του Ηλία Φραγκούλη

Η πρώτη παρατήρηση που μου ήρθε στο μυαλό με το που ξεκίνησε το «Με τον Μπαμπά ή τη Μαμά;» ήταν το τόσο… μπασταρδεμένο επίπεδο «αμερικανοποίησης» αυτού του φιλμ, που ενώ φέρει όλα τα κακά (και τα κλισέ) μιας φλύαρης γαλλικής παραγωγής, ταυτόχρονα δείχνει να χάνει την ταυτότητά του. Από το επιδειξιομανές (άνευ λόγου) μονοπλάνο του εναρκτήριου flashback, μέχρι τη σκηνή του δείπνου των δύο φιλικών ζευγαριών, αν έκλεινες τα αυτιά σου, μπορεί και να νόμιζες πως αυτό που βλέπεις είναι μια τυπική «αμερικανιά». Αλλά είναι μια… «γαλλικουργιά», σε μια κάποια ανησυχητική, σχεδόν «υβριδική» κατάσταση μετάλλαξης.

Το αμερικανικό σινεμά έχει καλύτερη παράδοση σε τέτοιες περιπτώσεις «οικογενειακής» ταινίας, στις οποίες το κωμικό διαδέχεται το συγκινητικό ή το δραματικό, συχνότερα κάπως… ανέμελα. Το γαλλικό σινεμά, από την άλλη, δεν κατανοεί αυτό το υπο-είδος, ούτε μπορεί να βρει τις… ευχάριστες ισορροπίες του. Πού να βάλεις έναν σκηνοθέτη Γάλλο να δει το «Parenthood» του Ρον Χάουαρντ μια ντουζίνα φορές, δεν το έχουν οι άνθρωποι!

Έτσι, το αποτέλεσμα εδώ προκύπτει ως ένα ελαττωματικό adult κωμόδραμα, που δεν επιτρέπει στα στοιχεία της κομεντί να αναπνεύσουν, σε καμία ιδέα ρομάντζου να δικαιολογήσει ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι είχαν υπάρξει ποτέ ερωτευμένοι και αρμονικοί ως ζευγάρι και μπροστά στην ανικανότητά τους να λειτουργήσουν ως γονείς να εμβολίζεται από κυνισμό ολόκληρο το εγχείρημα. Κανείς τους δεν είναι αρκετά υπεύθυνος ώστε να σηκώσει τα βάρη της κηδεμονίας τριών παιδιών, τα οποία γίνονται «μπαλάκι» που πετάει ο ένας στον άλλον, τελικά, για να τα ξεφορτωθεί!

Λίγο πριν το φινάλε, η πλοκή παίρνει μια αδιανόητη στροφή (δηλαδή, όποτε παίζει το «Modern Love» του Ντέιβιντ Μπόουι, ο έρωτας λάμπει… τρελά;) και η κατακλείδα, με τη βοήθεια ενός μικρού, ενοχλητικού ποντικού, σε κάνει… κάρβουνο! Αλλά το εύρημα δεν αντέχει με τίποτα, κυρίως γιατί εδώ είναι mainstream «γαλλικουργιά», όχι το… «Sitcom» του Φρανσουά Οζόν. Όποιος κατάλαβε… από μακριά κι αγαπημένοι.