του Νίκου Παλάτου

Η αγάπη είναι τζόγος και ρίσκο που αξίζει να πάρεις, παρά τον κίνδυνο της θλίψης και της απογοήτευσης. Αυτό είναι (περίπου) το βασικό μήνυμα τούτης της κινηματογραφικής διασκευής του φερώνυμου μυθιστορήματος της Σάνον Πούφαλ, που ως αποτέλεσμα μοιάζει με κάτι που ο Ντάγκλας Σερκ θα ενδιαφερόταν να γυρίσει, αν αποφάσιζε να καταπιαστεί με gay ερωτικές ιστορίες (κι αν βρισκόταν ολοφάνερα… εκτός φόρμας). Το «Η Καρδιά ενός Τζογαδόρου» είναι ένα γνήσιο μελόδραμα για τις σεξουαλικές ομοφυλοφιλικές ανασφάλειες των ‘50s, που ως κράχτη και μόνο χρησιμοποιεί κόλπα του ιπποδρόμου και του poker.

Όταν ο Τζούλιους συναντά την κουνιάδα του, Μίριελ, για πρώτη φορά στο Κάνσας, φαίνεται ξεκάθαρα πως έχουν κοινά σημεία επαφής. Με τον Λι, άλλωστε, μπορεί να είναι αδέλφια (που αμφότερα έχουν πολεμήσει στον πόλεμο της Κορέας), αλλά οι ομοιότητές τους ξεκινούν και σταματούν εκεί. Ο σύζυγος της Μίριελ επιθυμεί να ζήσει το γνήσιο αμερικάνικο όνειρο που βασίζεται στο κλασικό τρίπτυχο γάμος / δουλειά / σπίτι, ενώ ο μικρότερος αδελφός έχει αναπτύξει προτεραιότητες και ενδιαφέροντα όχι αποδεκτά για το κλίμα της δεκαετίας του ‘50. Η διστακτική μετακόμιση της (παντρεμένης, πια) Μίριελ, από το Κάνσας στην Καλιφόρνια (ελέω της επιμονής του Λι), βγάζει σταδιακά στο φως και τις δικές της μη συμβατές με τα χρηστά ήθη της εποχής προτεραιότητες. Καθώς ο Τζούλιους «ψάχνεται» στη Νεβάδα, η Μίριελ διατηρεί τακτική αλληλογραφία μαζί του, πλην όμως, ουδείς εκ των δύο δείχνει αρκετά γενναίος ώστε να εξομολογηθεί την κρυφή του ζωή. Ο Τζούλιους έχει γνωρίσει τον Χένρι, έναν νεαρό Μεξικανό που εργάζεται ως security σε casino του Λας Βέγκας, ενώ η παγιδευμένη σ’ έναν βαρετό γάμο Μίριελ ανακαλύπτει τις ιπποδρομίες, καθώς και την παρέα της γειτόνισσάς της, Σάντρα.

Αυτό που στα χαρτιά μοιάζει σαν αβανταδόρικη ιστορία ενός ερωτικού τριγώνου (με ομοφυλοφιλικές παραμέτρους), πασπαλισμένη με τζόγο και υπόκοσμο, προκύπτει ως ένα ασύνδετο όσο και αδιάφορο έργο που πασχίζει να κατασταλάξει στον βασικό του σεναριακό άξονα, αποτυγχάνοντας ολοσχερώς να… πάρει σαφή θέση. Ο έχων έντονο τηλεοπτικό παρελθόν (αλλά μηδαμινό κινηματογραφικό) σκηνοθέτης Ντάνιελ Μίναχαν παρακολουθεί τους ήρωές του να βασανίζονται από τα προβλήματα και τις ανασφάλειές τους, μην αποφασίζοντας σε κανένα σημείο της πλοκής ν’ αφήσει το φυτίλι που σταθερά σιγοκαίει να κάνει… μπουμ! Το εύκολο κέρδος στις ιπποδρομιακές κούρσες μοιάζει να έρχεται… για μια άλλη Μίριελ από μια άλλη ταινία, μιας και τα τζογαδόρικα κόλπα ουδέποτε την αφορούν επί της ουσίας. Το μόνο που κάνουν είναι να δώσουν πάσα για λεσβιακές νύξεις, η απαρχή των οποίων όσο ουρανοκατέβατα έρχεται άλλο τόσο απλά χάνεται στη συνέχεια. Οι δε περιπέτειες σε casino και… κρεβάτι για τον Τζούλιους φαίνονται να ταιριάζουν καλύτερα στις σελίδες κάποιου ΒΙΠΕΡ (δίνοντας εντονότατη σημασία στις gay ερωτικές περιπτύξεις), παρά σε ένα ερωτικό δράμα υποκόσμου και αδελφικών σχέσεων, με δήθεν νουάρ πινελιές.

Καθώς το σενάριο κυλά με χαρακτηριστικά νωχελικούς ρυθμούς, φέρνοντας διαρκώς βόλτες γύρω από τον εαυτό του, η σχηματικότητα είναι εκείνη που θριαμβεύει. Το ταξίδι στο Μεξικό προσφέρει άφθονη τέτοια, πριν πέσει στο τραπέζι το χαρτί της τρελής σύμπτωσης που με τρόπο αδέξιο οδηγεί το στόρι προς το γεμάτο χασμουρητά φινάλε. Ένας φτωχός και μόνος καουμπόι χάνεται στο ηλιοβασίλεμα, όμως, στα γουέστερν (που τόσο αρέσουν στον Λι και στον Τζούλιους) η ιστορία του ήταν μεν (κατά κανόνα) εξίσου σχηματική, πατώντας σε συγκεκριμένα μοτίβα, υπηρετώντας όμως έναν δεδομένο σκοπό. Στην «Καρδιά ενός Τζογαδόρου» συγκεκριμένος στόχος δεν υπάρχει.