του Νίκου Παλάτου

Δεν έχει μείνει κάποιο πραγματικά σπουδαίο γεγονός από την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου με το οποίο να μην έχει καταπιαστεί ο κινηματογράφος! Οι ιστορικές του μάχες έχουν καλυφθεί, το Ολοκαύτωμα έχει απασχολήσει μέχρι εξαντλήσεως, οι πολιτικές ζυμώσεις έχουν υπεραναλυθεί. Ως εκ τούτου, έχουμε φτάσει στο σημείο να εκλαμβάνεται (στο σινεμά) η παραμικρή υποσημείωση της περιόδου εκείνης ως κοσμοϊστορικής σημασίας συμβάν, με τούτες τις «72 Ώρες Προθεσμία» να βαδίζουν στα κατά τι παρόμοια χνάρια του πρόσφατου «Οι Δοκιμάστριες» (2025). Αν το τελευταίο αναδείκνυε (έστω) μια παντελώς άγνωστη πραγματικότητα (;) της εποχής, το συγκεκριμένο δεν διαθέτει ούτε αυτό. Οι περισσότεροι γνωρίζουν (θαρρώ) ότι η D-Day πήγε μία μέρα πίσω λόγω της σφοδρής κακοκαιρίας που έπληττε την περιοχή της Μάγχης, την κρίσιμη εκείνη μέρα του Ιουνίου. Υπό αυτό το πρίσμα και λαμβάνοντας υπόψη πως το ένα και μοναδικό διακύβευμα του φιλμ αφορά τη σύγκρουση δύο μετεωρολόγων για το αν θα έχει λιακάδα ή θύελλα, το γεγονός ότι η ταινία του Άντονι Μάρας στέκει σε ευπρεπές επίπεδο το λες και… σπάνιο καιρικό φαινόμενο!

Ο ανεκδοτολογικός (μετέπειτα) αστεϊσμός του Ντουάιτ Αϊζενχάουερ προς τον Τζον Φ. Κένεντι, πως ο βασικός λόγος για τον οποίο οι Σύμμαχοι κέρδισαν τον πόλεμο ήταν το ότι είχαν καλύτερους… μετεωρολόγους, λαμβάνεται από το φιλμ εντελώς τοις μετρητοίς! Το δίπολο σύγκρουσης που συστήνεται αποτελείται από τον Σκωτσέζο επιστήμονα Τζέιμς Σταγκ (του Άντριου Σκοτ) και τον Αμερικανό συνάδελφό του Έρβιγνκ Κερκ (του Κρις Μεσίνα). Ο δεύτερος είναι αυτός που δούλευε χρόνια πλάι στον Άικ, βγάζοντάς τον ασπροπρόσωπο με τις μετεωρολογικές προβλέψεις του, ενώ ο πρώτος κατέφτασε στο συμμαχικό στρατηγείο κατόπιν υπόδειξης των Βρετανών για να παράσχει τις υπηρεσίες του εν όψει της επικείμενης απόβασης. Ο ολίγον αλαζόνας Αμερικανός ακολουθεί ένα στατιστικό μοντέλο πρόβλεψης που βασίζεται στις καιρικές συνθήκες του παρελθόντος (παίρνοντας ως δεδομένο ότι αυτές λίγο ή πολύ επαναλαμβάνονται), ενώ ο μεθοδικός Σκωτσέζος συλλέγει μετεωρολογικά στοιχεία που αφορούν το ευμετάβλητο σήμερα. Ανάμεσά τους στέκεται ο στρατηγός Αϊζενχάουερ (του Μπρένταν Φρέιζερ), ο οποίος περιμένει εναγωνίως την ορθή καιρική πρόβλεψη που (κατά προτίμηση) θα αναφέρει ρητά και τελεσίδικα ότι στις 5 Ιουνίου του 1944 ο ήλιος πάνω από τα στενά της Μάγχης θα λάμπει.

Δίνοντας στην αντιπαλότητα των δύο επιστημόνων μια μορφή δικαστικού τύπου σύγκρουσης, όπου οι Σταγκ και Κερκ μοιάζουν με τους εναγόμενους της υπόθεσης «έγκυρη μετεωρολογική πρόβλεψη» και ο Αϊζενχάουερ με τον δικαστή που σε «θριλερικό» στυλ θ’ αξιολογήσει τα στοιχεία που καταθέτουν στην έδρα, το φιλμ διατηρεί ένα παλαιομοδίτικο ύφος αφήγησης που ποντάρει σε απόλυτο βαθμό στο πλέον κλασικό θέμα συζήτησης… ανά τους αιώνες: τι καιρό θα κάνει αύριο; Η προσπάθεια να εμπλουτιστεί το μοτίβο των χαρτών και των διαλέξεων περί μετεωρολογικών χαμηλών με την αγωνία του Σταγκ σχετικά με την τύχη της ετοιμόγεννης γυναίκας του κρίνεται ως αχρείαστο σεναριακό γέμισμα (για να υπάρξει και λίγη συγκίνηση…), σε αντίθεση με τη λανθάνουσα κόντρα ανάμεσα σε Άικ και στρατάρχη Μοντγκόμερι, που προσεγγίζει την φαινομενική συμμαχική ομοψυχία μ’ έναν τρόπο που παραπέμπει σε καλώς εννοούμενη παρωδία. Κρίμα που όλο το φιλμ δεν είναι το ίδιο γλαφυρό (αν και ο Φρέιζερ με τις αγριοφωνάρες και τις μούτες του το παλεύει προς αυτή την κατεύθυνση), με τον Σκοτ ειδικότερα να παραδίδει μια μονοκόμματη, χαμηλού τόνου ερμηνεία ως δείγμα (υποθέτω) επιστημονικής εγκυρότητας. Αν είχε δει Άκη Τσελέντη εναντίον Γεράσιμου Παπαδόπουλου, δεν αποκλείεται να το έπαιρνε αλλιώς!