του Ηλία Φραγκούλη

Αφήνοντας πίσω του τα μεγαθήρια δράσης και καταστροφής με αντίπαλους τον Γκοτζίλα και τον Κονγκ (το 2021 και το 2024), ο Άνταμ Γουίνγκαρντ επιστρέφει στο κάπως πιο b-μουβάδικης αισθητικής exploitation, σκηνοθετώντας ένα άτυπο (και άκρως «weird» σε συνδέσεις) «sequel» του «The Guest» (2014), που μοιάζει λες κι έχει βγει από μια ξεχασμένη βιντεοκασέτα των ’80s. Το location παραμένει ίδιο (και ακόμη πιο ερημικό, σε άδειες εκτάσεις γης του Νέου Μεξικού), όπως και το μοτίβο του τεχνολογικά ελεγχόμενου υπερ-στρατιώτη, όμως, τούτη τη φορά πατώντας πάνω σε μια πιο ελλειπτική plotline, έτσι ώστε να ταυτίζεται καλύτερα με τις χαμηλού προϋπολογισμού ρίζες των αναφορών του.

Το φαρσικά εκκεντρικό opening με τον τρελό επιστήμονα Χανς Κάμλερ (που απογειώνεται υπό τους ήχους του «Paint it Black» των Rolling Stones σε διασκευή… στα γερμανικά από τον Κάρελ Γκοτ) προδίδει τις διαθέσεις και τον χαρακτήρα του φιλμ, με τον Νταν Στίβενς να κρατά έναν εντελώς κόντρα ρόλο σε σχέση μ’ εκείνον που είχε στο «The Guest» και το όλο πείραμα σχεδιασμού ενός στρατού γενετικά τροποποιημένων (και αθάνατων!) υπερ-στρατιωτών να πηγαίνει κατά διαόλου, καθώς τα τρία κτήνη στρατόκαυλων που χρησιμοποιήθηκαν αυτονομούνται εντελώς απρογραμμάτιστα και ξεχύνονται εκεί έξω σκοτώνοντας όποιον βρουν μπροστά τους (ακόμη και τον Δημιουργό τους!).

Το υπόλοιπο φιλμ… σχεδόν δεν έχει περαιτέρω πλοκή! Οι υπερ-στρατιώτες φτάνουν στο trailer park όπου ζει η παραιτημένη από τη ζωή πρώην sniper του αμερικανικού στρατού Σελέστ, η οποία ως μάνα θα κάνει τα πάντα για να προστατεύσει την ανήλικη κόρη της, αποδεικνύοντας πως αν και στερείται υπερ-δυνάμεων, υπερέχει σε εξυπνάδα και τεχνικές επιβίωσης (πόσω μάλλον όταν της βρίσκεται και ο κατάλληλος οπλικός εξοπλισμός…).

Ο Γουίνγκαρντ ξέρει άριστα από που προέρχεται το υλικό του και σκηνοθετεί ένα είδος vintage «love letter» στην παράδοση του σινεμά του Τζον Κάρπεντερ, λες κι εκείνος ήθελε να κάνει ένα remake του «Παγκόσμιος Στρατιώτης» (1992) meets «Planet Terror» (2007), πετώντας μικρές extra δόσεις από franchises τύπου «Εξολοθρευτής», «Rambo» και «Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει». Η αισθητική του grindhouse, το gore και το ακραίο χιούμορ δεν αποκτούν σχεδόν ποτέ την παρανοϊκή ένταση που υπόσχεται η «Επέλαση», παρά τις απολαυστικά βίαιες στιγμές της. Τελικά, ο Γουίνγκαρντ επιστρέφει μεν στις ρίζες ενός genre που δείχνει πως αγαπά και γνωρίζει, όμως, περισσότερο το κοιτάζει με νοσταλγία παρά έχει κάτι το πιο «αλήτικο» και εμπνευσμένο να προσθέσει και να προτείνει σ’ αυτό.