ΑΛΛΗ ΜΑΜΑ (2026)
(OTHER MOMMY)
- ΕΙΔΟΣ: Τρόμου
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ρομπ Σάβατζ
- ΚΑΣΤ: Τζέσικα Τσάστεϊν, Τζέι Ντουπλάς, Αραμπέλα Ολίβια Κλαρκ, Κάρεν Άλεν
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 93'
- ΔΙΑΝΟΜΗ: TANWEER
Η οκτάχρονη Μπέλα επικοινωνεί με μία «άλλη μαμά» που πλάθει με τη φαντασία της όταν αισθάνεται πως οι γονείς της δεν αφιερώνουν σ’ αυτήν αρκετό χρόνο από την καθημερινότητά τους. Σταδιακά, όμως, αυτή η υπερφυσική οντότητα (που μοιάζει απόλυτα με τη μητέρα της Μπέλα) απαιτεί να μπει βαθιά μέσα στην καρδιά του κοριτσιού! Πόσο τρομακτικό μπορεί να είναι αυτό στην πράξη;
Αν και το μοτίβο της πλοκής αντλεί στοιχεία από κάμποσες ταινίες τρόμου του παρελθόντος (στερεοτυπικά από το «Πνεύμα του Κακού» έως και το «Mama», όπου… συμπτωματικά πρωταγωνιστούσε ξανά η Τζέσικα Τσάστεϊν), τουλάχιστον η «Άλλη Μαμά» δεν παρουσιάζεται με διαθέσεις για τη δημιουργία ενός καινούργιου franchise στο συγκεκριμένο genre. Διχασμένο ανάμεσα στην πρόθεση να σκάει απανωτά «μπου!» στους θεατές, αλλά και να εμπεριέχει και κάποιες σοβαρές νύξεις περί του ρόλου και των καθηκόντων μιας οικογένειας με παιδί, αφιερώνεται περισσότερο στο πρώτο, καθώς η ιστορία του ουσιαστικά πάσχει (από ελλείψεις) σεναριακά.
Το παιδικό τραύμα που μπορεί να προκύψει όταν οι γονείς δεν αφιερώνουν αρκετό χρόνο στο μεγάλωμα ενός μικρού παιδιού και η μητρική αγωνία αυτής της ενοχής παντρεύονται εδώ με το υπερφυσικό στοιχείο αρκετά απότομα, με τον Ρομπ Σάβατζ να μη νοιάζεται ιδιαίτερα να στήσει έναν μύθο γύρω από το πνεύμα της «άλλης μαμάς», ενός υποκατάστατου της συνήθως απούσας (λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων) αληθινής μητέρας της οκτάχρονης Μπέλα. Κλασικά, τούτο το κακό πνεύμα «κρύβεται» στη ντουλάπα του παιδικού δωματίου και εξέρχεται με το κάλεσμα της μικρής που θεωρεί πως το δημιούργησε με τη φαντασία της, έχοντας το παρουσιαστικό της μαμάς της.
Η απειλή που αναπτύσσεται εντός της οικογενειακής οικίας προσφέρει πρόσφορο έδαφος για μια ιστορία που θα μπορούσε να αξιοποιήσει αποτελεσματικά τους φόβους της παιδικής ηλικίας και τις ανασφάλειες της γονεϊκότητας, όμως, το σενάριο απλά σερβίρει την πλοκή δίχως να θέτει σοβαρά θεμέλια για κοινωνική κριτική ή οποιουδήποτε τύπου απαντήσεις γύρω από το πως φτάσαμε ως εδώ. Ο Σάβατζ προσπερνά τη σημασία μιας (όσο το δυνατόν πιο) αληθοφανούς εξήγησης του καταστασιακού και αναλώνεται στη χρήση του υπερφυσικού στοιχείου που ενισχύει τις ατμοσφαιρικές εντυπώσεις του φιλμ. Μοιραία, όσο αποτελεσματικές κι αν είναι αυτές, προκύπτουν αρκετά γνώριμες και… ανακυκλωμένες.
Σαφώς βελτιωμένος σκηνοθετικά από την εποχή του «Μπαμπούλα» (2023), ο Σάβατζ μας χαρίζει δυνατές στιγμές τρόμου (όπως η σεκάνς στην κουζίνα, η οποία συνοδεύει τον τίτλο της ταινίας), όλο το κομμάτι στο σπίτι της γιαγιάς άξιζε περεταίρω ανάπτυξη και το καστ είναι άνω του αξιοπρεπούς για τέτοια… συνταγή σύγχρονου horror. Η «Άλλη Μαμά» θα ήταν σίγουρα πιο αποτελεσματική εάν αντί για περισσότερες ανατριχίλες αποκτούσε μεγαλύτερο βάθος γύρω από την απειλή που (μπορεί να) κρύβεται πίσω από την πόρτα ενός παιδικού δωματίου.
