του Ηλία Φραγκούλη

Γιατί; Ο Πινόκιο κουρδίζεται; (Παύση.) (Σιωπή.) (Duh!)

Κατά τα άλλα, η μάστιγα των ταινιών τρόμου που χρησιμοποιούν έναν κλασικό ήρωα της παιδικής ηλικίας ο οποίος βγήκε σε public domain συνεχίζεται με τον… «Ξεκούρδιστο» Πινόκιο, σε τούτο το εκτρωματικής σύλληψης σε πλοκή φιλμ το οποίο σε πλαίσιο παραγωγής στέκει κάπως καλύτερα από οποιαδήποτε προηγούμενη απόπειρα στο συγκεκριμένο «genre», προσπαθώντας να ρίξει «στάχτη στα μάτια» με ολίγες πετυχημένες σεκάνς σκληρής σπλατεριάς για τους hardcore-άδες. Εννοείται πως ακόμη κι έτσι το πράγμα δεν σώζεται…

Για να διώξει τη θλίψη από τη ζωή του εγγονού του και να συνηθίσει στην ιδέα της απώλειας ενός αγαπημένου του φίλου, ο παππούς… Τζεπέτο δημιουργεί έναν «φανταστικό φίλο» για τον Τζέιμς: έναν «Πινόκιο» ξύλινο μα με ψυχή και ικανό να κινείται δίχως κλωστές ή άλλους περιορισμένους, ομιλητικότατο και με αγωνία για μάθηση, πόσω μάλλον τη διάθεση να γίνει ένας… κανονικός άνθρωπος!

Με την εντύπωση πως γεμίζοντας το κούφιο του κορμί με ανθρώπινα μέλη που (θεωρεί πως) θα τον μετατρέψουν σε κανονικό ζωντανό οργανισμό, αυτό το (αρκετά άσχημο σε μορφή) ξύλινο παιχνίδι θ’ αρχίσει τις σφαγές, με την υπόθεση να μοιάζει περισσότερο με σπαζοκεφαλιά ασυναρτησίας και βλακείας, ενίοτε προσθέτοντας με άκυρο τρόπο (και) στοιχεία από το κλασικό παραμύθι (όπως το ανεξήγητο τέντωμα της μύτης του).

Οικτρής έμπνευσης μυθοπλασία, σκηνοθεσία ντροπής, κάκιστες ερμηνείες, αστείο CGI και ρυθμός που σε κάνει να εκλιπαρείς να σκοτώσει ο Πινόκιο οτιδήποτε κινείται στο φιλμικό κάδρο όσο το δυνατόν γρηγορότερα χαρακτηρίζουν ακόμη ένα φιάσκο του σινεμά τρόμου που δεν καλύπτει ούτε καν τις ανάγκες μιας «bad movie we love». Είπαμε, γουστάρουμε και το trash καμιά φορά, αλλά όχι και να βουτήξουμε μέσα σε κάδο φουλαρισμένο στο σκουπίδι.