του Παναγιώτη Παναγόπουλου

Ο Θανάσης Τσαλταμπάσης είναι από τους καλύτερους κωμικούς τής νέας γενιάς και ήδη έχει καταφέρει να ξεχωρίσει, κλέβοντας συχνά την παράσταση από ηθοποιούς πιο έμπειρους. Ήταν, όμως, μάλλον πολύ νωρίς για να δοκιμάσει να αναλάβει το συνολικό βάρος μιας ταινίας, στον πρωταγωνιστικό ρόλο, το σενάριο και τη σκηνοθεσία. Εκτός αν είχε να προσφέρει κάτι εντελώς καινούργιο ή εντυπωσιακά δουλεμένο. Η «Πέμπτη & 12» δεν είναι μια τέτοια περίπτωση και αδικεί και το κωμικό ταλέντο τού Τσαλταμπάση.

Η γκαντεμιά, που κρέμεται διαρκώς πάνω από το κεφάλι τού κεντρικού ήρωα, είναι καλή φίλη τής κωμωδίας, αρκεί να υπάρχει ένα πρωτότυπο story για να τη στηρίξει, έξυπνες ατάκες και σκηνοθεσία που να εκμεταλλεύεται το timing των ηθοποιών. Αν και ο Τσαλταμπάσης παίζει τον Ευτύχη με τρόπο που τον κάνει συμπαθή, το σενάριο και η σκηνοθεσία του δείχνουν τη βιασύνη και την ανωριμότητά του, ενώ το άτεχνο μοντάζ καταστρέφει όποιες στιγμές θα μπορούσαν να βγάλουν λίγο γέλιο. Αν είχες την καλή διάθεση να παραβλέψεις όλα τα άλλα προβλήματα της ταινίας…

Τα αστεία πατάνε πάνω σε πληκτικά κλισέ (π.χ. υστερικές ζηλιάρες «αδελφές») και οι περισσότερες ερμηνείες, εκτός από εκείνες των ηθοποιών που το «παίρνουν πάνω τους», πάσχουν ανυπόφορα. Σ’ αυτή την αδιάφορη ιστορία τού «κάνε το καλό και θα το βρεις μπροστά σου», υπάρχουν μια-δυο καλές στιγμές, όπως η σκηνή τού γυρίσματος της κυπριακής σειράς (τύπου «Μπρούσκο») και ο τύπος τού βλάκα μπράβου που φτιάχνει ο Γιώργος Γαλίτης. Ο Τσαλταμπάσης ίσως έχει κάτι να πει ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης, αλλά όταν το ξανατολμήσει θα πρέπει να είναι πολύ πιο σίγουρος για το υλικό που έχει στα χέρια του.