FreeCinema

Follow us

ΣΤΑ ΟΡΙΑ (2011)

(RAMPART)

  • ΕΙΔΟΣ: Αστυνομικό Δράμα
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Όρεν Μόβερμαν
  • ΚΑΣΤ: Γούντι Χάρελσον, Ρόμπιν Ράιτ, Μπεν Φόστερ, Σιγκούρνι Γουίβερ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 108’
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: AUDIO VISUAL

Στην εκπνοή των 90’s, στο Λος Άντζελες, βετεράνος αστυνομικός παλαιάς κοπής (και δη, ασυμμάζευτος, ποικιλοτρόπως ρατσιστής, νταής – οπαδός της αυτοδικίας) δοκιμάζει να επιβιώσει του εξελισσόμενου σε πιο ανθρώπινο και αξιοκρατικό κλίματος της Αστυνομίας, αλλά και της ιδιόρρυθμης οικογένειάς του.

Στα χαρτιά αυτό το δεύτερο (μετά το «Παράπλευρες Απώλειες») σκηνοθετικό πόνημα του Μόβερμαν πρέπει να φάνταζε πολύ ελκυστικό σε μερίδα των (δήθεν) «κουλτούρα να φύγουμε» ή μαθητευόμενων oσκαρολάγνων της xολιγουντιανής κινηματογραφικής βιομηχανίας. Με πηγή έμπνευσης αληθινά γεγονότα, τον δεινό ανατόμο του Λος Άντζελες – περίφημο και πολυβραβευμένο συγγραφέα – Τζέιμς Έλροϊ στο σενάριο και μια ομάδα εξαιρετικών, αλλά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σφόδρα παραγνωρισμένων ερμηνευτών (στους Χάρελσον, Ράιτ, Φόστερ και Γουίβερ, πρόσθεσε τους Νεντ Μπίτι, Αν Χες, Στιβ Μπουσέμι και Σίνθια Νίξον) να συνδιαλέγονται υποκριτικά μπροστά στην κάμερα, έμοιαζε σίγουρο καλλιτεχνικό, τουλάχιστον, στοίχημα.

Στην οθόνη, όμως, προδίδει αλύπητα τις όποιες προσδοκίες των δημιουργών του. Αβάσταχτα επιτηδευμένο και υπερβολικά στιλιζαρισμένο, βιώνεται ως ένα αχρείαστο, εξουθενωτικό βασανιστήριο, που (σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από το «Παράπλευρες Απώλειες») μπερδεύει το σινεμά καταγγελίας με τη μαύρη μιζέρια… για τη μιζέρια, και τους γκρίζους χαρακτήρες, με ένα τσούρμο αδικαιολόγητα και αναίτια αντιπαθητικών και αδιάντροπα διεφθαρμένων, απαράδεκτων χαρακτήρων (μέχρι και ο άστεγος του Φόστερ είναι εξωφρενικά αχώνευτος). Τι να σου κάνει, λοιπόν, η θαρραλέα ερμηνεία του πανταχού παρόντος Χάρελσον, στο ρόλο ενός σε πανικό, υπό εξαφάνιση, αστυνομικού δεινόσαυρου; Ή η δαιμόνια ματιά του Μόβερμαν, που στήνει συχνά την κάμερά του πίσω από αντικείμενα, φυτά, μισάνοιχτες πόρτες ή τζαμαρίες, δίνοντας διαρκώς την εντύπωση πως οι – ο Θεός να τους κάνει – ήρωές του βρίσκονται υπό διαρκή παρακολούθηση; Ή η φωτογραφία του Μπόμπι Μπουκόφσκι (κάνε ελεύθερα το συνειρμό) που συλλαμβάνει τα χρώματα σε αστείρευτη θαρρείς αιμορραγία;

