του Ηλία Φραγκούλη

«Τα μάτια μας τα χρησιμοποιούμε για να μπούμε στον κόσμο γύρω μας και τα αυτιά μας για να μπει ο κόσμος μέσα μας», λέει σε κάποια στιγμή η ηρωίδα του «Rabbit Trap», ενός φιλμ που δεν κατάφερα ν’ «ακούσω» μέσα μου. Καθόλου, όμως! Και δεν είμαι βέβαιος ότι πρέπει να κατηγορήσω το έργο γι’ αυτό, αν και είχα κάθε καλή πρόθεση παρακολουθώντας το, καθώς ανήκει σε ένα φιλμικό είδος «φανταστικού» το οποίο με ενδιαφέρει. Από την άλλη, όμως, γιατί πρέπει εμείς, οι κριτικοί ή οι θεατές, να… αγωνιζόμαστε να μπούμε στον κόσμο της κάθε φιλμικής «παραξενιάς» και να… φανταζόμαστε (με το ζόρι) «τι ήθελε να πει ο ποιητής»;

Ο Μπριν Τσέινι στο ντεμπούτο του χειρίζεται ένα (δικό του) σενάριο, το υλικό του οποίου θα μπορούσε να εξαντληθεί σε μια μικρού μήκους ταινία. Ένα ζευγάρι ηχογραφεί ήχους σε απομονωμένη περιοχή της υπαίθρου, ένα μικρό αγόρι εμφανίζεται από το πουθενά και (τους) γίνεται «της προσκολλήσεως», κι όταν αρχίζει να τους αραδιάζει πληροφορίες για μυστικά και πνεύματα του δάσους, έως και… νεράιδες που έχουν το δικό τους «τραγούδι», το φιλμ αποκτά μια κάποια αίσθηση αλλόκοτου και θριλερικού, που όμως δεν διαρκεί πολύ.

Το παιδί έξαφνα αποζητά όλο και περισσότερο τη θαλπωρή του «σπιτικού» του ζεύγους, αποκαλεί τη σύζυγο… «Μητέρα» και το όλο concept διχάζεται σε προσανατολισμό αλληγορίας (;) περί Μητέρας Φύσης ή τα ψυχολογικά άγχη ενός ζευγαριού μπροστά στο ενδεχόμενο του γονεϊκού ρόλου. Δίχως να γίνεται ακριβώς αντιληπτό τι ακριβώς συμβαίνει εδώ, η ένθεση στην πλοκή παγίδων για… κουνέλια στο δάσος, μαζί με το απόλυτα μεταφυσικό (ή «ονειρικό»;) φινάλε, σε κάνουν να καταλήγεις στο συμπέρασμα μιας… αχρείαστης φιλμικής εμπειρίας. Αν ήθελα «παραξενιά», πάντως, έβλεπα και Γιάννη Βεσλεμέ!