του Ηλία Φραγκούλη

Το συγκρότημα των Oasis δημιουργήθηκε στο Μάντσεστερ, το 1991. Δεν το συνειδητοποιείς το (αδυσώπητο) πέρασμα του χρόνου, όμως, στην όψη των αδελφών Γκάλαγκερ όπως είναι σήμερα, στα πρώτα πλάνα του «Don’t Look Back in Anger», καταλαβαίνεις πόσο γέρασαν. Κι εσύ μαζί τους. Αυτό που θα ακολουθήσει για το επόμενο δίωρο δεν το φαντάζεσαι. Δεν το περιμένεις με τίποτα. Διότι τούτο το ντοκιμαντέρ ξεπερνά την μπάντα των Oasis. Γίνεται κάτι το βαθύτατα και έντονα συναισθηματικό. Που (σταδιακά) «θολώνει» τη ματιά σου από ένα μόνιμο βούρκωμα.

Δεν χρειάζεται ν’ αγαπάς (ή όχι) τους Oasis! Αρκεί να έχεις τη σωστή επαφή με τη μουσική. Να την έχεις συνδέσει με τη ζωή σου, να έχεις δεθεί με καλλιτέχνες και μπάντες, με τραγούδια, με δίσκους που αγόραζες από τα χρόνια της νιότης, με το ξέσπασμα χαράς που μπορεί να ένιωσες πηγαίνοντας στις συναυλίες τους. Τελικά, το «Don’t Look Back in Anger» δεν είναι ένα (μουσικό) ντοκιμαντέρ για την επανασύνδεση και την πρόσφατη tour των Oasis, αλλά για τον κόσμο που βρίσκεται κάτω από τη σκηνή ενός (όποιου) live concert. Ευφυώς, εδώ υπάρχει μία σεναριακή σύλληψη η οποία υποστηρίζει αυτό το σκεπτικό. Και παρακολουθεί τις εμφανίσεις του συγκροτήματος των αδελφών Γκάλαγκερ (πρωτίστως) από ένα POV δικό τους προς τους θεατές ή ανάμεσα στο κοινό (ξεχωρίζοντας και κάποιες περιπτώσεις συνεντευξιαζόμενων ανά τον πλανήτη) το οποίο νιώθει πως βιώνει ένα είδος «θρησκευτικής» τελετουργίας, βλέποντας ξανά τα είδωλά του ζωντανά, on stage.

Αυτά σε πρώτο επίπεδο. Κατόπιν έρχεται το δικό σου συναίσθημα, οι μνήμες που έχεις εσύ ο ίδιος από συναυλίες που έχεις παρακολουθήσει στη ζωή σου, μεγαλώνοντας. Ένα είδος ψυχικής ανάτασης, μερικές ώρες γιορτής που προκαλούν μια ανεξήγητη ευφορία, κάτι που ούτε καν οι αδελφοί Γκάλαγκερ δεν μπορούν να εξηγήσουν στο φιλμ. Μαζί με τα χρόνια που περνούν, οι σκέψεις και οι αναμνήσεις από αυτές τις συναυλίες «φορτίζουν» όλη σου την ύπαρξη με μουσική και στίχους που μοιράστηκες με χιλιάδες άλλους ανθρώπους γύρω σου, που χόρεψες, έβγαλες το λαρύγγι σου, πόνεσαν οι παλάμες σου από το χειροκρότημα και στο μέλλον θα σου φέρνουν όλο και περισσότερα δάκρυα. Γιατί γερνάς. Όπως ο Νόελ. Και ο Λίαμ.

I think you’re the same as me
We see things they’ll never see
You and I are gonna live forever

Αλλά δεν θα ζεις για πάντα, γαμώτο. Όχι με τον τρόπο που η μουσική (θα) ζει για πάντα. Η ειδωλοποίηση των μουσικών καλλιτεχνών που λατρεύουμε δεν αρκεί για να τους κρατήσει ζωντανούς για πάντα. Εκεί το γήρας έρχεται να σου δώσει μια μορφή πόνου αληθινού κι αναπάντεχου. Το βιώνεις (πραγματικά στενάχωρα) και στο «Don’t Look Back in Anger» αυτό, όταν ο Λίαμ είναι υποχρεωμένος να εμφανιστεί στη σκηνή και να δώσει το σύνηθες «show» του λίγα λεπτά μετά την ανακοίνωση του θανάτου του «Mani», του μπασίστα των Stone Roses.

Με στιγμές αρχείου πλήρως αποκαλυπτικές για τις (άσχημες μέχρι πρότινος) σχέσεις των δύο αδελφών, υλικό από την περσινή περιοδεία τους που καλύπτει ολόκληρο τον πλανήτη, τις παρολίγον επεισοδιακές πρόβες τους μετά από απουσία μιας δεκαπενταριάς ετών περίπου, την κουλτούρα και την ευρύτερη φάση του «λαϊκού» Μάντσεστερ, τη σημασία του «σταρχιδισμού» όπως τον δίδαξε ο Λίαμ, τον σεβασμό που ο καλλιτέχνης πρέπει να εισπράττει κάτω από το stage σαν μορφή ενδυνάμωσης ώστε να τον επιστρέφει πίσω στο κοινό του, αλλά και μία πολιτική στάση ζωής που κοντοστέκεται με τρόμο μπροστά στα όσα μας συνέβησαν όσο καιρό οι Oasis είχαν πατήσει «pause», το φιλμ ολοκληρώνεται με τη λύπη του φινάλε ενός live concert που θα μπορούσε να είναι το καλύτερο της ζωής μας.

«’But don’t look back in anger’, I heard you say» μπορεί να λέει το τραγούδι, όμως, η ταινία των Ντίλαν Σάουθερν και Γουίλ Λάβλεϊς κλείνει με… Μπερτ Μπάκαρακ. Η συμφιλίωση (με τη ζωή και τις ρυτίδες που έχει επιφέρει αυτή) έχει πετύχει. Αυτό που χρειάζεται ο κόσμος τώρα είναι αγάπη.