FreeCinema

Follow us

SALVO (2013)

  • ΕΙΔΟΣ: Δράμα Υποκόσμου
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Φάμπιο Γκρασαντόνια, Αντόνιο Πιάτσα
  • ΚΑΣΤ: Σάλεχ Μπάκρι, Σάρα Σεραϊόκο, Λουίτζι Λο Κάσο, Τζουντίτα Περιέρα
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 110’
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: FILMTRADE

Ατάραχος σοφέρ – σωματοφύλακας μαφιόζου στον ιταλιάνικο Νότο τον σώζει από ενέδρα στην άσφαλτο, μαθαίνει φονικά ποιος διέταξε, πάει γυρεύοντας, τον «στέλνει», παίρνει μαζί τη μάρτυρα τυφλή αδελφή του, της βρίσκει κρησφύγετο, είναι sua casa σε περιδεές μιλημένο λαϊκό αντρόγυνο, του την πέφτει σφαίρα ο Νονός κι η φατρία. Γιατί η αόμματη Ρίτα έχει ξαφνικά αρχίσει να βλέπει ξανά; Γιατί (και πώς) τη σώζει εις βάρος του ο Σάλβο;

Πολλά ρωτάς και δε θα σου βγει σε καλό. Εκτός αν μαζέψεις τη γλώσσα σου και μείνεις με το… στόμα ανοιχτό ενώ «Ο Δολοφόνος με το Αγγελικό Πρόσωπο» του Μελβίλ βιώνει, piano piano, τον σύγχρονο Σικελικό Εσπερινό του στο πρώτο hit δύο μακαρονάδων, που οπλίζουν με στιλάκι, αν μη τι άλλο. Aκόμη κι αν το στόχαστρο αλλάζει χέρια, ενώ συχνά δε βρίσκουν δόξα πατρί και τα υπόλοιπα σημαινόμενα που έχουν αιχμαλωτίσει τα σημαίνοντά τους. Με όπλο που, πάντως, σκοτώνει: τα poliziotteschi, εδώ χωρίς μπάτσους και με POV gamer στη σεκάνς τροχαίου ντου. Το διαρρηκτικό suspenser κλου στραβομάρας «Περίμενε Μέχρι να Νυχτώσει» στο 10λεπτο χοροτράβελινγκ του παιχνιδιού γάτας – ποντικιού μεταξύ εισβολέα και θηλυκού στο τσαρδί εντολέα. Τα νουάρ ημέρας («Chinatown») via «Γόμορρα» στις, εναντίον της διαπλοκής της «φαμίλιας» με την ντόπια κοινωνία, ριπές ειρωνείας των σπιτικών σούξου μούξου. Τον Μπελόκιο, ο production designer κι ο μοντέρ του οποίου καθαρίζουν εδώ. Και το σπαγγέτι γουέστερν στην καβάντζα κοπέλας, όπου η καμπόικη πόλη – φάντασμα αναβιώνει στο ρημαγμένο εργοστάσιο ενός ορυχείου για το ξεκαθάρισμα, μοιραίο πλήρωμα του χρόνου της αποστασίας τού αντιήρωα.

Capiche, δεν είχαμε δει το πρώιμο «τέλειωμα» του εχθρού – fratello και επί ώρα φάτσα τον εκτελεστή επειδή δεν τα είχε δει και η τυφλή Ρίτα – αλλά γιατί το αίμα σ’ αυτό το ύστατο α λα Φαρ Ουέστ πιστολίδι χύνεται εκτός πεδίου δράσης; Πρόκειται για το πλέον αδιόρθωτο μπλοκάρισμα του σιγαστήρα νύξεων που χρησιμοποιούν οι Γκρασαντόνια και Πιάτσα, γεννήματα θρέμματα της πρωτεύουσας του νησιού της Κόζα Νόστρα, που νωρίτερα τα έχουν ξεράσει καλλιτεχνικά για τη μίζερη πραγματικότητα (το χαλασμένο, από τις διακοπές ρεύματος στον καύσωνα, air-condition του Σάλβο με το… καλημέρα), το φόβο (υπό το δέρας του σεβασμού όσον αφορά τους ridicoli οικοδεσπότες), την πρόσοψη του machismo (το μοναχικό αρσενικό – όργανο θανάτου που δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο ως προστάτης μιας γυναίκας), τη συνενοχή (ακόμη και η «αθώα» όμηρος μετράει χαρτονομίσματα όταν τη γνωρίζουμε) και το γνώθι σαυτόν («… σαν τα ποντίκια. Αλλά αυτή είναι η ζωή μας, μόνο αυτήν έχουμε», μολογάει το αφεντικό προτού γυρέψει τα χρεωστούμενα απ’ τον μάγκα του) στο modus vivendi παρά operandi της οργανωμένης παρανομίας.

