του Δημήτρη Κολιοδήμου

Αυτή είναι η όγδοη ταινία με πρωταγωνιστή το τέρας που είχαμε πρωτοδεί στον «Κυνηγό» (1987) του Τζον ΜακΤίρναν. Και, ναι, συνυπολογίζω και τις δύο ταινίες στις οποίες ο Κυνηγός είχε συναντήσει το «Άλιεν», τον επιβάτη του διαστήματος. Επίσης, είναι η τρίτη με τον Νταν Τράχτενμπεργκ στην καρέκλα του σκηνοθέτη – μόνο που οι δύο προηγούμενες (αδίκως) δεν προβλήθηκαν ποτέ στους κινηματογράφους: το «Θήραμα» (2022) έκανε διαδικτυακή πρεμιέρα μέσα στην πανδημία, ενώ το animated «Predator: Killer of Killers» είχε παρόμοια τύχη φέτος (και τα δύο βρίσκονται στην ελληνική πλατφόρμα του Disney+).

Σε όλες τους το τέρας – πρωταγωνιστής δεν είναι μία υπερφυσική οντότητα, όπως (για παράδειγμα) ο Φρέντι Κρούγκερ του «Εφιάλτη στο Δρόμο με τις Λεύκες» (1984). Είναι ένα πλάσμα υπαρκτό, που έχει εξαιρετική όραση, απίστευτη δύναμη, εκπληκτική αντοχή κι ένα απαράμιλλο οπλοστάσιο που θα το ζήλευε ακόμη κι ο Τζέιμς Μποντ! Επιπλέον, είναι μία μοναδική ζωική μορφή, μία καθαρά μοχθηρή ύπαρξη, από άλλον πλανήτη, που διαθέτει μια χαμαιλεόντια προσαρμοστικότητα στο περιβάλλον, τέτοια ώστε να την καθιστά σχεδόν αόρατη, κάνοντας πολύ πιο αποτελεσματικές τις επιθέσεις της. Ένας εξωγήινος τρομακτικός επειδή είναι επιθετικός εξ αρχής, εχθρικός για τη Γη και τους κατοίκους της – όλους εμάς τους θεατές.

Το ότι δεν γνωρίζουμε τίποτα για τον πλανήτη από τον οποίο προέρχεται, το είδος του και την κουλτούρα τους, τον καθιστά ακόμη πιο τρομακτικό – και μας χαροποιεί το γεγονός ότι στο τέλος εξοντώνεται, μιας και αποδεικνύει τη δική μας (όπως πιστεύουμε) «ανωτερότητα». Ή, για τους πιο «πολεμοχαρείς», ότι η ανθρώπινη αντοχή και μαχητικότητα είναι τελικά υπέρτερη. Έλα, όμως, που ο Τράχτενμπεργκ και οι σεναριογράφοι του αποφάσισαν ν’ αλλάξουν τα «δεδομένα» με την προηγούμενη ταινία του. Όπου, εκτός του ότι τα θηράματά τους παραμένουν θηράματα, μαθαίνουμε αρκετά πράγματα για τον πλανήτη των Κυνηγών, τον πολιτισμό τους και τη φάρα τους: είναι στυγνοί θηρευτές και ανηλεείς φονιάδες, που ζουν σ’ έναν αφιλόξενο κι επικίνδυνο πλανήτη, και φέρονται στα θηράματά τους όπως αρμόζει σε… θηράματα.

Την εικόνα αυτή ο Τράχτενμπεργκ δεν επιχειρεί να απαλύνει στο «Κυνηγός: Επικίνδυνη Ζώνη». Ο πλανήτης των Γιάουτζα (έτσι ονομάζει τη φυλή των Κυνηγών) είναι ένας κόσμος όπου το μεγάλο ζώο τρώει το μικρό (και φαγώνεται αμέσως μετά από το ακόμη μεγαλύτερο), όπου οι πολεμιστές συγκρούονται άγρια μεταξύ τους, ακόμη κι αν είναι αδέλφια. Αυτό γίνεται φανερό από τα πρώτα κιόλας πλάνα. Και, με την εμφάνιση του πατέρα τους, η εικόνα… χειροτερεύει! Η προτροπή στην αδελφοκτονία είναι σαφής, κι όταν ο λόγος του παρακούεται, η παιδοκτονία είναι το άμεσο επακόλουθο! Έτσι επιτάσσουν οι νόμοι της φυλής, που κρίνουν «αδύναμο» έναν πολεμιστή αν δεν επιστρέψει νικητής από μία αποστολή.

