του Ηλία Φραγκούλη

Τα λέγαμε προ μηνών και για το «Πίτερ Παν: Εφιάλτης στη Χώρα του Ποτέ». Τα ίδια ακριβώς! Το «public domain slasher» είναι και πάλι εδώ, τούτη τη φορά με ήρωα… ελεύθερων δικαιωμάτων και μακελάρικη διάθεση τον Ποπάι (!), το διάσημο cartoon ναυτάκι που για τις ανάγκες του συγκεκριμένου genre μετατρέπεται σε «Φονιάς» και διαμελίζει όποιον βρει μπροστά του με τα γιγάντια μπράτσα του.

Το story είναι υποτυπώδες και κινείται γύρω από δύο άξονες: μια ομάδα νέων που θέλουν να γυρίσουν ένα ντοκιμαντέρ στο προορισμένο να πουληθεί και να κατεδαφιστεί «σπίτι» του ναύτη ο οποίος το έχει στοιχειώσει και μιας διαμάχης που σχετίζεται με real estate πρακτικές. Ανάμεσά τους, ο δύστυχος Ποπάι που εικάζεται πως έχει «φάει»… μετάλλαξη από το σπανάκι που κατανάλωνε τόσα χρόνια, προσθέτοντας στο φιλμ μία άγρια σουρεαλιστική διάσταση… οικολογικού προβληματισμού!

Τα υπόλοιπα είναι στερεοτυπικά και προβλέψιμα. Δίχως να στέκει ένας κάποιος αφηγηματικός ιστός, ο Ποπάι ξεπετάγεται στα ξαφνικά και σκοτώνει με όσο πιο splatter-άδικο αποτέλεσμα γίνεται. Οι γροθιές του λιώνουν (κυριολεκτικά) κεφάλια, το πάτημα της αρβύλας του προκαλεί… μία από τα ίδια, τα άκρα των θυμάτων του… ξεκολλάνε με ένα τράβηγμα και τα εντόσθια πρωταγωνιστούν δίχως λύπηση. Bonus points παίρνει η χρήση άγκυρας βάρκας.

Σε αντίθεση με τις προηγούμενες horror ταινίες που εσχάτως εκμεταλλεύτηκαν τη φήμη του ονόματος των ηρώων τους, εδώ μιλάμε για την επιτομή του low budget b-movie, με μηδαμινό καλλιτεχνικό αντίκτυπο, ερασιτεχνισμό παραγωγής και καστ που αναρωτιέσαι αν έχει την παραμικρή επαγγελματική πείρα. Εδώ μιλάμε για κάτι σαν «αναγέννηση» της… badness που χαρακτήριζε τα Troma films της δεκαετίας του ’80! Κι αυτό μπορεί ν’ ακούγεται και λίγο σαν κομπλιμέντο. Οι μύστες εννόησαν.