του Ηλία Φραγκούλη

Καλά συστατικά, και σε σενάριο και σε καστ, ειδικά στο πλαίσιο του συγκεκριμένου crime genre, με ένα twist χιουμοριστικό. Στον τόνο το χάνει λίγο ο Ντίτο Μοντιέλ (πιο γνωστός για το «A Guide to Recognizing Your Saints» του 2006), που αντί να υιοθετήσει ένα πιο μακάβρια screwball ύφος για το καταστασιακό του, το «γειώνει» σε πιο downtempo ρυθμό αμερικάνικου indie της δεκαετίας του ’90.

Βετεράνος του υποκόσμου που βγήκε στη σύνταξη και ζει (κυρίως) στην εξοχή και τη γαλήνη της νέας του οικογένειας (με δεύτερη σύζυγο και θετό γιο), δέχεται την ξαφνική επίσκεψη του μεγάλου του γιου, της… ετοιμόγεννης γκόμενάς του που δεν γνωρίζει καν και της… ναρκωμένης πρώην συζύγου του σε «πακέτο» δυσάρεστης (ειδικά για τον εορτασμό της αλλαγής του χρόνου) έκπληξης. Σταδιακά, ο μπαμπάς Βίνσεντ θα μάθει γιατί ο υιός Ρόκο τους κουβάλησε όλους εκεί: ο τελευταίος σκότωσε τον μοναχογιό σκληροπυρηνικού κακοποιού και πρώην αντίπαλου του πρώτου, που τύγχανε να είναι ο πρώην της δικιάς του!

Το δίδυμο των Εντ Χάρις και Μπιλ Μάρεϊ στους ρόλους των κακών είναι αρκούντως δελεαστικό, για αρχή. Απλά, η συνάντησή τους αργεί να προκύψει, καθώς ο Μοντιέλ «παίζει» με το πάσο του με τις ανατροπές του σεναρίου, που δεν σταματούν να σπέρνουν διχόνοια και συγκρούσεις ανάμεσα σε όλους τους χαρακτήρες, ακόμη και με flashback μυστικών από το παρελθόν τα οποία καταστρέφουν τις σχέσεις αρκετών από τους ήρωες σε… φονικό βαθμό!

Η σεκάνς του απρόσκλητου «ντου» του Μάρεϊ και του ηλίθιου hitman – βοηθού του στο… λάθος σπίτι του Χάρις είναι το πρώτο highlight της ταινίας που λειτουργεί όπως πρέπει και ανοίγει την όρεξη γι’ αυτό που θα ακολουθήσει, την κλιμάκωση της δράσης η οποία απογειώνει (έστω και αργά) το εγχείρημα. Εκεί όπου πολλά φιλμ απογοητεύουν στο τελευταίο τους μέρος, τούτο το «Σόι» βρίσκει τον ρυθμό του στο τελευταίο του ημίωρο, αποζημιώνοντας ψυχαγωγικά τον θεατή, ο οποίος θα πάρει κι ένα χρήσιμο μάθημα: ποτέ μην εμπιστεύεστε το σημάδι ενός όπλου όταν σχεδιάζετε να ξεπαστρέψετε κάποιον διά παντός!