Η ΚΑΛΗ ΑΔΕΡΦΗ (2026)
(SCHWESTERHERZ)
- ΕΙΔΟΣ: Δράμα
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Σάρα Μίρο Φίσερ
- ΚΑΣΤ: Μαρί Μπλόχινγκ, Άντον Βέιλ, Λάουρα Μπάλζερ, Φραντζίσκα φον Χάρσντορφ, Τζέιν Τσίργουα
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 96'
- ΔΙΑΝΟΜΗ: CINOBO
Όταν ο αγαπημένος της αδελφός κατηγορείται για βιασμό, η Ρόουζ καλείται στο πλαίσιο της αστυνομικής έρευνας να καταθέσει για την υπόθεση, θέτοντας σταδιακά την ηθική της ακεραιότητα υπό καθεστώς δοκιμασίας.
Οι αλυσιδωτές συνέπειες ενός εγκλήματος, υπό το πρίσμα της διεύρυνσης συναισθημάτων και πράξεων του στενού οικογενειακού κύκλου του φερόμενου ως δράστη, στέκουν ως ο βασικός προβληματισμός του σκηνοθετικού ντεμπούτου της νεαρής Γερμανίδας auteur Σάρα Μίρο Φίσερ. Το ηθικό δίλημμα της «Καλής Αδερφής» τίθεται υπό το μικροσκόπιο της αφοσίωσης προς τον άνθρωπο με τον οποίο η ηρωίδα συνδέεται με δεσμό αίματος, αλλά σ’ ένα δεύτερο επίπεδο ενδέχεται να κρύβει μία ασαφή (ίσως και εντελώς υποκειμενική) επίκληση ευρύτερης αδελφότητας, η οποία δεν στηρίζεται στη βιολογική σχέση αλλά στο φύλο. Όπως και να ‘χει, το φιλμ εγκλωβίζεται σε μια εσωστρεφή προσέγγιση του πρώτου (και πλέον ξεκάθαρου) δεδομένου, διστάζοντας ν’ απλώσει το στόρι του στις λοιπές παραμέτρους ενός υπό διερεύνηση βιασμού.
Έπειτα από τον χωρισμό με τη σύντροφό της, η νεαρή νοσηλεύτρια Ρόουζ μετακομίζει προσωρινά στο διαμέρισμα του μεγαλύτερου αδελφού της, Σαμ. Η μεταξύ τους σχέση είναι στοργική και προστατευτική, με τα δύο αδέλφια να μοιάζουν περισσότερο με δύο κολλητούς φίλους που η μοίρα τα έφερε να γίνουν συγκάτοικοι για κάποια περίοδο. Όλα, όμως, αρχίζουν να κλονίζονται όταν μια γυναίκα κατηγορεί τον Σαμ για βιασμό, με τις ενδείξεις (μάλλον;) να υποδεικνύουν το αληθές του λόγου της. Καθώς η αστυνομική έρευνα ξεκινά, η Ρόουζ καλείται να καταθέσει ως βασική μάρτυρας του συμβάντος. Από εκείνη τη στιγμή, η «Καλή Αδερφή» βρίσκεται παγιδευμένη σ’ έναν ηθικό λαβύρινθο, καλούμενη να επιλέξει ανάμεσα στην τυφλή οικογενειακή πίστη και την αντικειμενική απόδοση δικαιοσύνης.
Η Φίσερ επιχειρεί να χτίσει ένα ψυχολογικό δράμα δωματίου εστιάζοντας στις λεπτές αποχρώσεις της αμφιβολίας και της σταδιακής απομυθοποίησης ενός αγαπημένου προσώπου. Η εσωτερική σύγχυση της Ρόουζ την φέρνει σε θέση ν’ αμφιβάλλει για τα πάντα (ενδεχομένως και για τις δικές της σεξουαλικές προτιμήσεις!), ωστόσο, καθώς το σενάριο μένει απόλυτα προσηλωμένο στον χαρακτήρα της, κάπου αρχίζει ν’ ανακυκλώνει το καθεστώς των εν γένει αμφιβολιών της. Από τη στιγμή, μάλιστα, που αυτές δεν απλώνονται (επί της ουσίας) στους υπόλοιπους εμπλεκόμενους με την υπόθεση, οι πάσης φύσεως ενδοιασμοί της Ρόουζ καταλήγουν μονοδιάστατοι. Πόσω μάλλον όταν από την πρώτη κιόλας στιγμή ο θεατής γνωρίζει τι είδε και άκουσε το βράδυ εκείνο στο διαμέρισμα του αδελφού της, μετατρέποντας το κινηματογραφικό δράμα της περισσότερο σε άσκηση ηθικής παρά σε επώδυνη πραγματικότητα.
Η λιτή σκηνοθετική ματιά της Γερμανίδας auteur την προστατεύει από τα μελοδραματικά ξεσπάσματα και τις «ντουντούκες» τύπου agenda, βάζοντας στη ζυγαριά της ταινίας της από τη μία την ενσυναίσθηση κι από την άλλη την αυτοκαταστροφική τάση. Η Ρόουζ καλείται να δείξει ψυχραιμία και ορθολογισμό παίροντας μια δύσκολη απόφαση, εν τούτοις, το ψυχολογικό «ρίσκο» της δεν είναι όσο τολμηρό ή πολύπλευρο θα μπορούσε.
