FreeCinema

Follow us

ΤΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΚΟΙΤΑΜΕ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ; (2021)

(RAS VKHEDAVT, RODESAC CAS VUKUREBT?)

  • ΕΙΔΟΣ: Ρομαντικό Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αλεξάντρ Κομπερίτζε
  • ΚΑΣΤ: Γκιόργκι Μποκορισβίλι, Βάκτανγκ Παντσουλίτζε, Άνι Καρσελάτζε, Γκιόργκι Αμπρολάτζε, Όλικο Μπαρμπακάτζε
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 150'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: AMA FILMS

Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, εντελώς άγνωστοι μεταξύ τους, ερωτεύονται κεραυνοβόλα, μα ένα μαγικό ξόρκι τους αλλάζει το παρουσιαστικό κι έτσι, αγνώριστοι πια, δεν θα μπορούν να συναντηθούν ξανά!

Κάπου στη Γεωργία. Οι μαθητές σχολάνε και οι δρόμοι γεμίζουν από μικρά παιδιά που έχουν βγει από τις τάξεις τους. Εικόνες λιτές, αληθινές, από την απλή καθημερινότητα. Σενάριο, σκηνοθεσία, μοντάζ, με την ίδια υπογραφή. Του Αλεξάντρ Κομπερίτζε. Ο οποίος εκτελεί και χρέη αφηγητή, στο voice-over του έργου. Δεύτερη μεγάλου (150 λεπτά…) μήκους ταινία για τον Γεωργιανό δημιουργό. Η πρώτη του, το 2017, με διάρκεια στα 202 λεπτά, χωρίς (κανένα) credit σεναριογράφου, αλλά με τις υπόλοιπες ιδιότητες ξανά στους ώμους του, μας έλεγε πως «η αγάπη δεν έχει τέλος – μα, μια ιστορία πάντοτε έχει». Δεν ξέρω για εσάς. Εγώ, πάντως, είπα να είμαι λιγάκι επιφυλακτικός με το «Τι Βλέπουμε Όταν Κοιτάμε τον Ουρανό;», εξαρχής…

Η αρχική ιδέα είναι όμορφη, τοποθετημένη σ’ ένα νορμάλ ρομαντικό πλαίσιο, με απροσδόκητα στοιχεία φανταστικού. Η Λίζα και ο Γκιόργκι γνωρίζονται εντελώς τυχαία, μάλλον είναι έρωτας με την πρώτη ματιά, κανονίζουν να βρεθούν την επόμενη μέρα σ’ ένα café, ούτε που προλαβαίνουν ν’ ανταλλάξουν ονόματα. Καθώς εκείνη επιστρέφει προς το σπίτι της, ένας σωλήνας, μια κάμερα κι ένα δενδρύλλιο την προειδοποιούν για έναν επερχόμενο κίνδυνο. (Ναι. Τι;) Ο αφηγητής μας μεταφέρει τα κακά μαντάτα. Ένα «κακό μάτι» τους είδε και τους καταράστηκε, με αποτέλεσμα η Λίζα να ξυπνά το πρωί με… άλλο παρουσιαστικό! Ο άνεμος, όμως, είχε να της αποκαλύψει και κάτι ακόμα, που η κοπέλα παράκουσε: το ίδιο ακριβώς πράγμα θα συνέβαινε και στον Γκιόργκι! Έτσι, ακόμη κι αν πάνε στο rendezvous τους, κανένας δεν θ’ αναγνωρίσει τον άλλον! Ταυτόχρονα, δε, και οι δύο χάνουν τα «ταλέντα» τους, εκείνη ως φαρμακοποιός, εκείνος ως ποδοσφαιριστής.

