του Νίκου Παλάτου

Το ξωτικό Πουμούκλ αποτελεί έμπνευση και δημιουργία της Γερμανίδας συγγραφέως παιδικών βιβλίων Έλις Κάουτ, η οποία πρωτοπαρουσίασε τις περιπέτειές του σε σειρά ραδιοφωνικών εκπομπών, στα 1962. Στη χώρα μας (και για άγνωστους σε εμένα λόγους), συστήθηκε με το όνομα… Φρου-Φρου, μέσω της φερώνυμης τηλεοπτικής σειράς γερμανικής παραγωγής, η οποία προβάλλονταν στα μέσα της δεκαετίας του ’80 από την ΕΡΤ. Ομολογώ πως δεν την παρακολουθούσα, χωρίς να θυμάμαι (πλέον) εάν αυτό συνέβαινε επειδή δεν συμβάδιζε με την τότε ηλικία μου ή για λόγους γούστου. Μόλις ξεκίνησε να παίζει τούτος ο «Σκανδαλιάρης», θυμήθηκα αμέσως την αιτία της τότε άρνησής μου: η χροιά της φωνής του Φρου-Φρου είναι ένα από τα πιο ενοχλητικά πράγματα που θα μπορούσαν να μου τύχουν! Πόσω μάλλον όταν το χαρωπό ξωτικούλι δεν βάζει γλώσσα μέσα του, ποτέ και για κανέναν λόγο.

Συνδυάζοντας live action και animation κατά τα πρότυπα της TV series, η ταινία (εκ πρώτης όψεως) υποπίπτει στο ίδιο σφάλμα που παρατηρήθηκε στην πρόσφατη «Χάιντι» (2025). Λειτουργώντας ως spin-off της νέας τηλεοπτικής έκδοσης των περιπετειών του Φρου-Φρου (που προβάλλονται με επιτυχία στην γερμανική τηλεόραση εδώ και τρία χρόνια), αλλά και σαν «ζέσταμα» για τον νέο κύκλο επεισοδίων (που έκαναν πρεμιέρα τα περασμένα Χριστούγεννα), λαμβάνει ως δεδομένη τη γνώση του θεατή για τους ήρωες του φιλμ. Η αίσθηση αυτή εντείνεται από το γεγονός πως σύσσωμο (σχεδόν) το καστ της σειράς, αλλά και ο σκηνοθέτης της, αναλαμβάνουν τα ίδια καθήκοντα (και) για τις ανάγκες τούτης της κινηματογραφικής μεταφοράς. Για το (γερμανικό, προφανώς) κοινό που γνωρίζει από RTL+ και… «Neue Geschichten vom Pumuckl», η επιλογή αυτή μπορεί άνετα να εκληφθεί ως φυσική πορεία των πραγμάτων. Για τους υπόλοιπους, ωστόσο, δεν νομίζω να λειτουργεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Οι ανωτέρω επισημάνσεις δεν παίζουν τόσο ρόλο στο γεγονός πως τούτος ο «Φρου-Φρου» αποδεικνύεται όχι σκανδαλιάρης αλλά… δυσνόητος! Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει, μιας και με αφορμή την (για επαγγελματικούς λόγους) επανασύνδεση του ξυλουργού Φλόριαν με τους φίλους και συνεργάτες του από τα παλιά, στήνεται ένα γαϊτανάκι παρεξηγήσεων κι αδέξιων λαθών, στο επίκεντρο των οποίων βρίσκεται (φυσικά) ο ζωηρός, υπερδραστήριος και πάντα… στιχοπλάστης Φρου-Φρου. Η ιδιαιτερότητά του, να μένει αόρατος από τους πάντες (πλην του αφεντικού του), ενισχύει τη δυνατότητα για αμέτρητες, αθώες γκάφες, που ως βάση εκκίνησης έχουν στο μεν χωριό τη φύλαξη κορμού στήριξης παιδικού carousel και στη δε πόλη την επισκευή ξύλινης θήκης μπαγκέτας, κατά παραγγελία του τρανού διευθυντή της ορχήστρας της Όπερας του Μονάχου.

Μην παρεκκλίνοντας στιγμή από τα πρότυπα μιας οικογενειακής κωμωδίας που έχει μάτια… μόνο για τα ανήλικα της πρώτης τάξης του Δημοτικού, ο «Φρου-Φρου» ποντάρει σε επεισοδιακού τύπου σκετσάκια, τα οποία ξετυλίγονται με τρόπο γοργό, δίχως να απαιτείται κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια αφομοίωσής των. Τα πιτσιρίκια μπορεί και να χαχανίσουν με την πλάκα της αρπαγής των ρούχων του άτυχου Φλόριαν ή με τα εργαλεία του που μυστηριωδώς πέφτουν χάμω, όμως, οι μεγαλύτεροι δύσκολα θα συγκινηθούν. Για τη συγκίνηση τους, άλλωστε, φρόντισε η παραγωγή του φιλμ, η οποία (όπως διαβάζω) χρησιμοποίησε τεχνητή νοημοσύνη (!), ώστε η φωνή του νέου (Γερμανού) Φρου-Φρου να θυμίζει εκείνη του «αυθεντικού» από την παλιά τηλεοπτική σειρά. Στη δική μας μεταγλώττιση δεν ξέρω ποια οδός ακολουθήθηκε, όμως, όπως διαπίστωσα εκ νέου, στ’ αυτιά μου η σύγχρονη version του καλού ξωτικού εξακολουθεί να μοιάζει με… τρυπάνι που τα διαπερνά!