της Βαρβάρας Κοντονή

Εκ πρώτης όψεως, ακόμη ένα generic animation με ανθρωπόμορφα ζώα και «ευκολοχώνευτα» ηθικά διδάγματα. Εκ δεύτερης όψεως, μια χαριτωμένη ιστορία ενηλικίωσης και μια υπενθύμιση πως δεν έχει απολύτως καμία σημασία το πως είσαι εξωτερικά. Αυτό που μετράει πραγματικά είναι η δύναμη που ο καθένας από εμάς κρύβει μέσα του και υπό αυτή την έννοια το «100% Λύκος» είναι ένα κερδισμένο στοίχημα για την εγχώρια διανομή προσχολικής (και μη) ηλικίας.

Το μεγαλύτερο όνειρο του Φρέντι είναι να μοιάσει κάποτε στον πατέρα του, να γίνει δηλαδή ένας μεγάλος και τρανός… λυκάνθρωπος που θα προστατεύει την αγέλη του, αλλά και τους ανθρώπους. Όταν κατά τη διάρκεια της τελετής μεταμόρφωσής του καταλήξει… χιονάτο κανίς, ο σατανικός του θείος θα τον αποκηρύξει από αρχηγό της αγέλης, με αποτέλεσμα ο Φρέντι να το βάλει στα πόδια. Μόνος, πια, και μακριά από την οικογένειά του, ο Φρέντι θα γνωρίσει τη σκληρή ζωή του δρόμου, πιάνοντας φιλία με την Μπάντι, έναν αδέσποτο σκύλο, κατά τα άλλα ορκισμένο εχθρό των λυκανθρώπων. Σύντομα, οι δυο τους θα μπλέξουν σε μια τρομερή περιπέτεια, όταν ο Φρέντι εντοπίσει τον τρελό παγωτατζή – υπεύθυνο για την κλοπή ενός σημαντικού κειμηλίου της αγέλης, ικανού να βάλει τέλος στην «κατάρα» που μετέτρεψε τον ίδιο σε κανίς. Και κάπως έτσι θ’ αντιληφθεί πως η πραγματική δύναμη δεν κρύβεται στην εμφάνιση.

Η ταινία του Άλεξ Στάντερμαν αποτελεί περίπτωση animation που ενώ στην αρχή δε σου γεμίζει το μάτι, καταφέρνει τελικά να σε κάνει να περάσεις καλά (ΟΚ, κυρίως τα πιτσιρίκια σου, ποιον κοροϊδεύουμε;), πράγμα που σημαίνει πως δεν είναι και εντελώς τζάμπα χρόνος. Θα βρεις, μάλιστα, πως ανά στιγμές η φάση ξεφεύγει από αμιγώς παιδική και καταλήγει σε αρκούντως «ενοχλητική», όπως γίνεται για παράδειγμα με τον χθόνιο παγωτατζή / villain, ο οποίος λες ότι τα έχει και χαμένα, όταν συχνά-πυκνά συμβουλεύεται για τις επόμενες κινήσεις του τον καλύτερό του φίλο, μια… πάνινη μαϊμού! Μερακλής.

Ούσα σκυλομαμά, τούτο εδώ το ταινιάκι «χτύπησε» κάπως διαφορετικά μέσα μου, ιδιαίτερα σε σκηνές όπως εκείνη με το σύντομα flashback της Μπάντι (για παράδειγμα), που εξηγεί πως κατέληξε στους δρόμους, οπότε όσοι είστε ανάλογοι «γονείς», σίγουρα κάπου θα σας επηρεάσει σε συναίσθημα, άσχετα από τα «εμπόδια» μιας πληθωρικής υπόθεσης τίγκα στους δευτερεύοντες χαρακτήρες και τις υποπλοκές.