POKER FACE: Ο ΤΖΟΓΑΔΟΡΟΣ (2022)
(POKER FACE)
- ΕΙΔΟΣ: Δράμα Δράσης
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ράσελ Κρόου
- ΚΑΣΤ: Ράσελ Κρόου, Λίαμ Χέμσγουορθ, RZA, Έιντεν Γιανγκ, Στιβ Μπαστόνι, Ντάνιελ ΜακΦέρσον
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 94'
- ΔΙΑΝΟΜΗ: ΣΠΕΝΤΖΟΣ
Ο Τζέικ Φόουλι, ένας δισεκατομμυριούχος τεχνοκράτης, αποφασίζει να διοργανώσει μια παρτίδα poker με συμμετέχοντες τον ίδιο και τους φίλους με τους οποίους μεγάλωσε. Τα λεφτά είναι τόσο πολλά, που οι φίλοι του δεν θα μπορούσαν καν να ονειρευτούν, όμως, αυτή η παρτίδα δεν είναι ένα απλό παιχνίδι. Το μεγαλεπήβολο σχέδιο του Τζέικ, να εκδικηθεί τους φίλους του, αποκαλύπτεται σταδιακά, αλλά ακόμη μία ανατροπή κάνει την εμφάνισή της: διαρρήκτες εισβάλουν στο σπίτι και η παρέα πρέπει να βρει τρόπους για να επιβιώσει ως το τέλος της βραδιάς.
Φτάσαμε στο 2022, αλλά υπάρχουν ακόμα παραγωγοί που πιστεύουν πως αποκλειστικά και μόνο με το όνομα παλιών star που έχουν κάνει τον κύκλο τους πια στο σινεμά, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, θα μπορέσουν να παρουσιάσουν μία ολοκληρωμένη ταινία στο φιλοθεάμον κινηματογραφικό κοινό. Αυτή τη φορά, το πρωταγωνιστικό αυτό πρόσωπο είναι ο Ράσελ Κρόου, ο οποίος δεν περιορίζεται απλά στον κεντρικό ρόλο του «Poker Face: Ο Τζογαδόρος» (ευφάνταστος τίτλος, έτσι;), αλλά επίσης βρίσκεται πίσω από τις κάμερες σκηνοθετώντας (δεύτερη απόπειρα, μετά το «The Water Diviner» του 2014), ενώ (συν)υπογράφει και το σενάριο (what have we done to deserve this?). Τι παραπάνω να πω; Φαίνεται πως το παράπονο του Αυστραλού ήταν η δημιουργία μιας τελείως διεκπεραιωτικής, straight-to-DVD style ταινίας για το poker, λες και δεν είχαμε δει ήδη αρκετές από αυτό το genre.
O Τζέικ Φόουλι άρχισε να βγάζει χρήματα νωρίς, κατορθώνοντας να δημιουργήσει την πρώτη online υπηρεσία poker. Ήταν αυτό αρκετό ώστε να γίνει δισεκατομμυριούχος; Φυσικά και όχι. Γι’ αυτό και το σενάριο μας δίνει την απόλυτα πειστική εξήγηση, πως χρησιμοποιώντας τον ίδιο ακριβώς κώδικα, κατάφερε να τον μετατρέψει σε… άκρως απόρρητο σύστημα παρακολούθησης! Από αυτή την άποψη, η ταινία σίγουρα πετυχαίνει να συνάδει με τον τίτλο της: το poker face των θεατών, είναι εγγυημένο. Πέραν αυτού, η κύρια προβληματική του φιλμ βασίζεται: α) στις ικανότητες του Τζέικ στη μπλόφα (και όλο το κινηματογραφημένο fun ενός παιχνιδιού poker) και β) στους λόγους που κρύβονται πίσω από την ιδέα γι’ αυτή την ιδιότυπη παρτίδα, με συνδαιτυμόνες που κυμαίνονται από διεφθαρμένους πολιτικούς μέχρι αυτοκτονικούς αλκοολικούς.
Στην τελική, βλέπουμε μια ταινία που (στη θεωρία) θα έπρεπε να κρατήσει κλειστά τα χαρτιά της και σταδιακά ν’ αρχίσει να αποκαλύπτει πράγματα, μέχρι τις ανατροπές του φινάλε. Περίπου, δηλαδή, σαν ένα παιχνίδι poker. Αντ’ αυτού, για μιάμιση (ευτυχώς!) ώρα παρακολουθούμε έναν σεναριακό αχταρμά που δεν βγάζει νόημα, flashbacks, voıce-overs και όλα τα επιμέρους στοιχεία της εξέλιξης της πλοκής να προσφέρονται στο πιάτο μας… πριν την ώρα τους.
