PRIMATE (2026)
- ΕΙΔΟΣ: Θρίλερ Αγωνίας
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γιοχάνες Ρόμπερτς
- ΚΑΣΤ: Τζόνι Σεκουόγια, Βικτόρια Γουάιαντ, Τζέσικα Αλεξάντερ, Τζία Χάντερ, Μπέντζαμιν Τσενγκ, Τρόι Κότσουρ
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 89'
- ΔΙΑΝΟΜΗ: FEELGOOD
Λυσσασμένος χιμπαντζής που ζούσε ειρηνικά μαζί με οικογένεια ερευνητών στη Χαβάη ως το «pet» τους, μετατρέπει τις διακοπές της παρέας της άρτι αφιχθείσας μεγάλης κόρης σε αγώνα επιβίωσης.
Αρκετά χρόνια είχαμε να δούμε horror με πιθηκοειδές που αποκτά (για ποικίλους… άσχετους λόγους) δολοφονικά ένστικτα και ξεκινά το μακέλεμα. Το «Primate» το κάνει καλά από άποψης γκροτέσκων και ιδιαίτερα γραφικών φονικών (ναι, ευτυχώς, εδώ μιλάμε για strong R, με άφθονο gore θέαμα), όμως, το σενάριο αδικεί τη νοημοσύνη των σοβαρών fans του συγκεκριμένου φιλμικού είδους.
Η δράση του φιλμ εξελίσσεται αποκλειστικά σε βιλάρα τροπικής νήσου, όπου η Λούσι, η αδελφή της και δύο φίλες της πρώτης που έχουν πάει για να περάσουν τις διακοπές μαζί τους βρίσκονται αντιμέτωπες με τον χιμπαντζή – pet της οικογένειας, Μπεν, ο οποίος εντελώς έξαφνα παρουσιάζει δείγματα βίαιης συμπεριφοράς. Όταν τα κορίτσια καταλάβουν ότι έχουν να κάνουν με ένα λυσσασμένο ζώο που τις βλέπει επιθετικά, είναι πια αργά. Το bodycount ξεκινά…
Η εισαγωγική σεκάνς με την αναπάντεχη επίθεση του Μπεν στον γιατρό που τον παρακολουθεί ανοίγει την όρεξη θετικά, όμως, η ιστορία του σεναρίου αποδεικνύεται στείρα από άποψης δημιουργικής έμπνευσης, περιορίζοντας τον χώρο δράσης στο συγκεκριμένο οίκημα και κυρίως στη μεγάλη πισίνα του, όπου παγιδεύονται οι βασικοί χαρακτήρες του φιλμ, με το «άλλοθι» πως ο Μπεν δεν ξέρει κολύμπι και φοβάται να πλησιάσει το νερό. Το όλο μοτίβο παρουσιάζει γρήγορα σημάδια εξάντλησης, ενώ οι απόπειρες φυγής των υποψήφιων θυμάτων σκοντάφτουν πάνω σε προβλέψιμα κλισέ, απιθανότητες και ανόητες επιλογές ή πράξεις που σταδιακά σαμποτάρουν όλο και χειρότερα το σύνολο του έργου.
Περιέργως, ο Γιοχάνες Ρόμπερτς δεν δίνει καν μια κάποια σοβαρή υπόσταση στα ψυχολογικά χαρακτηριστικά του φονικού του ήρωα, ενός πλάσματος ιδιαίτερα ευφυούς και «ανθρώπινα» επικοινωνιακού, ακόμη και με τον κωφό πάτερ φαμίλια της οικογένειας, αφήνοντας τη μολυσματική του ασθένεια να τον μετατρέπει σ’ ένα σχεδόν άβουλο και στα καλά καθούμενα άνοιωθο κτήνος που πρέπει να θανατωθεί.
Ο όλος τόνος του αγωνιώδους θρίλερ επιβίωσης δεν είναι ελαττωματικός ουσιαστικά, όμως, το «Primate» καταλήγει να προδίδει ότι καλύτερο έχει (το αιματάκι…) λόγω έλλειψης σεναριακής εξυπνάδας και ανάπτυξης της όλης ιδέας, η οποία ποτέ δεν πείθει στο πλαίσιο του «κλειστοφοβικού» και (ατυχώς) ανεκμετάλλευτου σκηνικού του.
