του Ηλία Φραγκούλη

Καθώς παρακολουθούσα το «Μετανιώνοντας για Σένα», σκεφτόμουν πως κάπως έτσι μπορεί να είναι το σινεμά της… τεχνητής νοημοσύνης! Με φάτσες και τοπία που λες και δημιουργήθηκαν από υπολογιστή για να ενταχθούν σε generic κατανάλωσης στερεοτυπικό stock images αρχείο, με πλοκή κομμένη και ραμμένη πάνω σε «πιλότο» σαπουνόπερας όπου ανά ημίωρο σερβίρεται κι από ένα («κουλό») twist, σκηνοθετημένο για… να ποσταριστεί σαν story στο Instagram!

Ο χαρακτηρισμός «εκτρωματικό σκουπίδι» μπορεί να μοιάζει με ευφημισμό για τούτη την κινηματογραφική μεταφορά ενός ακόμη bestseller της Κολίν Χούβερ (συγγραφέας λαϊκών και γυναικουλίστικων αναγνωσμάτων αισθητικής Βίπερ Νόρα), μετά το περσινό «έπος» του «Τελειώνει με Εμάς». Όσο κι αν είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς, εδώ τα πράγματα είναι… σαφώς χειρότερα! Η αφήγηση ξεκινά με σεκάνς τύπου «flashback», για να γνωρίσουμε τις αδελφές Μόργκαν και Τζένι, όσο και τα αγόρια που τις φλερτάρουν (κρυφά ή ανοιχτά) σε μία (μάλλον) προ-κολεγιακή φάση της ζωής τους. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα (με το ίδιο ακριβώς καστ!), η πρώτη έχει παντρευτεί τον παίδαρο των σχολικών της χρόνων και η δεύτερη τον νέρντουλα που έλιωνε για την αδελφή της. Ω ναι, έχουν παντρευτεί τους… λάθος άνδρες! Πως θα μας το κάνει αυτό πιο λιανά το έργο; Πάνω στο πρώτο μισάωρο θα σκάσει… θανάσιμο τροχαίο!

Μου είναι αδύνατον να μην κάνω #spoiler σχετικά με την πλοκή σε αυτό το σημείο, διότι αξίζει να γνωρίζει ο υποψήφιος θεατής (λέμε τώρα…) με τι ενδέχεται να… σκάσει από τα γέλια εντός της αιθούσης. Σε οπισθόφυλλο ενός Βίπερ Νόρα, μπορεί να ήταν λιγότερο αποκαλυπτικό το κείμενο, αλλά εγώ από νεαρή ηλικία είχα προσανατολιστεί προς την κριτική ταινιών, τι να κάνουμε τώρα…

Λοιπόν, στο τροχαίο σκοτώνονται η Τζένι και ο σύζυγος της Μόργκαν, που ήτανε μοιχοί (!) για κάμποσα χρόνια και… ποιος ξέρει και ποιος είναι ο πατέρας του παιδιού της Τζένι (υποψία που έχει ο χήρος πια Τζόνα, που βλέπει το μωρό «τους» και το χαμόγελό του κάπως του θυμίζει εκείνο του μακαρίτη πια Κρις)! Στο όλο δραματικό σκηνικό ας προστεθεί και η έφηβη Κλάρα, η οποία είχε τιμή της και καμάρι της τον μακαρίτη πατέρα της και δεν πρέπει να μάθει τίποτα, δυσκολεύοντας μία ήδη τεταμένη σχέση που έχει με την Μόργκαν, διότι δεν της επιτρέπει να πάει να σπουδάσει υποκριτική κι έχει και αντιρρήσεις για το αγόρι που την φλερτάρει στο σχολείο (δεν είναι από καλό σόι!). Τώρα, πως θα μάθει η Κλάρα πως ο (#RIP) πατέρας της πηδιόταν με τη (#RIP) θεία Τζένι; Και πως θα καταφέρει να «ρίξει» ο (πάλαι ποτέ νέρντουλας) Τζόνα τη μάνα της, που την είχε καημό παντοτινό; Θα τους εκδικηθεί όλους μαζί για τούτο τον ντουβρουτζά η Κλάρα, χάνοντας την παρθενιά της;

Άλλο να τον περιγράφεις κι άλλο να τον βιώνεις για 116 λεπτά τέτοιο κλαυσίγελο, που σκηνοθέτησε… άνθρωπος και όχι κανένας «αυτόματος πιλότος» (όχι πως ο Τζος Μπουν των «Το Λάθος Αστέρι» και «Οι Νέοι Μεταλλαγμένοι» απέχει ιδιαίτερα από έναν τέτοιο χαρακτηρισμό…). Δεν υπάρχει λόγος περαιτέρω σχολιασμού τέτοιας ταινίας, μιλάμε περί κάκιστου προϊόντος που δεν αποφεύγει και διάφορα κραυγαλέα product placement, όπως εκείνου της τεράστιας αλυσίδας multiplex των AMC Theatres, σε σινεμά της οποίας εργάζεται το flirt της Κλάρα. Ο χαρακτήρας του Μίλερ δηλώνει «σινεφίλ» κι αν παρατηρήσει κανείς τις (εντελώς άσχετες μεταξύ τους) κινηματογραφικές αφίσες που έχει στους τοίχους του δωματίου του, το μόνο συμπέρασμα που θα βγάλει είναι πως… πρέπει να ζητήσανε από έναν αποθηκάριο της Paramount να τους φέρει random δείγματα από το stock του studio. Παρεμπιπτόντως, ο Μίλερ προσκαλεί την Κλάρα για να δουν… σε αίθουσα της AMC το «Κορίτσι του Μπέβερλι Χιλς» (1995), το οποίο τυγχάνει παραγωγή… της Paramount! Ώπα, για μισό λεπτό. Και το «Μετανιώνοντας για Σένα» είναι παραγωγή της Paramount!