ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΡΟΣ ΕΝΟΙΚΙΑΣΗ (2025)
(RENTAL FAMILY)
- ΕΙΔΟΣ: Δράμα
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Χικάρι
- ΚΑΣΤ: Μπρένταν Φρέιζερ, Τακεχίρο Χίρα, Μάρι Γιαμαμότο, Σάνον Μάχινα Γκόρμαν, Ακίρα Εμότο
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 109'
- ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD
Ηθοποιός από τον Καναδά σε απόγνωση για εύρεση εργασίας, ζώντας στο Τόκιο πια, εξαιτίας της προ ετών συμμετοχής του σε επιτυχημένο διαφημιστικό spot, δέχεται την πρόκληση πρακτορείου «ενοικιαζόμενων οικογενειών» και υποδύεται το υποκατάστατο που «παραγγέλνει» ο κάθε πελάτης του, διακινδυνεύοντας τη συναισθηματική υπέρβαση στην ανθρώπινη επαφή.
Η «φόρμουλα» εργασίας αυτού του ιαπωνικού πρακτορείου «ενοικιαζόμενων οικογενειών» δεν απέχει πολύ από αυτό που διαπράττει και η ίδια η ταινία της Χικάρι: ένα απόλυτα χειριστικό και μάλλον banal εγχείρημα, σερβιρισμένο «καλλιτεχνικά», με καλοφωτογραφημένα urban τοπία, ψυχισμό «ενδοσκόπησης» και μηνύματα ανθρωπιάς που λες και μεταφέρθηκαν με copy / paste από σελίδες ευπώλητης lifecoaching δηθενιάς (για να το θέσω κάπως πιο… ευγενικά).
Στο cool περιβάλλον μιας ασιατικής μεγαλούπολης («εύρημα» το οποίο λειτούργησε ακόμη και με… τουαλέτες εσχάτως!), ένας αποτυχημένος ηθοποιός από τη Δύση παθαίνει κάτι σαν… «Άλπεις» (στο πιο ζωντανό τους) και αναλαμβάνει ρόλους υποκατάστατου αληθινού προσώπου που εξυπηρετεί κάθε λογής συνθήκη. Τα ηθικά του διλήμματα ξεπερνιούνται όταν αισθάνεται την ευτυχία μιας νεαρής κοπέλας που θέλει να «φυγαδευτεί» από τη χώρα με την αγαπημένη της, παριστάνοντας τον άνδρα ο οποίος θα την παντρευτεί και θα την πάρει μαζί του στον Καναδά.
Στη συνέχεια, η πλοκή του «Οικογένεια Προς Ενοικίαση» μοιράζεται κυρίως μεταξύ δύο πελατών του καλόκαρδου και σχεδόν παιδαριώδους συμπεριφορικά Φίλιπ: μιας μάνας που χρειάζεται έναν «πατέρα» με «ημερομηνία λήξης» για την ανήλικη κόρη της κι ενός γερασμένου star του σινεμά στα πρόθυρα της άνοιας, η κόρη του οποίου προσλαμβάνει τον ήρωα ως «δημοσιογράφο» που ζητά να του πάρει συνέντευξη.
Ευκολοχώνευτο και φιλικό προς το μάτι στο ξεκίνημά του, το φιλμ σταδιακά μετατρέπεται σε κάτι το συναισθηματικά ανέντιμο, όχι ακριβώς με μελοδραματικό τρόπο, αλλά με μία ψευτο-zen «αύρα» κανόνων βελτίωσης της καθημερινότητας στο ψυχρό σήμερα, μπερδεύοντας τους στόχους της ανάμεσα στην ειλικρίνεια της αληθινής ζωής και την ασυνείδητη «πλαστοπροσωπία» που καλείται να καλύψει με σκηνοθετημένες μεθόδους τις βαθύτερα ανθρώπινες ανάγκες (πέραν του υλισμού). Μοιάζει, δηλαδή, με studio executives που κάθισαν σ’ ένα meeting room κι έκαναν brainstorming για να «δημιουργήσουν» μια ταινία που θα σου… πουλήσει αυτό ακριβώς που κάνει και ο Φίλιπ στο έργο! Παλιότερα, χωρίς να χρειαστεί να πας σινεμά, διάβαζες «χαϊκού» τσιτάτα στην πίσω πλευρά της σελιδούλας που έσκιζες από το ημερολόγιό σου…
