του Ηλία Φραγκούλη

Στα χέρια του παραγωγού (και σκηνοθέτη) Ρις Φρέικ-Γουότερφιλντ γεννιέται (πια) ένα νέο είδος σινεμά τρόμου: το «public domain slasher»! Με το που γίνεται ελεύθερο δικαιωμάτων ένα όνομα – φίρμα από το παρελθόν, κοτσάρεται εντελώς προσχηματικά στον τίτλο μιας ταινίας και, απλά, προκαλεί την περιέργεια των πλέον hardcore fans του genre, οι οποίοι γουστάρουν και λίγη «βρωμιά» παραπάνω στο πλαίσιο του χαβαλέ. Η αρχή έγινε με το… φρικτό «Γουίνι το Αρκουδάκι: Αίμα και Μέλι» (2023), δυστυχώς πέρσι υποστήκαμε κι ένα sequel αυτού, για να πάρει σειρά και ο… Πίτερ Παν! Καρα-άσχετο, αλλά αφού διατίθεται για ελεύθερη χρήση (από τον Ιανουάριο του 2024), ας τον «καλωσορίσουμε» στα… σφάγια εδάφη του δαιμόνιου παραγωγού, που εδώ δίνει τη σκηνοθετική σκυτάλη στον πρωταγωνιστή του «Γουίνι το Αρκουδάκι: Αίμα και Μέλι ΙΙ». Όχι ότι και μια καθαρίστρια ενός movie set δεν θα τα κατάφερνε (ίσως και καλύτερα)…

Ο «πολυτάλαντος» Σκοτ Τσέιμπερς υπογράφει και το σενάριο, που ένας κοινός νους εύκολα θα θεωρούσε πως μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αποδεικτικό στοιχείο για να τον κλείσουν στο (αντίστοιχο) Δαφνί της Μεγάλης Βρετανίας. Ο Πίτερ Παν, ενήλικας πλέον και με μούρη παραμορφωμένη από… κακό make-up παλιότερων πληγών, δρα ανενόχλητος στο σήμερα, απάγοντας και σκοτώνοντας νεαρά αγόρια που συνήθως προσελκύει προσφέροντάς τους την ουτοπική υπόσχεση ενός ταξιδιού (άνευ επιστροφής…) στη Χώρα του Ποτέ. Σύντροφός του είναι η… μεσήλικη (και βάλε) Τίνκερμπελ (στο πρόσωπο ενός cross-dresser), η οποία «βαράει» ηρωίνη νομίζοντας πως είναι… pixie dust, με την ελπίδα να ολοκληρωθεί η «μετάλλαξή» της σε νεραϊδούλα. Ή κάτι τέτοιο.

Το στόρι του «Εφιάλτη στη Χώρα του Ποτέ», πέραν της αρχικής εκκεντρικότητας του concept, αποτελεί ένα καρναβάλι προβλεψιμότητας και αστειότητας, το οποίο επικεντρώνει στην απόπειρα της Γουέντι Ντάρλινγκ να σώσει τον αδελφό της, Μάικλ, προτού η Αστυνομία αρχίσει να βρίσκει σκόρπια τα μέλη του σώματός του. Η ξεδιάντροπη αντιγραφή του γκροτέσκου από το περιεχόμενο και την πλοκή του franchise των «Terrifier» εδώ βγάζει μάτι, όχι μονάχα εξαιτίας του μοτίβου της σχέσης των δύο αδελφιών, αλλά και της trashy γραφικότητας της αιματοχυσίας, η οποία (ουσιαστικά) στερείται δημιουργικής έμπνευσης, καθώς οι περισσότεροι φόνοι επιστρατεύουν ως όπλα του εγκλήματος… μαχαίρια (χασμουρητό!).

Είναι προφανές ότι ο Φρέικ-Γουότερφιλντ δεν θα το αφήσει χωρίς sequel, αν και το μέλλον μας επιφυλάσσει κάτι ακόμη χειρότερο: από πέρσι διατίθεται ελεύθερα και το ονοματάκι του Μίκι Μάους!