3 ΩΡΕΣ ΔΙΟΡΙΑ (2026)
(RUNNER)
- ΕΙΔΟΣ: Περιπέτεια
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Σκοτ Γουά
- ΚΑΣΤ: Άλαν Ρίτσον, Όουεν Γουίλσον, Λέιλα Τζόρτζ, Ροντρίγκο Σαντόρο, Κέιτ Μποξ
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 97'
- ΔΙΑΝΟΜΗ: THE FILM GROUP
Ένας μεταφορέας έχει στη διάθεσή του τρεις ώρες για να παραδώσει το συκώτι που θα σώσει τη ζωή ενός επτάχρονου κοριτσιού, το οποίο χρειάζεται άμεση μεταμόσχευση. Ο αρχηγός μιας διαβόητης εγκληματικής οργάνωσης, όμως, θέλει ν’ αποκτήσει πάση θυσία το πολύτιμο αυτό μόσχευμα κι ό,τι αρχικά έμοιαζε με απλή παράδοση μετατρέπεται σε θανάσιμη καταδίωξη.
Runner είναι αυτός που τρέχει. Δρομέας είναι η αντίστοιχη ελληνική λέξη, αν και χρησιμοποιείται συνήθως για να προσδιορίσει έναν αθλητή που τρέχει μεγάλες αποστάσεις. Ωστόσο, στην εν λόγω ταινία, η λέξη έχει μία ειδικότερη σημασία: αυτόν που μεταφέρει μικρά αντικείμενα, κατά κανόνα νόμιμα, αλλά καμιά φορά και… παράνομα. Δηλαδή, ονοματίζει έναν μεταφορέα. Transporter είναι η αντίστοιχη αγγλική λέξη, κι αυτή είχε χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν για να τιτλοφορήσει την γαλλο-αμερικανική συμπαραγωγή «The Transporter» (2002) που είχε σκηνοθετήσει ο Κινέζος Κόρι Γιουέν, έχοντας τον Βρετανό Τζέισον Στέιθαμ στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Με τον Γάλλο Λικ Μπεσόν στη θέση του παραγωγού (κι ενός εκ των δύο σεναριογράφων), η ταινία εκείνη είχε γνωρίσει μεγάλη επιτυχία, είχε δώσει τεράστια ώθηση στην καριέρα του Στέιθαμ και είχε γνωρίσει δύο κινηματογραφικές συνέχειες, πριν δώσει τη θέση της σε μία τηλεοπτική σειρά είκοσι τεσσάρων ωριαίων επεισοδίων και μία ακόμη κινηματογραφική παραγωγή. Το θέμα (των φιλμ, αλλά και όλων των επεισοδίων της σειράς) είναι ίδιο: ο Φρανκ Μάρτιν (έτσι λέγεται ο μεταφορέας) αναλαμβάνει μία παράδοση για λογαριασμό αγνώστου αποστολέα και μπαίνει σε περιπέτειες. Για ν’ αναδειχθεί τελικά νικητής, μετά από καταδιώξεις, πυροβολισμούς και κλωτσοπατινάδα!
Το «3 Ώρες Διορία» θα μπορούσε να είναι ένα ακόμη κινηματογραφικό επεισόδιο εκείνης της σειράς ταινιών (το «The Transporter Refueled» είχε γυριστεί το 2015), αν ο πρωταγωνιστής της λεγόταν Φρανκ Μάρτιν. Ονομάζεται, όμως, Μαλόουν. Χανκ Μαλόουν. Είναι πρώην στρατιωτικός, πρώην αλκοολικός, πρώην πατέρας και πρώην σύζυγος. Σε αντίθεση με τον σεναριογράφο Μπεσόν, οι γραφιάδες εδώ (ο Μάιλς Χάμπλι και ο Τόμι Χουάιτ) μας δίνουν αρκετές πληροφορίες για το παρελθόν του Μαλόουν και εμπλέκουν κατά κάποιον τρόπο στη δράση και την πρώην σύζυγό του (Τζεραλντίν Χέικγουιλ) με τον νυν άντρα της και το μωράκι τους. Αυτό που επιθυμούν είναι να προσδώσουν στον ήρωά τους περισσότερα ανθρώπινα χαρακτηριστικά και να τον κάνουν λιγότερο μονοδιάστατο ως χαρακτήρα, κάτι παραπάνω από μια ψυχρή κι αναίσθητη ανθρώπινη πολεμική μηχανή – και το κατορθώνουν.
