του Ηλία Φραγκούλη

Ο «Όμηρος» καταγράφει τις δραματικές στιγμές που έζησαν οι επιβάτες ενός λεωφορείου του ΚΤΕΛ, γεγονός που πήρε πολλές διαστάσεις εξαιτίας της εθνικότητας του αρματωμένου «εγκληματία»: Αλβανός λαθρομετανάστης… Είναι εμφανής η γραμμή που υποστηρίζει ιδεολογικά ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης, όμως, αυτό δε σημαίνει πως η ταινία σηκώνει την αλβανική σημαία και καταδικάζει όλους τους υπόλοιπους. Καμία σχέση. Ο δημιουργός «τα έχει πάρει» με όλους! Και αυτό για το οποίο αγωνίζεται το φιλμ λέγεται ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η οποία καταπατείται διαρκώς. Γι’ αυτήν αγωνίζεται το παλικάρι με το όπλο και τη χειροβομβίδα, κι ας έχει στα χέρια του ανθρώπινες ζωές που μπορεί να μην υπολογίζει. Στην ουσία, δεν κρατάει αυτός το όπλο. Το κρατάνε οι μάζες που είναι έξω από το λεωφορείο. Το κρατάνε οι μπάτσοι, τα ταμπουρωμένα media, η μικροαστική μισαλλοδοξία, η παραπληροφόρηση και η ψευδαίσθηση πως αξίζουμε κάτι παραπάνω. Ο Ελιόν απέκτησε για λίγο τη διασημότητα, τον έμαθαν όλοι, μερικοί τον είδαν σαν ήρωα, άλλοι τον διαολόστειλαν πριν καν ασχοληθούν με το παρασκήνιο της ιστορίας. Για τους περισσότερους, νεκρός ή ζωντανός, ένας Αλβανός είναι το ίδιο πράγμα. Και με όπλο στο χέρι; Βαράτε του!

Στην αφήγηση ο Γιάνναρης είναι άπαιχτος, σταθερά. Όσο λίγοι Έλληνες σήμερα. Τα λάθη του, όμως, δεν τον αφήνουν να ολοκληρώσει. Η σκιαγράφηση χαρακτήρων είναι απόλυτα σχηματική και η ροπή προς ένα περιθώριο που τον χαρακτηρίζει στερεί και πάλι μια δυναμική προσέγγισης και ταύτισης από ένα μεγαλύτερο κοινό. Κι ύστερα το δίχως καθοδήγηση καστ έρχεται να δυναμιτίσει κι άλλο την κατάσταση. Η αφοσίωση στον Στάθη Παπαδόπουλο αποδίδει, αλλά οι υπόλοιποι ηθοποιοί σπάνια καταφέρνουν ν’ αποδώσουν ρόλους με φυσικότητα και να σου μεταφέρουν μια βιωμένη ένταση ή την όποια τραγικότητα της κατάστασης. Αυτά να μπορέσει να διορθώσει στο μέλλον ο Γιάνναρης και να κάνει την οργή του πάθος, με μιας άλλης δύναμης θέρμη. Κι ύστερα μη δώσει ποτέ ξανά λογαριασμό σε επικριτές. Γιατί οι ταινίες μένουν. Οι άνθρωποι, πάλι, όχι.