FreeCinema

Follow us

ΘΑ ΦΥΓΩ ΜΙΑ ΜΕΡΑ (2025)

(PARTIR UN JOUR)

  • ΕΙΔΟΣ: Αισθηματική Κομεντί
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αμελί Μπονέν
  • ΚΑΣΤ: Ζιλιέτ Αρμανέ, Μπαστιάν Μπουγιόν, Φρανσουά Ρολέν, Ντομινίκ Μπλαν, Ταουφίκ Ζαλάμπ
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 98'
  • ΔΙΑΝΟΜΗ: ONE FROM THE HEART

Διάσημη τηλεοπτική chef αναγκάζεται να επιστρέψει στο χωριό της εξαιτίας προβλήματος υγείας του πατέρα της. Η ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη της αλλά και η επανασύνδεση με εφηβικό της flirt, κάνουν τον γυρισμό στα πάτρια εδάφη σημαντικά πιο περίπλοκο απ’ όσο φανταζόταν. Ας τραγουδήσουμε, λοιπόν!

Η βασική ιδέα του «Θα Φύγω μια Μέρα» πρέπει να αναζητηθεί (θαρρώ) στο «Η Ζωή Είναι ένα Τραγούδι» (1997), στην πολυβραβευμένη και άκρως πετυχημένη (στο γαλλικό box-office) ταινία του Αλέν Ρενέ, οι ήρωες της οποίας εξωτερίκευαν τις σκέψεις τους μέσω γνωστών τραγουδιών του ντόπιου πενταγράμμου (ακούγονταν σε σύντομα αποσπάσματα από τους αυθεντικούς ερμηνευτές τους, με τους ηθοποιούς να κάνουν απλά lip sync). Το εύρημα ήταν έξυπνο, πνευματώδες και συχνά αστείο, δίνοντας μια χιουμοριστική όσο και σουρεάλ διάσταση στο φιλμ. Στο σκηνοθετικό της ντεμπούτο, η Αμελί Μπονέν χρησιμοποιεί το ίδιο «trick», με τη διαφορά πως σε τούτη την περίπτωση είναι οι ηθοποιοί της που ερμηνεύουν τα διάφορα τραγούδια (οι ενορχηστρώσεις των οποίων είναι διαφορετικές από τις πρωτότυπες). Το αποτέλεσμα που προκύπτει κρίνεται άψυχο και άστοχο, φλερτάροντας συχνά με την… (κατά λάθος) παρωδία.

Από την πρώτη στιγμή που (εκ νέου) πατά το πόδι της στη γενέτειρά της, η Σεσίλ αντιλαμβάνεται πως σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει στον τόπο που μεγάλωσε. Οι γονείς της παλεύουν να κρατήσουν ανοιχτό το φτηνό εστιατόριό τους (που ως αποκλειστική του πελατεία έχει τους οδηγούς φορτηγών οι οποίοι διέρχονται της Εθνικής Οδού…), ο πατέρας της συνεχίζει ν’ ασχολείται καθημερινά με την κουζίνα του μαγαζιού του παρά τα τρία εμφράγματα που έχει πάθει (μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, μάλιστα), οι παλιοί της συμμαθητές παραμένουν το ίδιο ανώριμοι και χαβαλέδες (λες και πηγαίνουν ακόμα στο σχολείο…), όμως, πάνω απ’ όλα η ερωτική φλόγα του Ραφαέλ για εκείνη δεν έχει σβήσει (παρά το γεγονός πως έχουν να ιδωθούν πολλά χρόνια…). Αντιθέτως, η ίδια έχει αλλάξει πολύ. Αναγνωρίσιμη (πλέον) chef, χάρη σε συμμετοχή της σε τηλεοπτικό reality, ετοιμάζεται ν’ ανοίξει με τον σύντροφό της το δικό της restaurant, μέχρι που οι οικογενειακές υποχρεώσεις ανατρέπουν (προς στιγμή;) τα σχέδιά της.

Επιχειρώντας να συνδυάσει το υπαρξιακό δράμα με την κωμωδία καταστάσεων, καθώς και τη μαγειρική με το… karaoke, το εγχείρημα καταλήγει γρήγορα ν’ ακούγεται αφενός σαν ξεκούρδιστο πιάνο, αφετέρου να τρώγεται με δυσκολία. Ανακυκλώνοντας όλα τα κλισέ της επιστροφής στις ταπεινές ρίζες (με πιο τρανταχτό παράδειγμα τη «σύγκρουση» ανάμεσα στην υψηλή γαστρονομία και την καθημερινή κουζίνα), η ταινία πασχίζει να βρει την ταυτότητά της, σερβίροντας γλυκανάλατη νοσταλγία με γαρνιτούρα σφάλματα του παρελθόντος και μετάνοιες. Σαν κερασάκι στην τούρτα αυτών στέκουν, ασφαλώς, τα (πολλά) διάσπαρτα τραγούδια (που ερμηνεύουν όλοι οι ηθοποιοί του καστ) και τα οποία όχι μόνο διαλύουν τον όποιο ρυθμό προσπαθεί να πιάσει το στόρι, αλλά έτσι ξεκούδουνα όπως σκάνε μύτη δημιουργούν απορίες τύπου… «ποιος ήρθε;» (ειδικά το πρώτο τραγουδιστικό συναπάντημα μεταξύ Σεσίλ και Ραφαέλ με άφησε με το στόμα ανοιχτό).

