του Ηλία Φραγκούλη

Μαθήματα οικονομίας, σασπένς και διαχείρισης του μοντάζ σε μια κινηματογραφική ταινία παραδίδει εδώ ο Ντέιβιντ Μακένζι, ο σκηνοθέτης του εξαιρετικού «Πάση Θυσία» (2016). Ο «Μεσολαβητής» του είναι ένα θρίλερ αγωνίας που εκμοντερνίζει την ατμόσφαιρα της «Συνομιλίας» (1974), συναντώντας θεματικές του «3 Μέρες του Κόνδορα» (1975), με ζηλευτά minimal μεθόδους που αποδεικνύουν πως κι απ’ το τίποτα, αν κρατάς στα χέρια σου μια δυνατή ιστορία, το μόνο που χρειάζεσαι (κατόπιν) είναι μια πόλη η οποία βοηθά στο φιλμάρισμα και (φυσικά) ένας σκηνοθέτης ικανός να οδηγήσει το έργο (του) σ’ αυτό που απαιτεί (δικαιωματικά) ο θεατής: στην απόλυτη ψυχαγωγία.

Με πραγματικά ελάχιστα μέσα, αλλά ένα πανούργα έξυπνο σενάριο, ο «Μεσολαβητής» έχει για κεντρικό ήρωα έναν απίστευτα κρυπτικό χαρακτήρα, που η δουλειά του είναι να προστατεύει ανθρώπους οι οποίοι είναι έτοιμοι να μαρτυρήσουν θανάσιμα (συχνά) μυστικά, μα τελικά προτιμούν να βρουν την ησυχία τους αντί να τρέχουν στις Αρχές και τα ΜΜΕ, υποψιασμένοι πως μπορεί να μην καταφέρουν τίποτα (ακόμη και με χρηματικούς εκβιασμούς) διότι… το σύστημα παραείναι διεφθαρμένο.

Η Σάρα δούλευε σε πολυεθνική και κρατά στα χέρια της αρχεία για έρευνες που πήγαν στραβά και αφορούν σε παρενέργειες της χρήσης γενετικά τροποποιημένου σιταριού. Η είδηση δεν διέρρευσε ποτέ, καθιστώντας το προϊόν επικίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια. Ταυτόχρονα, η εταιρεία βρίσκεται σε στάδιο αγοραπωλησίας δισεκατομμυρίων και καμία ανθρώπινη ζωή δεν αξίζει περισσότερο από τα οικονομικά οφέλη της διεύθυνσής της.

Μέσω τηλεπικοινωνιακής συσκευής για κωφούς και μίας υπηρεσίας αναμετάδοσής της, η Σάρα θα βρει τον απαραίτητο «Μεσολαβητή» της, όντας αποφασισμένη ν’ ανταλλάξει τη σιωπή της (και τα αρχεία που κρατά στα χέρια της) με την ασφάλειά της, καθώς ανακαλύπτει πως παρακολουθείται (και παρενοχλείται απειλητικά) από ομάδα πληρωμένων πρακτόρων που ουδεμία σχέση έχουν με την Αστυνομία. Θα συμφωνήσουν τα πρώην αφεντικά της με τους όρους που θέτει ή θα «εξαφανιστεί» μυστηριωδώς και για πάντα;

Η Νέα Υόρκη και το Νιού Τζέρζι (συμ)πρωταγωνιστούν στην ταινία προσθέτοντας ένα ψυχρό κι απρόσωπο urban σκηνικό ζωής όπου ο άνθρωπος μοιάζει με μία ασήμαντη, αχρείαστη «κουκίδα», ευρισκόμενος μόνος και στο έλεος της όποιας δολοπλοκίας, δίχως την ελπίδα να λάμψει η Δικαιοσύνη. Ο ρυθμός παρασύρει ακόμη και σε στιγμές που η δράση δεν φορτσάρει, ενώ στις απαραίτητα αγωνιώδεις στιγμές του φιλμ ο Μακένζι (θα) κάνει τον θεατή ν’ αναφωνήσει εξαιτίας των ανατροπών ή του περιπετειώδους στοιχείου που στο δεύτερο μέρος εντείνεται λειτουργικότατα.

Ο «Μεσολαβητής» υποκύπτει εκεί σε μία έφεση προς τα twists «τρελού» ξαφνιάσματος, κάτι που ενίοτε ενοχλεί μεγάλη μερίδα της κριτικής αλλά… όχι εμένα. Ο Μακένζι είναι με το μέρος του θεατή (με τον οποίο ταυτίζομαι περισσότερο επίσης) και, με όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστική αντιμετώπιση στο καταστασιακό, σου μεταδίδει το άγχος των δύο κεντρικών ηρώων να τη βγάλουν ζωντανοί έως το φινάλε της ταινίας. Όλα δουλεμένα μαστορικά και χρήσιμα συντονισμένα σε timing που εξασφαλίζει την αξία του κινηματογραφικού entertainment. Τίμια. Δίχως εφετζίδικες υπερβολές και extreme θεάματα. Ας τα βλέπουν αυτά (κι) εκείνοι που… δεν μπορούν να κάνουν το σινεμά που «ονειρεύονται» γιατί δεν τους φτάνει το budget (γέλια στο βάθος).