του Ηλία Φραγκούλη

Βρισκόμαστε στο γνώριμο είδος της νεανικής κωμωδίας, όπου κάτι θα στραβώσει και θα προκαλέσει μπελάδες σε «αθώες», εφηβικές ζωές και μαζί, προφανέστατα, ανομολόγητες καταστροφές περιουσιακών στοιχείων (ναι, φυσικά, υπάρχει και εδώ το πανάκριβο αμάξι του μπαμπά, το οποίο απαγορεύεται να κυκλοφορήσει, μη τυχόν και πάθει τίποτε…), πριν οδηγηθούμε σ’ ένα ηθικό δίδαγμα, το οποίο συνηθίζει να θυμίζει την κλασική ατάκα… «Μια ζωή την έχουμε!». Χωρίς να υπάρχει η παραμικρή διάθεση να ηθικολογήσω και, ως γνωστός fan του genre, πρέπει να εξομολογηθώ πως το «Project X» με στενοχώρησε λίγο. Αιτία; Οι παραγωγοί των «Hangover» νοιάστηκαν αποκλειστικά για το χάος που θα προκαλούσαν, ξεχνώντας πως σε μια ταινία δεν πρωταγωνιστούν μόνο κομπάρσοι…

Φαντάσου ένα «Risky Business» καταστάσεων, να συναντά την ανεξέλεγκτη παρτόβια διάθεση του «Animal House», ανέβασε τον πήχη της προσμονής με extra booze, drugs και γυμνόστηθα κορίτσια, φαντάσου ένα party που θα καταλήξει να μοιάζει περισσότερο με το Βιετνάμ του «Αποκάλυψη Τώρα» (ειδικά όταν τα… ΜΑΤ κάνουν την εμφάνισή τους, για να συγκρατήσουν έναν τρελαμένο που επιτίθεται με φλογοβόλο εναντίον ολόκληρης της γειτονιάς!) κι αισθάνσου μια κάποια νοσταλγία για τα μηνύματα που κουβαλούσε έως και το αντίστοιχο θεματικά «Superbad», μόλις το 2007. Όλα αυτά μαζί, θα μπορούσαν ν’ αποτελούν τα τέλεια υλικά για μια «κοκτέιλ μολότοφ» εμπειρία, εάν, ταυτόχρονα, τολμούσαν να περάσουν και κάποιο μήνυμα, το αληθινό νόημα μιας teen rebel κουλτούρας που βρίσκεται στο τέλμα του μηδενισμού κι αγκαζάρει την πιο βίαιη αναβίωση του πάνκικου «Destroy!» που βιώσαμε ποτέ στο αμερικανικό – και χρηματοδοτούμενο από τα studios – σινεμά. Πόσο αφελής είμαι, ε;

Προσωπικά, θα έδινα μια κάποια άφεση αμαρτιών, γιατί ο πιτσιρικάς που μπορεί να μην έχει καν τα χρήματα για να πληρώσει το εισιτήριο στο σινεμά, μπορεί να επιζητά να «ζήσει» μέσα στην αίθουσα την ιδανική, ονειρική και πιο ηδονική εικονογράφηση του χαβαλέ ενός party δίχως όρια. Σε αυτή την περίπτωση, λοιπόν, καλό θα ήταν η κινηματογράφηση και η αφήγηση του «Project X» να μη σερβίρονταν σαν ένα ντοκιμαντερίστικο «σοκ» (κάτι σαν το «Paranormal Activity» των σχολικών parties), διότι έτσι η ρεαλιστική καταγραφή της κάμερας στο χέρι συνθλίβεται από το ορθολογιστικό ερώτημα: «Πως μπορεί ένας και μόνο χαρακτήρας – κάτοχος κάμερας να τράβηξε όλο αυτό το υλικό, από κάθε πιθανή οπτική γωνία και σημείο του οικοπέδου;»!