του Νίκου Παλάτου

Συνηθίζουμε σε κάποιες περιπτώσεις να λέμε για διάφορα sequel, πως στέκουν και ως αυτούσια φιλμ, καθώς δεν χρειάζεται απαραίτητα η γνώση των προηγούμενων ώστε να τα παρακολουθήσει κανείς με άνεση. Κάτι τέτοιο ισχύει για τον «Δελφινομικρούλη 2», αλλά μ’ έναν κάπως… διαφορετικό τρόπο. Όσο αλλοπρόσαλλο ήταν το original φιλμ, άλλο τόσο ασύνδετο είναι τούτο, γεγονός που καθιστά τη γνώση της αρχικής ιστορίας… παντελώς αχρείαστη. Είτε, δηλαδή, είδες πέρσι τον Σεπτέμβριο τον ιρανοτουρκικής κατασκευής και προέλευσης (!) «Δελφινομικρούλη» είτε όχι, ένα και το αυτό, αφού με τούτο το sequel… δύσκολα θα βγάλεις άκρη!

Η αναζήτηση των γονιών του Δελφινομικρούλη (η οποία απασχολούσε ως πλοκή και το πρώτο φιλμ) ενσκήπτει εκ νέου εδώ, με τις εξελίξεις σε στεριά και… βυθό να είναι καταιγιστικές. Άπαξ της επανασύνδεσης με τον επιστήμονα μπαμπά, ο οποίος τη σκαπούλαρε από αλά «Lost» αεροπορικό δυστύχημα (βλέπε τα προηγούμενα), το στόρι ξεφεύγει σε πράγματα που δεν βγάζουν κανένα νόημα. Σε κάθε περίπτωση, ως μόνιμη επωδό τους έχουν την προσπάθεια του φτωχού (όσο και κακού) Ματζέντ να βάλει χέρι στο μαγικό μαύρο φίλτρο, ώστε από τη χρήση του να προκύψει εκ νέου ένα θαλάσσιο τέρας (στα πρότυπα του χταποδιού του προηγούμενου φιλμ), στρώνοντας το χαλί για την απαραίτητη (;) τελική «υπερ-ηρωική» μάχη. Στην προκειμένη, αυτό που προκύπτει είναι ένας γιγάντιος κάβουρας, με το οπτικό αποτέλεσμα να κρίνεται από σουρεάλ μέχρι (ξανά μανά) «του (Ιρανού) γιατρού».  Όχι πως τα υπόλοιπα πάνε πίσω, δηλαδή, αφού από το μπαστούνι της γριάς μάγισσας που αποκαλύπτει φοβερά πράγματα για το παρελθόν της, μέχρι τα υποθαλάσσια οράματα μιας μητρικής φιγούρας, η έλλειψη στοιχειώδους προσπάθειας σύνδεσης των τεκταινόμενων βγάζει μάτι.

Στον τομέα του σχεδίου, παρατηρείται μία ελάχιστη βελτίωση (ειδικά στις εκφράσεις των προσώπων), αλλά αυτό από μόνο του λογίζεται ως… σταγόνα στον ωκεανό για τον «Δελφινομικρούλη 2». Το χιούμορ παραμένει σταθερά ανύπαρκτο, το στόρι (σε σχέση με τον προκάτοχό του) απομακρύνεται αισθητά από τη λογική ενός oriental παραμυθιού, ενώ το σχόλιο περί της ματαιότητας των κάθε λογής ηρώων θα είχε την πλάκα του αν δεν υπήρχε η ολοκληρωτική ακύρωσή του μέσω του άκρατου ηρωισμού του φινάλε! Το σθένος και η φιλία μπορούν να υπερκεράσουν όλα τα εμπόδια, είναι το ρεζουμέ της όλης φάσης. Το είχαμε εμπεδώσει από την πρώτη φορά. Το μόνο που μένει να ευχηθούμε είναι να… μην τριτώσει το κακό!