημοσύνης σε χρήση για… θεάματα (πόσο σαρκαστική η χολιγουντιανή νύξη)! Κατά τα άλλα, το σενάριο του Γουίλιαμσον και του Γκάι Μπάσικ δεν προκύπτει τόσο χιουμοριστικά επιθετικό όσο περίμενα (ή ήλπιζα) να είναι και η κύρια αδυναμία του εμφανίζεται στην οριστική επίλυση του μυστηρίου της ταυτότητας… των δολοφόνων (γιατί πάντοτε πρέπει να είναι τουλάχιστον δύο, μην ξεχνιόμαστε!). Τουλάχιστον, το παρεάκι της Σίντνεϊ και της Γκέιλ Γουέδερς είναι απολαυστικό στις πιο bitchy στιγμές του, με το «Scream 7» να αποδεικνύεται ψυχαγωγικότατο, τίμιο και πιστό στις αξίες του. Θα μπορούσε και καλύτερα, όμως, (σίγουρα) δεν έχει πει την τελευταία του λέξη ακόμη! Τώρα που η Τέιτουμ ένιωσε για τα καλά τα γονίδια της (αγέραστης) μαχητικότητας της μαμάς Σίντνεϊ… ποιος τις σταματά!