του Ηλία Φραγκούλη

Στο fast forward πρέπει να το είδε το… επικό «Piranha» (2010) του Αλεξάντρ Αζά ο Γκούλαγκερ, ο οποίος δεν έχει ιδέα από αυτοπαρωδία και κοπιάρει σα να τον έχουν βάλει σε αγγαρεία τα στερεότυπα του προηγούμενου φιλμ, υποσχόμενος μονάχα περισσότερα βυζιά, full frontal nudity και ματωμένες σάρκες. Στα δύο πρώτα πετυχαίνει το στόχο, στο τρίτο… been there, done that (κοινώς, μην περιμένεις να δεις κάτι που δε σου έχει πετάξει στα μούτρα αυτό το μπιμουβάδικο είδος στο παρελθόν).

Η ιστορία αγκομαχάει και… τρώει αρκετή από τη διάρκεια του φιλμ: νεαρή υδροβιολόγος επιστρέφει στο waterpark του πατριού της για να τον βοηθήσει να τα φέρει πέρα με την καλοκαιρινή πελατεία του, για να βρεθεί μπροστά σε μια πιο… X rated εκδοχή αυτού που άφησε πίσω της, με σιλικονάτες strippers να τσαλαβουτάνε σε πισίνες που «δανείζονται» νερό από υπόγεια… ρεύματα, τα οποία, φυσικά, συνορεύουν με κάποια γνωστή μας λίμνη. Υπάρχει και μια υποπλοκή ερωτικής αντιπαλότητας ανάμεσα στην πρωταγωνίστρια, έναν «λαδωμένο» από τον πατριό της μπάτσο και το (κλασικά) παρθένο και ντροπαλό αγόρι που την ορέγεται, αλλά… δεν ξέρει κολύμπι (οι συνεντεύξεις για προσλήψεις σε αυτό το waterpark θα έκαναν τα τέλεια outtakes…).

Το body count δεν αργεί ιδιαίτερα και είναι αυτό που αναπτερώνει το ηθικό του θεατή, ο οποίος αμέσως έχει πάρει χαμπάρι την αφλογιστία στο χιούμορ και, απλά, απολαμβάνει το «θέρισμα» της teen κομπαρσαρίας από τους αληθινούς πρωταγωνιστές του φιλμ. Τα πάντα, όμως, μοιάζουν σα να έχουν βγει από την ανακύκλωση. Ακόμη και ο ευνουχισμός από πιράνχας πρέπει να επαναληφθεί γιατί δεν είναι δυνατόν να μη συμβεί (ή οπτικοποιηθεί) το παραμικρό από τα σερβιρισμένα «εδέσματα» gore ανατριχίλας της προηγούμενης ταινίας.

Οι φανατικοί του είδους έχουν λόγους για να κάνουν την παραδοσιακή «γαλαρία» στα σινεμά, κυρίως με την guest εμφάνιση του Ντέιβιντ Χάσελχοφ, ο οποίος αυτοσαρκάζει άψογα τη φήμη του από το «Baywatch» και μπορεί να σε ρίξει και στα πατώματα στο slow motion πλάνο του ναυαγοσώστη, μέσα στο γενικό χαμό που έχει προκαλέσει το φαγοπότι των πιράνχας στο waterpark. Προφανή τα highlights διαμελισμών, τα… πρωκτικά αστειάκια, ο εφετζίδικος κανιβαλισμός της στερεοσκοπίας, όμως, το «Πιράνχας 3DD» δεν μπορεί να επιπλεύσει αρτιμελές βάζοντας τα πάντα στον αυτόματο πιλότο. Καλή η σπλατεριά, αλλά ο προϊστορικός (LOL) υδρόβιος φίλος μας δεν τρέφεται ούτε με softcore ούτε και με εμφυτεύσεις…