του Νίκου Παλάτου

Παρά το γεγονός ότι εκείνη η εκ Ρωσίας «Βασίλισσα του Χιονιού» (2022) μόστραρε ορθά κοφτά στον τίτλο της το φερώνυμο παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, μηδαμινή σχέση είχε μαζί του. Αντιθέτως, τούτοι οι Νορβηγοί «Φύλακες του Χιονιού», αν και αποφεύγουν να οικειοποιηθούν στον τίτλο τους το έργο του Δανού παραμυθά, στέκουν (σε γενικές γραμμές…) πιο πιστοί στη μεταφορά του. Δεν γνωρίζω τους λόγους της συγκεκριμένης συστολής, πλην όμως, η παραδοξότητα αυτή αποτελεί και το μοναδικό (ίσως) άξιου λόγου στοιχείο τούτης της νέας … παραμυθένιας φαντασμαγορίας.

Ο πλέον σημαντικός νεωτερισμός που εισάγεται στο στόρι των «Φυλάκων» έγκειται στην ύπαρξη της Λίλι, ενός σκανταλιάρικου φύλακα άγγελου, η οποία αναλαμβάνει να προστατεύσει την Γκρέτα καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού της, με απώτερο στόχο (επιτέλους) να ωριμάσει. Σε περίπτωση που τα καταφέρει, θα εξιλεωθεί για τις διάφορες απροσεξίες που έχει επιδείξει στο παρελθόν, κερδίζοντας έτσι με το σπαθί της το φωτοστέφανο των πραγματικών αγγέλων! Η συνθήκη αυτή μπορεί να θυμίζει ελαφρώς το πρόσφατο… «Τύχη Βουνό», εν τούτοις, μη γυρεύετε εδώ σαρκαστικές καταστάσεις που βρίθουν κυνισμού και ρεαλισμού. Τα πάντα κινούνται εντός της ασφάλειας του animated κόσμου των παραμυθιών, που στην προκειμένη, ατυχώς, στερούνται του φανταστικού θεάματος.

Από την ουρανοκατέβατη μαντεψιά της Γκέρντα, πως ο διψασμένος για περιπέτεια Κάι έχει απαχθεί από την κακιά βασίλισσα του χιονιού, μέχρι την τελική μάχη εναντίον της, με διακύβευμα την αιώνια ομορφιά και νεότητα, το φιλμ της έχουσας πλούσιο συγγραφικό παρελθόν μα νεόκοπης σε σκηνοθετικά καθήκοντα Μπέντε Λόνε πάσχει τόσο σε ζωντάνια, όσο σε έμπνευση και ρυθμό. Πασχίζοντας να βρει εκσυγχρονιστικά ευρήματα στην κλασική ιστορία που διηγείται, μπλέκει με το diversity της… μαυρούλας Λίλι και την κουλτούρα των Σάμι, δημιουργώντας περισσότερο απορίες παρά θαυμασμό για την σεναριακή της συνεισφορά στο αυθεντικό κείμενο του Άντερσεν.

Όσο μένει πιστή σε αυτό, κάπως καταφέρνει να τσουλάει το… έλκηθρο στο χιόνι (το επεισόδιο με την κακόβουλη γριά μάγισσα είναι πιστό στο πνεύμα του παραμυθιού), όμως, δίχως να μπορεί να «μακιγιάρει» (χάρη σε τύπου ξόρκια μαγικά) την ένδεια της παραγωγής και το ανέμπνευστο της όλης εκτέλεσης. Κάποιες περιστασιακές εκφράσεις προσώπων που θυμίζουν μέχρι και τεχνοτροπία anime εμφανίζονται ξεκάρφωτα, ανάμεσα στο μαγικό φως που δημιουργεί το Βόρειο Σέλας και τα παγωμένα δάκρυα του Κάι, υπογραμμίζοντας με τη σειρά τους την άστοχη πλευρά της «ανανέωσης» της «Βασίλισσας του Χιονιού».