Η αθέτηση του φορμαλιστικού «συμβολαίου» τόσο στην omertà καδραρίσματος όσο και στο κορεσμένο στάκαμαν φωτός της Μεσογείου – σκιών τού υποκόσμου (που υπογράφει υποδειγματικά ο βετεράνος συνάδελφος των registi, και dp εδώ, Ντανιέλε Τσιπρί) ψιλοκάνει μπαμ επίσης στη νυχτερινή σεκάνς τρεχάλας του ζευγαριού στο χωράφι, μια σκηνή που σε καταδιώκει αλλά φαντάζει… φυγάς απ’ το εικαστικό σχέδιο. Έτερα κρατούμενα; Η ρουτίνα killer που βγάζει ανεπιθύμητη κουφόβραση στη γόμωση και στο ρυθμό, κι η συμβολική μυθοπλασία τής ragazza και του παλικαρά (η μην-ψάχνεις-πώς επανερχόμενη όραση είναι η μετατραυματική κάθαρσή της στα μπράτσα εκείνου που καθαρίζει κι ο ίδιος;), ενώ απ’ την πρωτεϊκή, δωρική αντρίλα του Μπάκρι και τη – σαν τρικολόρε Γκολσιφτέ Φαραχανί – Σεραϊόκο λείπει η πυρίτιδα της ρολίστικης εμπειρίας που θα αμυνόταν για το arty έλλειμμα του προφιλαρίσματος και των δύο.

Σε υπεράσπιση ένας κακομεταχειριζόμενος σκύλος γίνεται το καναρίνι αυτού του meta-Τζεφ «Le Samouraï» Κοστέλο καθώς στήνεις αυτί για την αριστοτεχνική… απαγωγή ηχοτοπίων που μαζί με την απουσία μουσικής επένδυσης (εκτός απ’ το «Arriverà» των Modà και της Έμμα Μαρόνε που, παίζοντας ξανά και ξανά στο CD της τυφλής κοπέλας, προοικονομεί στιχουργικά την είσοδο τού αγγέλου – εξολοθρευτή στη ζωή της και τον ερχομό ενός άλλου αύριο) τονίζουν το ακουστικό υπεραισθητήριό της στη σεκάνς μπούκας – ενώ εμείς παίρνουμε Steadicam μάτι ό,τι ο αργότερα μέσω δεσμών απελευθερωτής της! Si, da vero πιστολίζει αισθησιακά πλατωνικά το απομονωτικό λακωνικό παρακολούθημα αυτού του boy meets girl. Κι αφού οι λογαριασμοί θα έχουν κλείσει, οι κακοί θα έχουν φύγει απ’ την εικόνα κι η σκόνη θα έχει κατακάτσει, η Ρίτα θα παρακολουθήσει πρώτη φορά τη θάλασσα καθιστή μέσα από ένα παράθυρο (με το φακό πίσω της, εν είδει θεατή στη σκοτεινή αίθουσα, και τις δικές μας… κόρες να διαστέλλονται στο εύρημα). Θα χειραφετηθεί απ’ τον εξιλεωμένο Σάλβο (το χαϊδευτικό τού Σαλβατόρε, μεταφράσιμο και ως «σώζω» στα ιταλικά), θα κλείσει πίσω της την πόρτα και θα αποδράσει απ’ τη σκηνή του εγκλήματος. Ζει το «veni, vidi (κυριολεκτικά), vici» της. Κι εσύ μαζί, έστω non troppo. Θαύμα στο Μιλάν…εε, Παλέρμο;