Στην τελική, το «ούτε» προκύπτει ως η πιο ταιριαστή λέξη, όταν πρέπει να αρθρώσεις λόγο γι’ αυτό το φιλμ… Ούτε επίκαιρο, ούτε διαχρονικό, αφού μόνο στους τίτλους τέλους ξεκαθαρίζει πως εμπνεύστηκε από πραγματικά γεγονότα, ενώ ουδέποτε εξηγεί πειστικά την ενασχόληση του με την αστυνομική πραγματικότητα του, εν έτει 1999, Λος Άντζελες. Ούτε αστυνομικό δράμα, ούτε δράμα χαρακτήρων, αφού δεν αποκαλύπτει ουσιαστικά και εύστοχα, αφενός, κανέναν από τους χαρακτήρες του, και αφετέρου, καμία από τις πτυχές του κοινωνικοπολιτικού συστήματος που τους θρέφει, αλλά και τους αποβάλλει, όταν πλέον δεν του είναι χρήσιμοι. Τουτέστιν, ούτε σινεμά, ούτε διασκέδαση.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Αν δεν έχεις μαζοχιστικές τάσεις, η απάντηση είναι απλή και ανεπιφύλακτη: όχι. Γιατί το σινεμά δεν είναι μόνο διασκέδαση, δεν μπορεί, όμως, να είναι και χωρίς σκοπό (ένα κάποιο μήνυμα για το πώς είναι στα αλήθεια ή πως μπορεί να γίνει καλύτερη η ζωή μας, βρε αδερφέ) ανηλεές μαρτύριο.


MORE REVIEWS

BONES AND ALL

Στην Αμερική του Ρόναλντ Ρέιγκαν, ένα κορίτσι που αρέσκεται στο να τρώει ανθρώπινη σάρκα παίρνει τους δρόμους σε αναζήτηση της «χαμένης» μητέρας της και κάποιας πιθανής εξήγησης για την κατάσταση που βιώνει. Στη μοναχική της πορεία, θα βρεθεί η στιγμή που θα… οσμιστεί την παρουσία ενός αγοριού με το οποίο μοιράζεται το ίδιο «μυστικό».

ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Ερευνητική αποστολή ανακαλύπτει «μαγικό» φυτό, του οποίου οι καρποί χαρίζουν δύναμη ενέργειας ωφέλιμη για την καθημερινότητα της κοινωνίας των Αβαλονιανών. Όταν οι καλλιέργειες του φυτού προσβάλλονται από μυστηριώδη «ιό», μονάχα τα έγκατα της γης μπορούν να δώσουν μια αποτελεσματική απάντηση σχετικά με τον επερχόμενο κίνδυνο.

ΠΙΝΟΚΙΟ ΤΟΥ ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΝΤΕΛ ΤΟΡΟ

Ο Τζεπέτο έχει χάσει το παιδί του, φτιάχνει μια ξύλινη μαριονέτα αγοριού και… εντάξει, τα υπόλοιπα τα γνωρίζετε ήδη, μη σας πω κι από το 1940 (τουλάχιστον)!

THE FABELMANS

Από «μπαγκάζι» του πατέρα του μέχρι «υποχρέωση» ανατροφής από τη μητέρα του, ο μικρός Σάμι βρίσκει το ιδανικό καταφύγιο στη φαντασία της κινηματογραφικής εμπειρίας και προσπαθεί να γίνει μέρος αυτού του (καλύτερου) «κόσμου».

ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ 2022

Το Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, το μακροβιότερο κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Αθήνας, είναι και πάλι εδώ και γιορτάζει τα 35α γενέθλιά του! Η διοργάνωση θα φιλοξενηθεί από την Πέμπτη 24/11 μέχρι την Τετάρτη 30/11 στους αθηναϊκούς κινηματογράφους ΕΛΛΗ και ΑΝΔΟΡΑ.

MR KLEIN

MR KLEIN

Εξαιρετικός ο ελληνικός τίτλος. Ήρθα στα όρια κι εγώ! Μιλάμε, ο μπάτσος αυτός είναι για άγριες μπάτσες! Αν θέλεις να βγάλεις κάπου το θυμό σου, είναι ταινιάρα. Αλλά θα πρέπει να κάψεις και το σινεμά για να εκτονωθείς…