του Νίκου Παλάτου

Την προηγούμενη εβδομάδα ήταν το «Σούπερ Τσάρλι» που βασιζόταν χαλαρά στη φερώνυμη σειρά παιδικών βιβλίων της Σουηδής συγγραφέως Καμίλα Λέκμπεργκ, διακεκριμένης για τα αστυνομικά της μυθιστορήματα. Αυτή την εβδομάδα έχουμε τον «Ρούφους», ο οποίος βασίζεται στη φερώνυμη σειρά παιδικών βιβλίων του Νορβηγού συγγραφέα Τορ Άγκε Μπρίνγκσβερντ, διακεκριμένου για τα μυθιστορήματα φαντασίας. Να υπάρχει, άραγε, κάποιος διακεκριμένος… Φινλανδός συγγραφέας που να έχει υπογράψει σειρά παιδικών βιβλίων ώστε να ολοκληρωθεί το τρίπτυχο;

Η έτερη ομοιότητα που ενώνει τον «Ρούφους» με τον «Τσάρλι» είναι πως αμφότερα απευθύνονται αποκλειστικά και μόνο σε παιδάκια προσχολικής ηλικίας. Τούτος ο Νορβηγός «Θαλάσσιος Δράκος», εν τούτοις, το επιχειρεί ακολουθώντας όχι τη δομή μιας ψευτομαρβελικής περιπέτειας, αλλά θυμίζοντας περισσότερο ένα τυπικό σε έμπνευση και εξέλιξη παραμύθι. Άλλωστε, η ιστορία του άβγαλτου μικρού, που θέλοντας να εντυπωσιάσει με το θάρρος και τη γενναιότητά του αναλαμβάνει παράτολμη αποστολή σωτηρίας, αποτελεί συνηθισμένη συνθήκη της παιδικής λογοτεχνίας.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει κι εδώ, με τον εν λόγω Ρούφους να είναι ένας πιτσιρικάς θαλάσσιος δράκος, ο οποίος πηγαίνοντας κόντρα στη φύση του διακρίνεται για τη φοβία του προς… το νερό! Όταν ο παππούς του απωλέσει το μαγικό του κασκόλ, χάρη στο οποίο καταφέρνει να διατηρεί τον λαιμό του μόνιμα ζεστό, μπορώντας έτσι να φυσά δυνατά και να δημιουργεί ομίχλη κάθε φορά που κρουαζιερόπλοιο ζυγώνει στο νησί τους (το οποίο γίνεται σταθερά αόρατο από τους επικίνδυνους ανθρώπους), φεύγει μόνος του μακριά προκειμένου να εντοπίσει τη γηραιά θεία του, Μπέσυ, που κάποτε το είχε πλέξει. Το ταξίδι του θα τον φέρει στη Σκωτία, και ειδικότερα στο μέρος όπου στα νερά του φημολογείται ότι εδρεύει ένα τέρας με το όνομα… Νέσυ. Εκεί, όμως, υπάρχει κι ένας ζωολογικός κήπος, που καθώς πηγαίνει για φαλιμέντο αναζητά ανανεωτικό «εμπόρευμα» μπας και κόψει κανένα εισιτήριο.

Σε γενικές γραμμές, δίχως να γίνεται προσβλητικό σε αυτό που πρεσβεύει (τα αστεία με τα… βαριά αέρια του ιπποπόταμου θα μπορούσαν να λείπουν), το φιλμ χάνει την ευκαιρία να εξελιχθεί σε κάτι που (κομματάκι) θα αφορούσε και το ενήλικο κοινό. Η παρατήρηση αυτή έχει να κάνει με τη φτώχεια της παραγωγής, η οποία εάν υιοθετούσε στο σύνολό της το παλιακό (σε στυλ νερομπογιάς) 2D σχέδιο έναντι του μοντέρνου τρισδιάστατου CGI (όπως πράττει σε δύο εμβόλιμες σκηνές), θα μπορούσε να μασκαρευτεί κάπως. Οι σύντομες αυτές σεκάνς αναδύουν αθωότητα και νοσταλγία, που και με την παραμυθένια ατμόσφαιρα ταιριάζουν και τα παιδικά χρόνια (κάποιων εκ) των ενήλικων συνοδών ενδεχομένως να θύμιζαν.

Από την άλλη, η ξεδιάντροπη αντιγραφή animated hit από τα παλιά, όπως η «Μαδαγασκάρη» (2005) στην προκειμένη, αποπροσανατολίζει από τη βασική πλοκή με τρόπο όχι και τόσο εμπνευσμένο. Αντιθέτως, όταν (σε ελάχιστες περιπτώσεις) το σενάριο καταθέτει επιρροές από τις παραγωγές της Aardman, ποντάροντας στο κάπως φευγάτο χιούμορ (είτε με τη φάλαινα… λεωφορείο, είτε με τον όχι και τόσο έξυπνο βοηθό της σκύλας ιδιοκτήτριας του ζωολογικού κήπου), φαίνεται πως δυνατότητες υπήρχαν. Τόλμη, όμως, καθόλου. Σε κάθε περίπτωση, βέβαια, τόλμη καταθέτει ο γενναίος Ρούφους, αναμοχλεύοντας για πολλοστή φορά σε ταινία του είδους τα ιδανικά της πίστης στον εαυτό σου, της προσήλωσης στον στόχο και της οικογενειακής ζεστασιάς.