του Ηλία Φραγκούλη

Περίμενα να δω την… προβλέψιμα αρνητική κριτική από τις ΗΠΑ για το «Red One». Ναι. Πολλές φορές οι κριτικοί είναι αδιανόητα προβλέψιμοι ως προς το… θάψιμο χολιγουντιανών παραγωγών ψυχαγωγικού σινεμά. Χωρίς να πρόκειται για κάτι σπουδαίο, όμως, το φιλμ του Τζέικ Κάσνταν δεν είναι και το… «Santa Claus Conquers the Martians» (1964)! Ένα οικογενειακό, χριστουγεννιάτικο εργάκι είναι, με extreme παλαβομάρα σε σύλληψη, kitsch-άτη CG εκτέλεση (jolly good, δηλαδή!), άφθονες σεκάνς δράσης… «από άλλη ταινία» κι ένα καλοσυνάτο μήνυμα για κατακλείδα.

Ίσως και να φταίει το γεγονός ότι αγαπάω τις χριστουγεννιάτικες ταινίες. Όπως και το όλο κλίμα της συγκεκριμένης εποχής. Ακόμη και για τους λάθος λόγους! Έτσι, λοιπόν, το να βλέπω τον Ντουέιν Τζόνσον να παριστάνει τον Υπεύθυνο Ασφαλείας του Άγιου Βασίλη στον Βόρειο Πόλο και σ’ ένα «κρυμμένο» με hi-tech οργάνωση dome όπου παράγονται τα δώρα των Χριστουγέννων κι εκεί να κάνουν «ντου» οι δαιμόνιοι συνεργάτες μιας κακιάς μάγισσας με σκοπό την απαγωγή του ονομαστού celeb, εμένα… με ευχαρίστησε!

Με ένα concept στο οποίο μια λίστα με… κακά παιδιά που δεν θα έπρεπε να παίρνουν ποτέ δώρα Χριστουγέννων πρόκειται να εκτελεστεί τιμωρητική και… διαχρονικά (!), ο Κάσνταν προσθέτει στοιχεία περιπέτειας καταδίωξης με ευφάνταστα στοιχεία, που (φυσικά) ενίοτε ξεπερνούν κάθε όριο υπερβολής (ή και κακογουστιάς στο συνολικό «μείγμα»), χρησιμοποιώντας ένα σχετικό σε πείρα στο είδος καστ και πουλώντας αγνό θέαμα – και τίποτε παραπάνω.

Αυτό που διασώζει το «Red One» είναι η απόπειρα να κοντράρει την προβλεψιμότητα που χαρακτηρίζει την πλοκή αυτών των έργων. Όχι να καταπατήσει κάθε έννοια του ζητούμενου happy end, μα να τολμήσει να «παίξει» με ετερόκλητα στοιχεία φαντασίας, μέχρι να παρουσιάσει (ή να αποκαλύψει) το καλόψυχο μυστικό που έκρυβε μέσα στην καρδιά του. Ναι, δεν είναι φινετσάτο το τελικό αποτέλεσμα. Αλλά… είναι Χριστούγεννα! Τι διαφορετικό ή πραγματικά γουστόζικο ζητάτε από αυτά σήμερα;