Το σκεπτικό ενός λυρικού παραμυθιού «ποιητικής» αφέλειας, κάπου χάνεται μέσα στην απίστευτη φλυαρία του Κομπερίτζε, που δεν ακολουθεί κάποια συγκεκριμένη αφηγηματική δομή, ούτε υπηρετεί δραματουργικούς κανόνες. Τα πλάνα του μονάχα παρατηρούν, καθώς οι υποπλοκές που αναγκάζεται να προσθέσει (για να μην καταρρεύσει από την ασάφεια όλο το «οικοδόμημα»), εγκλωβίζουν τους δύο ήρωες σε στιγμές καθημερινής ρουτίνας, μεταξύ ενός συνεργείου που ψάχνει να βιντεοσκοπήσει ιδανικά ζευγάρια και μερικών αδέσποτων σκυλιών τα οποία στέκουν αναποφάσιστα σε σχέση με το που θα πάνε για να παρακολουθήσουν… αγώνες του Mundial!

Ο Κομπερίτζε δείχνει την εκτίμησή του απέναντι σε μικρές λεπτομέρειες της ζωής και σε στιγμιότυπα της πόλης κοινά, βινιέτες που ενίοτε καταφέρνουν να δείχνουν χαριτωμένες, χωρίς όμως να μπορούν να λειτουργήσουν σαν σύνολο. Η σημαντικότητα και το νόημα, αν όχι και ο λόγος ύπαρξης αυτού του φιλμ, αιωρούνται σ’ ένα «σύννεφο» ματαιοδοξίας του δημιουργού, που αντιλαμβάνεται το όλο project σαν άσκηση «φόρμας», την οποία «δεν καταλαβαίνει» (όπως λέει «ειρωνικά» και ο ίδιος στην αφήγησή του), τελικά. Εδώ με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Είναι κινηματογραφική ταινία το «Τι Βλέπουμε Όταν Κοιτάμε τον Ουρανό;». Εάν η απάντηση που θέλει να δώσει ο Γεωργιανός σκηνοθέτης είναι «ναι», τότε… κατεβάστε ακόμη πιο κάτω την αξιολόγησή μου για τούτο το (αποκλειστικά και μόνο φεστιβαλικό, θα έλεγα) φιλμ. Και καλή τύχη σε όσους το τολμήσουν…


MORE REVIEWS

ΥΠΟΨΙΕΣ

Ακαταμάχητος playboy «τυλίγει» γοητευτική κληρονόμο, παντρεύονται, όμως σταδιακά εκείνη υποψιάζεται ότι ο μοναδικός του στόχος είναι να τη σκοτώσει.

ΑΠΟΣΤΡΟΦΗ

Η Κάρολ, μια υπερευαίσθητη νεαρή κοπέλα που δουλεύει σε ινστιτούτο αισθητικής και συγκατοικεί με την αδελφή της σ’ ένα λονδρέζικο διαμέρισμα, απομονώνεται σταδιακά από τον κοινωνικό περίγυρο, εξαιτίας της αποστροφής της προς τους άνδρες και το σεξ. Ο διαρκώς αυξανόμενος εγκλεισμός της, όμως, θα την βυθίζει όλο και περισσότερο στην παράνοια.

ΠΟΥ ΠΑΩ ΠΑΛΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

Κατά το δελτίο Τύπου, «ένας δημόσιος υπάλληλος από μικρός ονειρευόταν να δουλέψει για το κράτος και το κατάφερε! Τώρα ζει μία άνετη ζωή και απολαμβάνει τα προνόμιά του. Όλα αυτά μέχρι την ημέρα που η Κυβέρνηση θα αποφασίσει να καταργήσει την υπηρεσία του».

Ο ΚΑΚΟΣ ΜΠΕΛΑΣ

Πληρωμένος δολοφόνος πιάνει δωμάτιο ξενοδοχείου έναντι δικαστικού μεγάρου, προκειμένου να καθαρίσει μάρτυρα που ετοιμάζεται να κελαηδήσει. Ο αυτοκτονικός γείτονάς του, όμως, τού κάνει τη ζωή κόλαση.

ΕΧΩ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΖΗΣΩ

Άπαξ της αποφυλάκισής του, πρώην κατάδικος επιχειρεί να μπει στον ίσιο δρόμο. Παντρεύεται την πιστή του αγαπημένη, πιάνει δουλειά, νοικοκυρεύεται, σύντομα όμως ανακαλύπτει πως ο κόσμος είναι άδικος για τους πρώην κατάδικους που επιχειρούν να μπουν στον ίσιο δρόμο...