του Ηλία Φραγκούλη

Δείτε εδώ πως ένα ιδιοφυές σεναριακό εύρημα (ειδικά στο πλαίσιο του σινεμά του φανταστικού)… καταποντίζεται από τη σοβαροφάνεια μιας διάθεσης καταγγελτικής κοινωνικής αλληγορίας, που στην τελική αλλάζει ολοκληρωτικά τη «ρότα» του έργου! Εκμεταλλευόμενο την πρόσφατη πανδημία του κορονοϊού, το «Rich Flu» χρησιμοποιεί παρόμοιο μοτίβο καταστασιακού για την ιστορία του, με τη διαφορά ότι εδώ ασθενούν (αρκετά ανεξήγητα, είναι η αλήθεια…) μονάχα οι βαθύπλουτοι αυτού του κόσμου, που για να σωθούν πρέπει να… ξεφορτωθούν τις περιουσίες τους!

Σταδιακά, η ειρωνεία του πράγματος αγριεύει, καθώς ο φόβος του θανάτου κάνει το προλεταριάτο και τους μη έχοντες στον ήλιο μοίρα να μην φθονούν το χρήμα, διότι προτιμούν τη ζωή τους! Παρακολουθώντας τους πλούσιους να καταστρέφουν αμύθητα ποσά και ιδιοκτησίες (από σπίτια και αμάξια έως και σκάφη αναψυχής), οι «από κάτω» επαναστατούν με σκεπτικό τύπου «kill the rich», ενώ ακόμη και ο στρατός στέκεται εναντίον τους, συλλαμβάνοντας κάθε πολυεκατομμυριούχο και οδηγώντας τον σε καραντίνα με αβέβαιο μέλλον για την ύπαρξή του. Το πρώτο χαρακτηριστικό της ασθένειας είναι επίσης πανέξυπνο: ο φορέας του ιού αποκτά ένα χαμόγελο… απίστευτα αστραφτερής λεύκανσης!

Αυτό το άνωθεν είναι και το πρώτο απόλυτα σαρκαστικό σχόλιο του φιλμ, για μια κοινωνία πλαστά χαμογελαστή και θετική στα πράγματα, σαν ένα app φίλτρο που «ρετουσάρει» την εικόνα της πραγματικότητας για ένα Instagram post. Από τη στιγμή που η κεντρική πρωταγωνίστρια δραπετεύει και βρίσκει τρόπο να εξαγοράσει τη φυγή της από τη Μεγάλη Βρετανία με προορισμό την Ισπανία, όπου κατοικούν ο σύντομα διαζευγμένος σύζυγός της, η κόρη τους και η μητέρα της, το «Rich Flu» παθαίνει… πολιτικό αμόκ, εντάσσοντας στη δράση το ζήτημα των παράνομων προσφύγων που καταδιώκονται και πνίγονται σε ολόκληρη τη Μεσόγειο, ελπίζοντας πως θα βρουν τη σωτηρία στην Ευρωπαϊκή «Ένωση»!

Ξαφνικά, οι έχοντες βιώνουν με τη σειρά τους μια παρόμοια συνθήκη εξαθλίωσης που γίνεται… αφόρητα διδακτική, χάνοντας εντελώς τον μπούσουλα προσανατολισμού του έργου! Ο Γκαλντέρ Γκαζτελού-Ουρουτιά (πιο γνωστός για το φιλμ «The Platform» που έγινε viral παγκοσμίως μέσω NETFLIX) αποχαιρετά κάθε ίχνος χιούμορ στην προσέγγιση της θεματικής του σεναρίου και βγάζει τα μάτια του, νομίζοντας πως ο καλύτερος τρόπος να σερβίρει το μήνυμά του είναι η… μιζέρια. Δηλαδή, καμία σχέση με τους σαφώς πιο λειτουργικούς χειρισμούς του Κρεγκ Ζόμπελ στο εξαιρετικό σατιρικό θρίλερ «Το Κυνήγι» (2020), που αντιμετώπιζε πολύ πιο αιχμηρά την προσφυγική κρίση στην Ευρώπη. Δυστυχώς, το τελευταίο μέρος του «Rich Flu» προτείνει κάτι το εξοργιστικά αφελές και σχεδόν κωμικά «ουτοπικό», που δυναμιτίζει κάθε απόπειρα συνοχής της ιστορίας, με ένα είδος «punchline» το οποίο ακυρώνει (αχρείαστα) ακόμη και την ηρωίδα του.