του Λευτέρη Αδαμίδη

Δεν είναι και ό,τι πιο εύκολο, να συνοψίσει κανείς σε λίγες γραμμές το σεναριακό αχταρμά του διακεκριμένου Σάιμον Μποφόι («The Slumdog Millionaire»), ο οποίος αναλαμβάνει εδώ να καρατομήσει το εξόχως σατιρικό και βρετανικού φλέγματος μυθιστόρημα του Πολ Ταρντέι – αφήνοντας ολομόναχη την εξαιρετική ιδιαιτέρα του πρωθυπουργού (Κριστίν Σκοτ Τόμας) να σηκώσει το κωμικό βάρος – και να το μετατρέψει σε ένα άνευρο feelgood ρομάντζο (μάντεψε το ζευγάρι) με εξωτικό φόντο ένα ουτοπικό σχέδιο και τις αραβο-βρετανικές σχέσεις, μαζί με ολίγη από πόλεμο στο Αφγανιστάν (εκεί αγνοείται ο καλός της Έμιλι Μπλαντ, άσχετα αν επανεμφανίζεται φάντης μπαστούνι) και βέβαια αρκετή ιχθυοκαλλιέργεια και οικολογία στην άνυδρη Υεμένη.

Ο Λάσε Χάλστρεμ το έχει το χάρισμα του blender που αλέθει τα πάντα και μια καθόλου ευκαταφρόνητη πείρα στη μεταφορά ευπώλητων («Chocolat», «Θέα στον Ωκεανό»), εδώ, όμως, το αποτέλεσμα μοιάζει από την αρχή ναρκοθετημένο, παίρνοντας αυτό που στο βιβλίο λειτουργούσε ως τέχνασμα και μεταφορά (οι σολoμοί στην Υεμένη) στην κυριολεξία και αραδιάζοντας μαζί, σε εκνευριστικό βαθμό, κάθε δυνατό στερεότυπο του «καλού» και του «κακού» Άραβα για να αγγίξει τη γραφικότητα, αν όχι τη γελοιότητα στο επεισόδιο του τρομοκρατικού σαμποτάζ. Θα μπορούσες να το πεις και δείγμα νεοαποικιοκρατικού σινεμά, αλλά το αποτέλεσμα είναι συνολικά τόσο βαρετό που θα ακουγόταν ως ευφημισμός.