του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Την ταχύτητα των περιπετειών του πράκτορα Μπορν με το θόρυβο και τη βία που έχουν οι ταινίες του Τόνι Σκοτ συνδυάζει ο Σουηδοχιλιανός και σπουδασμένος στη Δανία σκηνοθέτης, σ’ αυτό το αγγλόφωνο ντεμπούτο του. Ο Εσπινόζα ανήκει στη φουρνιά των indie Ευρωπαίων που καλούνται από τα studios προκειμένου να δώσουν αέρα ανανέωσης στις τυπικές, κατά τα λοιπά, περιπέτειες τις οποίες παράγουν. Πρόσφατο παράδειγμα και ο Ισλανδός Μπάλτασαρ Κορμάκουρ, που, όμως, δεν είχε την ίδια τύχη με το «Τελικό Χτύπημα».

Ο Εσπινόζα τα καταφέρνει πολύ καλύτερα κι αν είχε στη διάθεση του ένα πιο καλογραμμένο ή, έστω, πιο πλούσιο σε ό,τι αφορά στην ανάπτυξη των χαρακτήρων σενάριο, θα είχε κάνει μια σαφώς καλύτερη ταινία. Η αντίθεση των δύο βασικών χαρακτήρων βασίζεται απλώς στο ότι ο ένας είναι νέος και με άφθαρτο ιδεαλισμό, ενώ ο άλλος τα έχει δει όλα στη ζωή του και χαρακτηρίζεται από κυνισμό. Το ανθρώπινο περιβάλλον το οποίο κινεί περιφερειακά τα νήματα, είναι ο τυπικός πληθυσμός των μυστικών υπηρεσιών. Κάποιοι είναι ταγμένοι στο καθήκον, ακόμη και με αμφιλεγόμενους τρόπους, ενώ πάντα ανάμεσά τους βρίσκεται κι εκείνος που εκμεταλλεύεται καταστάσεις.

Ο Εσπινόζα τα έχει καταφέρει πάντως θαυμάσια στο να στήσει γρήγορες καταδιώξεις και συναρπαστικές μονομαχίες με γροθιές που ματώνουν, αλλά και να αξιοποιήσει το φρέσκο κινηματογραφικά location του Κέιπ Τάουν, κινηματογραφώντας το με «χωμάτινη», λερωμένη φωτογραφία. Ευχάριστη έκπληξη είναι ο Ρέινολντς, που παίζει με ορμή και αφοσίωση το ρόλο του νεαρού πράκτορα, ενώ ο Γουόσινγκτον, ο οποίος είναι και παραγωγός, δείχνει λιγότερη υπεροψία απ’ ό,τι συνηθίζει στις ερμηνείες του. Δεμένο και αξιόπιστο είναι το υπόλοιπο καλό καστ, ακόμη και στους μικρούς, λιγότερο σημαντικούς για την πλοκή ρόλους.