Από την άλλη, οι προβληματισμοί και οι διαπιστώσεις για τον χρόνο ή τις ευκαιρίες που περνούν και χάνονται ίσα που αγγίζουν την ουσία της απώλειας και του επαναπροσδιορισμού, όταν δεν γίνονται (τουλάχιστον) χαρακτηριστικά άβολες. Διότι πως αλλιώς μπορεί να περιγραφεί η σκηνή όπου ο πεισματάρης και άρρωστος πατέρας της Σεσίλ πιάνει να τραγουδήσει το «Mourir sur Scène» της Νταλιντά, καθαρίζοντας… πατάτες στην κουζίνα του εστιατορίου του; Η μαγειρική είναι τέχνη, αλλά όταν ο σαρκασμός σερβίρεται άνοστος, εύκολα καταντά γελοίος.

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;

Απτή απόδειξη πως η μετατροπή μιας μικρού μήκους ταινίας σε μεγάλου δεν αποτελεί πάντα καλή ιδέα. Ως παραδοσιακού μοντέλου κομεντί, θα μπορούσε (ίσως) να σταθεί στοχεύοντας στο πιστό tricolore κοινό του είδους, τα μουσικά ιντερλούδια, εν τούτοις, την κάνουν να δείχνει όχι εκκεντρική, αλλά εκτός τόπου (ειδικά για τους μη Γάλλους). Εντυπωσιακό το γεγονός πως αποτέλεσε το εναρκτήριο φιλμ των περσινών Καννών, λες και η Croisette ζήλεψε το… Φεστιβάλ Μεσογειακών Ταινιών του γειτονικού Μονπελιέ.


MORE REVIEWS

ΠΩΣ ΝΑ ΛΗΣΤΕΨΕΙΣ ΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ

Συμμορία ληστών τραπεζών μετατρέπει τη δράση της σε διαδικτυακό θέαμα που γίνεται viral στα social media, αποκτώντας σταδιακά τεράστια δημοτικότητα. Ένας φρικαρισμένος πράκτορας του FBI «στρατολογεί» ευφυή αναλύτρια λογισμικών που βρίσκεται υπό κατ’ οίκον περιορισμό για πλημμελήματα, μπας και εντοπίσει τα ψηφιακά ίχνη των ληστών.

ΠΑΤΕΡΑΣ

Στοργικός πατέρας, αγαπημένος σύζυγος και πολυάσχολος businessman βλέπει τη ζωή του να διαλύεται, όταν εξαιτίας λάθους του το δύο ετών παιδί του βρίσκει τραγικό θάνατο.

ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΕΣ

Στη Γαλλία του 17ου αιώνα, στην εποχή της βασιλικής απολυταρχίας, η πόλη Λουντέν βρίσκεται υπό την ηγεσία του Ουρμπέν Γκραντιέ, ενός λαοφιλούς μα και αμφιλεγόμενου καθολικού ιερέα. Ο Γκραντιέ υποστηρίζει την ανεξαρτησία της πόλης και αρνείται να υποταχθεί στις επιταγές της εξουσίας. Όταν ο βασιλιάς αποφασίζει να κατεδαφίσει τα τείχη της Λουντέν, ο καρδινάλιος Ρισελιέ στήνει ολόκληρη συνωμοσία εναντίον του Γκραντιέ με «άλλοθι» μια ηγουμένη η οποία έχει σεξουαλική εμμονή με τον ιερέα και τον κατηγορεί για δαιμονισμό.

ΜΙΚΡΟΙ ΗΡΩΕΣ

Πέντε θρυλικοί πολεμιστές που έχουν μεταμορφωθεί κατά λάθος σε παιδιά, αναγκάζονται να επανενωθούν μπας και μπορέσουν να σταματήσουν μοχθηρό μάγο ο οποίος ανέκαμψε, πριν προλάβει ν’ αρπάξει την ενέργεια ιερού δέντρου ώστε να υποδουλώσει ολόκληρο τον κόσμο.

ΠΩΣ ΝΑ ΞΑΝAΣΩΣΕΤΕ ΕΝΑΝ ΜΑΓΟ

Έχοντας (επιτέλους) καταφέρει να βρει αυτήν που θα τον παντρευτεί, ο αθάνατος Ξεροκόκκαλος ετοιμάζεται ν’ ανταλλάξει όρκους αιώνιας αγάπης με την πολεμίστρια Μπάρμπαρα. Η βασίλισσα θεία της τελευταίας, όμως, θεωρεί πως η ανιψιά της αξίζει καλύτερης τύχης…