του Νίκου Παλάτου

Το σκηνικό μοιάζει δελεαστικό. Αγγλία φτώχειας κι εξαθλίωσης, ένας εκπρόσωπος των λαϊκών στρωμάτων που από το πουθενά γίνεται ήρωας, πυγμαχία και αίματα, κακιασμένοι ευγενείς, σοφοί γηραιοί μέντορες. Στα χέρια ενός (φορμαρισμένου) Γκάι Ρίτσι, θα γινόταν (ενδεχομένως) ένα cockney πανηγύρι σαρκαστικού χιούμορ μετά ξύλου. Δυστυχώς, όμως, τούτος «Ο Αήττητος» αποτελεί παράδειγμα προβληματικής παραγωγής, που όσο κι αν πάλεψε για το αντίθετο, έδειχνε εξαρχής καταδικασμένος να μείνει στριμωγμένος στα σχοινιά.

Ο Ουαλός ηθοποιός Ματ Χούκινγκς, αναλαμβάνοντας καθήκοντα σεναριογράφου και παραγωγού, επιθυμούσε να γυρίσει τον «Αήττητο» στη γενέτειρά του, το Νιούπορτ της Ουαλίας, με τον ίδιο να κρατά τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Το σχέδιό του μπήκε στις ράγες και όλα φαίνονταν να πηγαίνουν πρίμα, μέχρι που η χρηματοδότηση για το φιλμ διακόπηκε, με αποτέλεσμα τα γυρίσματα να μεταφερθούν στη… Λιθουανία και τον ίδιο ν’ αναζητά χρήματα ώστε να ολοκληρωθεί η ταινία. Διαφωνίες επί διαφωνιών, απειλές για προσφυγές στα δικαστήρια ανάμεσα στους περί τους… τριάντα executive producers για θέματα ελέγχου του post-production και της διανομής, συνεχείς καθυστερήσεις εξαιτίας της πανδημίας και των προαναφερθέντων. Όλα αυτά, ασφαλώς και δεν βοήθησαν στην ευημερία της παραγωγής, όπως μάλλον δεν βοήθησε και η επίδειξη πολυπραγμοσύνης από πλευράς Χούκινγκς, ο οποίος εκτός από τον ρόλο του Τζεμ Μπέλτσερ και τη συμβολή του σε σενάριο και παραγωγή, ασχολήθηκε και με το μοντάζ!

Η αφηγηματική γραμμή που ακολουθείται είναι η λίαν αναμενόμενη. Ταπεινός και ορφανός από πατέρα νέος μεγαλώνει υπό την άμεση επιρροή του πρώην πυγμάχου, νυν μέθυσου παππού του. Η στοργική του μάνα επ’ ουδενί επιθυμεί ο γιός της να πάρει το δρόμο του πατέρα της, όμως, βετεράνος προπονητής αντιλαμβάνεται το ταλέντο του μικρού και αναλαμβάνει τα περαιτέρω. Άνοδος, θρίαμβος, πτώση και… φτου κι απ’ την αρχή, σε μια πορεία που θυμίζει μείξη «Ρόκυ» (1976) με «Οργισμένο είδωλο» (1980). Από τον Μπαλμπόα, τούτος ο Τζεμ Μπέλτσερ έχει πάρει τη σκληρή προπόνηση πριν τον μεγάλο αγώνα (σε μία απολύτως τυπική για το είδος σεκάνς) και από τον Τζέικ ΛαΜότα την αυτοκαταστροφικότητα (ναι, έχει και φυλακή το menu). Σαφέστατα υπολείπεται αμφοτέρων των boxer, με το επακόλουθο να είναι πως έναντι παλαιότερων «πυγμαχικών» τους εμφανίσεων, το αυτό πράττουν και οι δύο έμπειροι ηθοποιοί του καστ. Τόσο ο Ράσελ Κρόου, όσο και ο Ρει Γουίνστον, διαθέτουν στη φιλμογραφία τους τα «Cinderella Man» (2005) και «Jawbone» (2017), αντίστοιχα, που μετά βεβαιότητας στέκουν ανώτερα του «Αήττητου».

Ως πρωταγωνιστής, τουλάχιστον, ο Χούκινγκς εμφανίζεται πειστικός στις απαιτήσεις των υποκριτικών αναγκών. Δεν ξέρω αν έχει παίξει ρόλο το γεγονός πως ο πατέρας του υπήρξε στην πραγματικότητα πρωταθλητής πυγμαχίας κατά την δεκαετία του ’80, η αλήθεια, όμως, είναι πως ο Ουαλός ηθοποιός κινείται με άνεση εντός του ring. Το κακό είναι πως σημαντικό μέρος της προσπάθειάς του χαντακώνεται από την άνευρη σκηνοθεσία του Ντάνιελ Γκρέιαμ και (ακόμα περισσότερο) από την εξεζητημένη επιλογή του διευθυντή φωτογραφίας του να βουτήξει τα πλάνα του μέσα στη «θολούρα» του post-production. Οι ηθοποιοί μοιάζουν να… εξαφανίζονται (!) συχνά-πυκνά, φέρνοντάς μου στο μυαλό τη χαρακτηριστική φάση με τον Ρόμπιν Γουίλιαμς από το «Διαλύοντας τον Χάρι» (1997). Εδώ, όμως, τα πράγματα είναι «καλλιτεχνικά» και ουχί κωμικά.