του Ηλία Φραγκούλη

Πολλές φορές η ζωή ξεπερνά την ανθρώπινη φαντασία. Μια τέτοια ιστορία μπορεί να φαντάζει απίστευτη και εξωφρενική, όμως, η περίπτωση του Τζέφρι Μάντσεστερ είναι απολύτως αληθινή! Για να αποφύγει τη σύλληψη, ο «Roofman» (παρατσούκλι που απέκτησε εξαιτίας της αγαπημένης του μεθόδου να μπουκάρει σε κτήρια από την ταράτσα τους) χρησιμοποίησε ως κρησφύγετο ένα τεράστιο κατάστημα της αλυσίδας Toys «R» Us, όπου διέμεινε για σχεδόν έξι μήνες! Ενώ η ιστορία βγάζει κάμποσο χιούμορ, ο Ντέρεκ Σιανφράνς επιλέγει να την αφηγηθεί με ύφος κοινωνικού ρεαλισμού, δίχως όμως να σχολιάζει (ούτε καν να ακουμπά, εδώ που τα λέμε…) το background της κατάστασης στην Αμερική των αρχών της δεκαετίας των ‘00s. Με άλλα λόγια, η ταινία «Roofman» μοιάζει με ένα ανέκδοτο που ξεχνά πως για να γελάσεις χρειάζεται κι ένα punchline στο τέλος.

Αντικειμενικά, ο Τζέφρι ήταν ένας φτωχοδιάβολος, από αυτούς που υπηρέτησαν την πατρίδα και κάποια στιγμή «ξεβράστηκαν» στην καθημερινότητα δίχως αύριο, για να βρεθούν στα όρια της διάλυσης της οικογένειάς τους (με τρία παιδιά εν προκειμένω) και να καταλήξουν στην παρανομία, με έναν εντελώς αφελή και αγαθό τρόπο, μονάχα για να καταφέρουν να φέρουν αξιοπρεπή χρηματικά ποσά στο σπιτικό τραπέζι. Καμία σχέση με το «αμερικανικό όνειρο», δηλαδή. Όταν ο ήρωάς μας συλλαμβάνεται μετά από σειρά πετυχημένων ληστειών σε καταστήματα McDonald, όχι απλά δεν καταφέρνει να σωφρονιστεί στη φυλακή, αλλά αποδρά (!) και μέσω του κρησφύγετού του στο παιχνιδάδικο (που μετατρέπει σε προσωρινή κατοικία!) εξακολουθεί να σκέφτεται ή να οργανώνει προσεχείς ληστείες, καθώς γνωρίζει και ερωτεύεται μια υπάλληλο, χωρισμένη με παιδιά κι αφιερωμένη στο έργο και τον λόγο του… Ιησού! Κοινώς, περισσότερες οικονομικές υποχρεώσεις, αν εμφανιστεί προοπτική γάμου.

Ο Σιανφράνς παίρνει στα σοβαρά το περιεχόμενο του έργου δίχως να προσθέτει ίχνος χιούμορ ή κυνισμού κι αφήνει την ιστορία του να εξελίσσεται μ’ έναν αδιέξοδα δραματικό τρόπο, λες και πρέπει να κυριαρχήσει ένα κάποιο ηθικό δίδαγμα γύρω από τη συμπεριφορά του Τζέφρι, με την ταινία ν’ αφήνεται σε ρυθμό αφήγησης και να κάνει κάμποσες «κοιλιές», αφού το «αστείο» της διαμονής στο παιχνιδάδικο κάπου εξαντλείται και βγάζει μονάχα… απόγνωση (στον ήρωα και στον θεατή).

Βασικός κερδισμένος στο φιλμ (παραδόξως) είναι η Κίρστεν Ντανστ, η οποία εδώ παρουσιάζει μία φυσική ωρίμανση εξαιρετική, παράλληλα με το αδιαπραγμάτευτο ταλέντο της. Αν και ο ρόλος της είναι σχετικά μικρός και οι σκηνές της δεν τις δίνουν τις κατάλληλες ευκαιρίες, επιφυλάσσει για το φινάλε μία στιγμή από εκείνες που συνήθως παρακολουθούμε στα κλιπάκια των ηθοποιών που προτάθηκαν για βραβείο στην τελετή απονομής των Όσκαρ. Αν είχε κάτι πιο καλογραμμένο στα χέρια της, θα την κουβεντιάζαμε περισσότερο του χρόνου. Όσο για το «Roofman» συνολικά, σε αφήνει να διερωτάσαι αν η ιστορία του Τζέφρι Μάντσεστερ όντως άξιζε κινηματογραφικής μεταφοράς. Στο ύφος που επέλεξε ο Σιανφράνς, μάλλον όχι…