Η μεταφορά και παράδοση ενός ανθρώπινου οργάνου είναι η τρίτη που πρέπει να κάνει ο Μαλόουν (Άλαν Ρίτσον) μέσα στην ίδια μέρα: την ημέρα που συμπλήρωσε έναν χρόνο χωρίς ποτό και έλαβε ως επιβράβευση το «νόμισμα του ενός έτους» από την ομάδα των Ανώνυμων Αλκοολικών όπου συμμετείχε. Επειδή εξακολουθεί ν’ αγαπά την πρώην του (παρόλο που εκείνη έχει στο μεταξύ ξαναπαντρευτεί), επειδή κάνει μαθήματα γαλλικών με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης (σκοπεύει να πραγματοποιήσει εκείνο το ταξίδι που σχεδίαζε με την αδικοχαμένη κόρη του στο Παρίσι), επειδή ενδιαφέρεται για τις αντιδράσεις και τον τρόπο σκέψης των άλλων (αν και πληγωμένος ψυχικά, δεν είναι πια ο μονόχνοτος σκληροτράχηλος πολεμιστής). Η πρώτη είχε στεφθεί με επιτυχία, η δεύτερη είχε μία άδοξη κατάληξη που του άφησε «κληρονομιά» έναν σπάνιο παπαγάλο, αλλά η τρίτη είναι εκείνη που θα εξελιχθεί σ’ έναν κανονικό εφιάλτη. Όχι τόσο επειδή σ’ αυτήν προστίθεται ένας ακόμη «μεταφορέας», δεμένος με το συγκεκριμένο ιατρικό «πακέτο», όσο επειδή το προς παράδοση αντικείμενο είναι ένα ήπαρ για το οποίο ενδιαφέρεται προσωπικά και… ο αρχηγός ενός κολομβιανού cartel ναρκωτικών! Που το θέλει για διαφορετική χρήση.
Ο Νταμιέν Ζαλντιβάρ (Ροντρίγκο Σαντόρο) είναι ένας κακοποιός από εκείνους που βλέπει κανείς μόνο σε κινηματογραφικές ταινίες. Αδίστακτος και ανελέητος, θέλει το προς μεταμόσχευση συκώτι για την ετοιμοθάνατη μητέρα του – για να της σώσει τη ζωή, αλλά και για να της αποδείξει ότι είναι ένας άξιος και ικανός γιος. Άλλωστε, το θεωρεί «δικό» του, μιας κι αυτός είχε διατάξει τη δολοφονία του δότη, και αδιαφορεί παντελώς για το ότι με τον τρόπο αυτό καταδικάζει σε θάνατο την επτάχρονη Έλι Μπέικερ (Σκάρλετ Κράμπτρι) που νοσηλεύεται στο παιδικό νοσοκομείο του Μπρίσμπεϊν, στην Αυστραλία. Έχει ανθρώπους του στο νοσοκομείο, έχει υπό τον έλεγχό του τον Ίγκι, το αφεντικό του Μαλόουν, αλλά δεν υπολόγιζε στην «ξεροκεφαλιά» του τελευταίου και στην ύπαρξη του Μπεν Μπίσοπ (Όουεν Γουίλσον), του άλλου μεταφορέα και συνοδού του πακέτου.
Ο Μπίσοπ και ο Μαλόουν φτιάχνουν ένα όμορφο, αν και ιδιόρρυθμο ζευγάρι, με κάποιες χιουμοριστικές στιγμές, αλλά και με αρκετές άλλες, ανθρώπινες και συγκινητικές, με καλύτερη τη σκηνή στην πόρτα της πρώην συζύγου του Μαλόουν. Πάντως, ούτε το χιούμορ ούτε το συναίσθημα (παρόλο που και τα δύο υπάρχουν διάσπαρτα, ώστε να λειτουργούν ως ανακουφιστικές «ανάσες» και να αποφορτίζουν την ένταση) είναι τα στοιχεία για τα οποία θα επιλέξει να δει κανείς την ταινία. Το ατού της είναι η δράση – και την προσφέρει απλόχερα και πλουσιοπάροχα. Από την αρχή μέχρι το τέλος, με την ποσότητα κάθε δόσης να αυξάνεται από σκηνή σε σκηνή, μέχρι το εκρηκτικό κρεσέντο του φινάλε. Μπορεί όσα θα δούμε να διαδραματίζονται στην οθόνη να μην είναι πρωτότυπα, είναι όμως εντυπωσιακά ενορχηστρωμένα και θεαματικά. Με ορμή, σωστό ρυθμό και τη βίαιη υπερβολή των σύγχρονων ταινιών δράσης. Που ανεβάζουν την αδρεναλίνη στα ύψη.
Όσο για τον Άλαν Ρίτσον, είναι η αποκάλυψη της ταινίας. Αν και υποδύεται έναν χαρακτήρα όμοιο μ’ αυτόν που ενσαρκώνει στην τηλεοπτική σειρά «Reacher» (τον Τζον Ρίτσερ, ήρωα της σειράς βιβλίων του συγγραφέα Λι Τσάιλντ), εδώ δείχνει ότι πέρα και πάνω από… «δίφυλλη ντουλάπα» μπρατσαράς είναι κι ένας ηθοποιός που διαθέτει υποκριτικές ικανότητες! Ξετινάζει από πάνω του όλα τα κακά γνωρίσματα ενός μονοδιάστατου τηλεοπτικού ρόλου και πλάθει έναν ολοκληρωμένο χαρακτήρα.