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Fans της σεσημασμένης άνωθεν φιλμογραφίας, το μπουζουριάζετε, για τους δικούς σας λόγους ο καθείς. Κουλτούρα εν γένει, κοπιάζεις αλλά όχι με πολύ αυξημένες προσδοκίες γιατί κάποιες μπορεί να διαψευσθούν. Αστυνομία της μεγάλης οθόνης, δείξε επιείκεια, πρώτη δουλειά των signori είναι. Πιστέ του λογοτεχνικού επιθεωρητή Μονταλμπάνο, εδώ «διαβάζεις» έναν ακόμα Σάλβο, απ’ την αντίθετη πλευρά του νόμου και πιο εστέτ. Παλιόμουτρο του εμπορικού, εδώ έχει πολλή μούγκα και αρκετό φλου αρτιστίκ για εσένα.


MORE REVIEWS

ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 2022

Το κορυφαίο ετήσιο κινηματογραφικό γεγονός της πρωτεύουσας είναι ξανά εθιμικά πιστό στο ραντεβού του με το κοινό, εκ νέου και υγειονομικών συνθηκών επιτρεπουσών σε χειμερινές αίθουσες αποκλειστικά (ΑΣΤΟΡ, ΔΑΝΑΟ, ΙΝΤΕΑΛ, ΤΡΙΑΝΟΝ και, φέτος για πρώτη φορά, ΑΣΤΥ).

ΧΑΜΟΓΕΛΑ

Νοσοκομειακή ψυχίατρος καλείται να εξετάσει νεοεισαχθείσα σε κατάσταση κρίσης, η οποία πιστεύει πως κάποια υπερφυσική δύναμη «καταλαμβάνει» τα πρόσωπα των ανθρώπων γύρω της, με αναγνωρίσιμο χαρακτηριστικό ένα αρρωστημένο χαμόγελο. Έξαφνα, αυτοκτονεί μπροστά στα μάτια της κι εκείνη υποψιάζεται πως πρόκειται για ένα είδος «κατάρας» που, πλέον, πέρασε σ’ αυτήν!

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΑ ΑΛΛΑΖΕΙ ΟΛΑ

Η Χίλντι, μετά την απεξάρτησή της από το αλκοόλ, ανασυνθέτει την καριέρα της στη Νέα Αγγλία, επαναπροσδιορίζοντας αξίες οικημάτων και ζωής, μιλώντας απευθείας στην κάμερα, «στα κορίτσια της» (δύο πανέμορφα σκυλιά και όχι στις κόρες της), στον ψυχίατρο της περιοχής και στον Φρανκ, ένα παλιό της flirt που αναθερμαίνεται. Το οικογενειακό (και όχι μόνο) περιβάλλον θα εκφράσει ανησυχία και gay πρώην σύζυγος θα παρευρεθεί σε δείπνο, κατά το οποίο η Χίλντι μας εξηγεί γιατί τους άφησε να τη στείλουν στην απεξάρτηση και πώς είναι η ζωή της τώρα.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΒΑΣΙΛΙΑΣ

Μία δραματοποιημένη απόπειρα καταγραφής της ιστορίας των Αγκότζι, μιας αποκλειστικά γυναικείας ομάδας πολεμιστριών οι οποίες προστάτευαν το Αφρικανικό Βασίλειο της Δαχομέης, από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα.

Η ΦΛΕΓΟΜΕΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Όταν δεξαμενή άντλησης πετρελαίου στις νορβηγικές ακτές καταρρέει, διασώστες και ερευνητές ανακαλύπτουν πως το γεγονός οφείλεται σε κάτι που υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια του συνηθισμένου ατυχήματος.