Είναι φανερό ότι ο σκηνοθέτης θέλει να μας κάνει να συμπαθήσουμε τον «κατατρεγμένο» ήρωά του, ο οποίος ξεκινά για την επόμενη αποστολή. Για να βρεθεί στον θανατηφόρο κόσμο του Γκένα, ενός άλλου απομακρυσμένου πλανήτη, όπου οτιδήποτε μπορεί να σε σκοτώσει και όπου κυριαρχεί ο αθάνατος Κάλισκ. Εκεί, θα αποκτήσει έναν απρόσμενο σύμμαχο, στο πρόσωπο της Θία, ενός υπερεξελιγμένου robot χωρίς πόδια, που ο ίδιος θεωρεί «όργανο» και το μεταφέρει στην πλάτη, σαν να πρόκειται για σακίδιο. Η Θία, όμως, έχει τη δική της agenda…

Το μεγαλύτερο μέρος της πλοκής λαμβάνει χώρα στον Γκένα, έναν πλανήτη που μοιάζει να έχει αναδυθεί και ζωντανέψει από τις σελίδες των αμερικανικών περιοδικών επιστημονικής φαντασίας του μεσοπολέμου. Τα δέντρα ζωντανεύουν, οι κισσοί γίνονται επιθετικά φίδια, τα λουλούδια εκρήγνυνται, τα φυτά διαθέτουν λεπίδες, τα κάθε είδους ζώα είναι αρπακτικά κι ανάμεσά τους κυκλοφορεί μία από τις χειρότερες εξωγήινες ζωικές μορφές του γαλαξία. Και σαν να μην ήταν αρκετά όλα αυτά, υπάρχει και η «αδελφή» της Θία, μαζί με μια αληθινή στρατιά ανθρωπόμορφων robo-στρατιωτών, σταλμένων από τη Γη για να αιχμαλωτίσουν το πλάσμα που καταδιώκει ο Κυνηγός – ένα διαφορετικού είδους θανάσιμο αρπακτικό.

Ο Κυνηγός (Ντιμίτριους Σούστερ-Κολοαματάνγκι) και η Θία (Ελ Φάνινγκ) φτιάχνουν ένα ασυνήθιστο ζευγάρι. Οι ελάχιστοι μεταξύ τους διάλογοι και η ασταμάτητη ομιλία της δεύτερης δίνουν έναν χαρωπό τόνο στο φιλμ, ενώ ταυτόχρονα φέρνουν στην επιφάνεια στοιχεία του χαρακτήρα του καθενός. Ας μη γελιόμαστε, όμως. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια βίαιη ταινία. Με μια περιπέτεια ωμών μακελεμάτων στην πραγματικότητα, παρ’ όλο που όσοι εξολοθρεύονται δεν είναι ανθρώπινα πλάσματα αλλά αποκρουστικά τέρατα, παρ’ όλο που όσοι σφάζονται δεν είναι άνθρωποι με σάρκα και οστά αλλά robot με ηλεκτρικά κυκλώματα και microchip.

Η βία είναι διαρκώς παρούσα και συνεχής, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό, με τα πλασματόσπαθα να πετούν σπίθες και να θερίζουν κορμιά, παίζοντας έναν ρόλο ανάλογο εκείνου των λεϊζερόσπαθων του «Πολέμου των Άστρων» (1977). Και μολονότι η ανθρώπινη παρουσία φαινομενικά απουσιάζει, οι άνθρωποι είναι «παρόντες» (από ένα σημείο κι έπειτα) μέσω των ρομποτικών δημιουργημάτων τους και μέσω του σκοπού που έχουν ενσταλάξει σ’ αυτά. Στον μελλοντικό χρόνο όπου λαμβάνουν χώρα τα δρώμενα, οι γήινες πολυεθνικές είναι αυτές που καθορίζουν τις τύχες των πλανητών και τη μοίρα όσων κατοικούν σ’ αυτούς. Η δράση τους μοιάζει ανεξέλεγκτη και καταστροφική για την ύπαρξη και επιβίωση των ζωικών μορφών, έστω κι αν δεν είναι άμεσα φονική, όπως αυτή των εξωγήινων με τους τεράστιους κυνόδοντες που (εδώ) καλούμαστε, αν όχι ν’ αγαπήσουμε, τουλάχιστον να τους δούμε με μια κάποια συμπάθεια. Μολονότι οι ίδιοι θεωρούν τέτοιου είδους αισθήματα ως… θανάσιμες αδυναμίες των προς εξαφάνιση ειδών.