του Ηλία Φραγκούλη

Ακόμη μία απεγνωσμένη στουντιακή προσπάθεια δημιουργίας ενός νέου franchise τρόμου, «Ο Επιβάτης» περιλαμβάνει όλα τα τετριμμένα κλισέ του είδους, παιδιάστικα jump scares, λιγοστές δόσεις gore και μία αδιανόητα βλακώδη θρησκευτική κατήχηση η οποία προτείνεται ως μοναδική λύση για να διώξει κανείς το Κακό! Παραδόξως, η δαιμονική μορφή του τελευταίου εδώ εμφανίζεται με αμφίεση… πάστορα!

Νεαρό ζευγάρι αποχαιρετά το διαμέρισμά του για να πραγματοποιήσει το όνειρό του εκείνος και να γίνουν… νομάδες του δρόμου! Έχει προηγηθεί opening σεκάνς, όπου δύο τύποι οδηγούν ένα αμάξι και δεν την παλεύουν με τη νύστα κατά τη διάρκεια μιας βραδιάς που δεν θα τους βγει σε καλό, διότι θα συναντήσουν τον «The Passenger», μία υπερφυσική δύναμη του Κακού που θα στείλει στον άλλο κόσμο τον έναν από αυτούς και θα συνεχίσει να καταδιώκει τον δεύτερο. Ο οποίος θα προσπεράσει το νεαρό ζευγάρι των πρωταγωνιστών (που δεν πρόλαβε να πάει σε κάτι ιαματικές πηγές για να της κάνει την έκπληξη εκείνος και να της ζητήσει το χέρι, με το σχετικό μονόπετρο) και θα στουκάρει μερικά χιλιόμετρα παρακάτω, υποχρεώνοντας τους δύο κεντρικούς ήρωες να σταματήσουν για να δουν τι συνέβη, ώστε να βοηθήσουν τον τραυματισμένο (και μελλοθάνατο, φυσικά…) οδηγό. Κοινώς, μόλις παραβίασαν έναν από τους πλέον βασικούς κανόνες προστασίας που προτάσσει το φιλμ: δεν σταματάμε νύχτα σε δρόμο στη μέση του πουθενά!

Η συνέχεια είναι (εννοείται) προβλέψιμη. Ο δαιμονικός πάστορας βρίσκεται διαρκώς στο κατόπι του ζεύγους, που κάποια στιγμή θα παραδεχτεί πως δεν είναι επινόηση της φαντασίας της κοπέλας, η οποία θ’ αναζητήσει μία ηλικιωμένη νομάδα που συνάντησε σ’ ένα σχετικό gathering στην ύπαιθρο, με την ελπίδα να της δώσει συμβουλές προστασίας από το Κακό. Ταυτόχρονα, μαθαίνει να «διαβάζει» τα χειροποίητα σύμβολα / σήματα που βρίσκουν στην πορεία της… παντελώς άσχετης και άσκοπης διαδρομής τους, μέχρι ν’ ανακαλύψει τη δύναμη του… Άγιου Χριστόφορου!

Το πιο τρομακτικό συναίσθημα που μπορεί να νιώσει ο θεατής του «Επιβάτη» είναι εκείνο της βαρεμάρας, καθώς τα (μόλις) 94 λεπτά του φιλμ μοιάζουν με ατελείωτα χιλιόμετρα δρόμου που οδηγεί προς το απόλυτο φιάσκο, ειδικά από τη στιγμή που η «δράση» συνδέεται με τον ονομαστό προστάτη – άγιο των ταξιδιωτών και των επιβατών. Ξεχωρίζει μονάχα μία ιδιαίτερα πρωτότυπη σεκάνς, σε δάσος όπου το ζευγάρι στήνει έναν προτζέκτορα και παρακολουθεί το «Διακοπές στη Ρώμη» (1953), το οποίο εκείνος… «κατέβασε» παράνομα σε μία στάση τους σε τοπικό γυμναστήριο! Μιλάμε για κλαυσίγελο, δηλαδή. Η κορύφωση λίγο ή πολύ μας προτρέπει να πηγαίνουμε ν’ ανάβουμε και κάνα κεράκι κατά διαστήματα, η Πίστη σώζει και άλλα τέτοια χαριτωμένα!