της Βικτωρίας Μιχαήλ

Λέει σίγουρα κάτι για το υποκριτικό αλεξίσφαιρο γιλέκο τού χήρου της Νατάσα Ρίτσαρντσον το ότι, αν και δεν πρέπει να υπάρχει πιο τυποποιημένος A-lister την τελευταία δεκαετία (μ’ εξαίρεση «Το Τρίτο Πρόσωπο» και τα animation όπου «κάνει» φωνή, υποδύεται κατ’ εξακολούθηση τον συνηθέστατα κακό, ενίοτε καλό, πάντα στο σκότωμα για κάποιου είδους κάθαρση και υπό το κράτος τού ντουβρουτζά πάλιουρα), ο paddie την έβγαζε έως πρόσφατα καθαρή. Δυστυχώς (εξίσου γι’ αυτόν, τούτη τη φορά), το νέο «κάνε μια παλικαριά» του δεν φέρει τον smart bombs οπλισμό τού «Non-Stop» (πάτα σκανδάλη για την αντιλογία της καταδικαστικής ετυμηγορίας του Παναγιώτη Παναγόπουλου).

Το(ν) ψιλοστήνουν στον τοίχο στην τρίτη κοινή αποστολή τους κατά πρώτον ο filmer τού βερολινέζικου «Ο Άγνωστος» και κατά δεύτερον, αλλά από κοντά, ο εγκέφαλος του «Σκουριασμένη Πόλη», Μπραντ Ίνγκελζμπι, που κρύβεται κι εδώ, καταζητούμενος εν προκειμένω για υπεξαίρεση (θυμήσου: στη βρώμικη πιάτσα των mini majors είναι νόμος το «ο κλέψας του κλέψαντος» σεναρίων) του «John Wick» κατόπιν βεντέτας ανάμεσα στα «Επικίνδυνες Υποσχέσεις» και «Το Τέλος της Βίας» του Κρόνενμπεργκ, με θύμα ένα δεσμών αίματος κυριολεκτικά (με προσκόμματα οικογενειοσύσφιξης και κηδεμονοεξιλέωσης) και μεταφορικά (αδόκητης ρήξης μεταξύ αφεντικού και μπιστικού στο crime υπογάστριο της μεγαλούπολης) με απόξω τους μπάτσους, στο τρέξιμο από το σούρουπο ώς την αυγή Survivor.

Κι αυτό γιατί θέλαν κυνήγημα τόσοι κανάγιες εδώ: Το υποτιθέμενο εορταστικό χρονοφόντο που είναι χαρακτηριστικά άφαντο στα εξωτερικά γυρίσματα. Η τροχιοδεικτική γόμωση υποβάθρου που πουλάει τα ανδροπροφίλ σε ριπές. Οι pulp ή μελό φράσεις στόμφου που κάνουν συνεχώς μπαμ στα σοβαροφανή tête-à-tête καταφύγια του «ο θάνατός σου, η ζωή μου» νταβαντουριού. Το μοντάζ που στα αρχικά συστατικά «ανθρώπινα» σούξου μούξου δωματίου «κόβει» (και κόβει το βήχα του ρυθμού) αχρείαστα και στο αποκορυφωτικό στάκαμαν δάσους ψάχνεται αδέξια σε τουλάχιστον δύο φαλτσετιές. Οι vérité εν τάχει συνδετικές λήψεις πεζοδρομιακής βιοπάλης στο Μεγάλο Μήλο που αντιπαλεύονται τον bigger than life αδρεναλινικό χαμό στο ίσωμα (συγχωρητέο: ο Βαρκελωνέζος Σέρα βλέπει ακόμα ως τουρίστας την πόλη που ποτέ δεν κοιμάται). Ο Junkie XL που μπουμπουνάει ορχηστρικό programming στιλ Μπελτράμι.

Προτού το… δόξα πατρί σωτήριας ύστατης υπερπροσπάθειας εξιλέωσης φάει το κεφάλι του (κι εκείνο τού Common, χωρίς μούσια) al fresco κι ο επίλογος θυμηθεί ότι υπάρχει ένα βιντεάκι – αποδεικτικό στοιχείο της αθωότητας του μπλεγμένου την οποία ο… RoboCop πασχίζει να διατηρήσει εν μέσω των κακοποιών στοιχείων (οικείων και μη) και πράξεων, χτύπα το σειριακό «φύτεμα» στο Irish bar – άντρο, τα συγκρουόμενα με καταδιωκόμενο ένα περιπολικό (!) στο Κουίνς, τις μάπες μετά καρυδώματος στα ουρητήρια του Metro, μια διαφυγή από κουμάσια μέσα σε πλήθος εξερχόμενο derby hockey στο Madison Square Garden (η απόληξη της οποίας, όμως, έχει εμφανέστατα θυσιαστεί στο μοντάζ). Κυρίως, το εκρηκτικό πατιρντί διαρκείας στην πολυκατοικία (με γροθιές, εκκενώσεις, τεζαρίσματα, πήδους από μπαλκόνια, «μπουκέτα» με φλεγόμενα ματσούκια και σημάδια με διόπτρα laser). Σχεδόν όλα ρίχνουν καλά. Α, κάπου «σκάει» ευπρόσδεκτα κι ο Νικ Νόλτε (με μούσια, και πολύ ουρικό). Αλλά σε προδίδει συνεχώς κι από λίγο αυτό το παρακολούθημα. Πάλι να μείνεις επιθυμητά από ανασεμιά (κι όχι από πυρομαχικά) αλλά ανεπιθύμητα κι από σχέδιο σε αμερικανιά;